Mighty Mt. Pinatubo

Dreams do come true. :)

I can't remember the time when I saw images of Mt. Pinatubo on one blog, and instantly, I fell in love with it. Excitement grew inside me. And thankfully, the dream of seeing the beauty of Mt. Pinatubo in person for a long time has finally became a reality.

(Ako, si Chito, Dugal, Joy, Elaine at Aldin sa McDo Ortigas Jr. corner Emerald Ave.)

May 6 of this year when I and 8 more friends joined some groups for a tour to the crater of the great volcano. We left Manila 2AM in the morning and arrived 5AM at Capas, Tarlac. I'm not sure if I had enough sleep since I was all thinking about what I am about to see in the morning. 'Excited much?' Haha.

6AM the facilitators have already organized our papers and paid environmental and DOT fees so we're good to go! One of the most exciting part in Pinatubo trek is the 45mins to an hour of 4x4 ride going to the jump-off. But I found it a little more like a cradle that made me drowsy. Haha. But don't get me wrong. The bumpy ride to the 4x4 truck traveling the wonders of Mt. Pinatubo landscape is a very rewarding moment that you don't want to miss. It's like you're in the land of Lord of the Rings. Hehe.

After almost an hour of 4x4 ride, we're finally on the jump-off. My feet is as excited as my eyes to see the sorroundings of Pinatubo as it started walking the very moment I got down the vehicle. Hehe. So much of that.

(Yan ang excited magtrek magpa-picture)

From the jump-off, it would take about 2-3 hours of trek for you to get to the crater that is purely depends on how much time you expend in picture taking. Haha. As for us, it took us 3 hours. Alam na. Be sure to have enough water supply and apply sun block as you will be walking under the scorching heat of the sun with minimal shade on the trail. Buti nalang may dala akong payong. Wahahaha. (Evil Laugh)

(Oh di ba. Inggit sila! Haha.)

(See me? Syempre ako yung nakapayong. Haha.)

You will never get bored trekking in Pinatubo since all you can see is a breathtaking view of landscapes and rock formations that is as other calls it, 'out of this world'. However, I find it very tricky. I mean I can't even tell if we're ascending or we're really going to the crater since all I'm seeing is wide path of sands and a long and winding rocky stream.

When you reached the shady part of the trail where trees and bushes grows, you're almost on your destination. The trail then will lead you to a steep concrete stairway which leads to the entrance to the crater.

And gwolah! Behold the enchanting crater of Mighty Pinatubo.

You are free to swim in the lake as long as don't go in the middle as from that point currents might pull you down underneath. Nakakatakot. Hehe. You can also rent boats that may tour you to the other end and leave you there of the crater for P350 per person.

As we head back to the jump-off, heavy rain poured on our way making us all wet. Yes, I wasn't ready. Thunders and lightning striking on both side of the trail really scared us. But it somehow help us to hurry. Haha. What our guides are telling us is that the stream on the trail can be very strong due to rainfall that we may not be able to pass through it if we don't walk faster, which scared us more. (eto na nga nananakbo na!)

Luckily, we're still alive and got home the same day. Hehe. I must say Mt. Pinatubo is a great place to visit. Specially if you're looking for a different kind of nature trip. But you might want to plan a visit soon, as I've seen on the trail, trees and shrubs are already growing along the way and the landscape may no longer be the same in the future.

 (Group pic habang kami na lang ang hinihintay ng lahat. Pasaway! Haha. Sowee)

(Our poor coordinated jump shot. May sariling mundo ang bawat isa)

Notes:
1. Our group get a tour package from a group buying site for this trip which costs us P2000 each. That is inclusive of the 4x4 ride, tour guides, permit, packed lunch and transpo.
2. Wear comfortable trekking shoes. Sandals or slipper is ok but it may hurt your feet when it gets wet.
3. Bring cap, hat or umbrella (like me, haha) to cover up from heat.
4. Water, trail food, towel and sunblock.
5. Extra clothes for swimming.

Mt. Batulao

The cool breeze same as of Tagaytay plus the spectacular view of the mountain range and fields around Mt. Batulao sets her as my most favorite mountain I've climbed so far. I fell in love with this mountain the first time I saw it when I'm browsing the internet for Caleruega. Then the dream of getting there started to flow in my spirit.  And fortunately last November, I had the chance to make this dream a reality.

Though the plan of climbing Batulao has reached me shortly before the scheduled date, I did not hesitate to join. Kasi naman baka abutin na naman ng matagal na panahon bago ulit magka-schedule dito kaya sige sugod na! Haha. Anyway, I joined the second batch of our group that will trek during the night since they are occupied during the day just like me, so its kinda convenient on my part. To get there, we took the bus bound for Nasugbu, Batangas in Pasay Terminal. It costs us P110. After a 3 hours trip, the bus dropped us off to Evercrest Golf Club Resort (Jump-off). You may hire a tricycle that will take you to the end of the road. But in our case, we decided to get there on foot.

It is my first time to do a night climb, and it's really exciting. The main advantage of hiking at night I think is that you will not get tired easily and you can reach the summit in less time since you have a little photo opportunity, hehe. Not like the first three climbs I had, there was no rain that night. And the view of constellations are just magnificent to behold. The trail is very well-established but it is important that you wear long pants or tights since Mt. Batulao is mostly covered by cogon grass. Our night trek was fun and 'cool', thanks to the cool breeze of Batulao and to our newly met friends Reg, Kat and Jessa. They've also shared their night snack with us. Hehe, ang PG (Patay-gutom). We reached Camp 10 at 130AM and I think we slept at 3AM.

At the morning, Mt. Batulao greeted me with her panoramic view of boulder formations as well as the plains of Cavite and Batangas. A great view plus a hot coffee in the morning is just perfect to start the day. We started our ascent to the summit at 1030AM and got there after an hour since we spent most of our time in posing for pictures. Haha. My most favorite part of the trail is the roped segment that is part of the old trail. There are also stores on some part of the trail that sells water, mountain dew soda, buko juice and even halo-halo. Kulit di ba! Hehe.

All in all, Mt. Batulao is perfect for anybody who wants a minor climb with beautiful views to see.

Mt. Maculot

Sa sobrang  lakas ng ulan nung Saturday, akala ko hindi na kami matutuloy mag-climb sa Maculot. Pero buti nalang at kasama namin sila Ron at nahiya kaming mag-cancel. Hehe. At yun na nga, kahit gano pa kalakas ang hagupit ni bagyong Mina, hindi pa rin kami napigilan. Nakarating kami ng bus terminal sa Buendia ng mga bandang 8:45AM, at sa palengke ng Cuenca alas-onse empunto. Late kami at walang-wala na sa schedule. Haha.

Sa palengke na rin kami nag lunch para bawas dalahin sa itaas. Ahi! Sa sobrang lakas pa rin ng ulan, ni ang paanan ng bundok na aakyatin namin ay hindi ko na makita. Kaya kahit mga tindera sa palengke eh nagtataka kung ano bang nakain namin at sobrang desidido kaming umakyat. Pero eto kami, dedma. Ahaha. Sumakay kami ng tricycle papuntang jump-off at nagparegister sa baranggay outpost. After several minutes, we're ready to ascent!

Nung una yabang-yabangan ako, mabilis pa ko maglakad. Pero ng nararamdaman ko na ang bigat ng bag ko, walang pang 10 minutes, hingal na hingal na ko. Yak! Ang bilis kong napagod. Wala ring saysay ang nabili naming kapote sa vente, mas makapal pa ang plastic labo. Haha. (Nagreklamo pa eh bente nga lang yun) Kaya ayun basa din ako. :(

Half way to the campsite, ramdam ko na ang panginginig ng tuhod ko. Siguro dahil narin sa ulan at basang-basa na ko. (Weh, ang totoo wala kasi akong exercsie. Ehe.) Minsan hirap na hirap din ako i-angat ang sarili ko sa matataas na part dahil sa bigat ng bag ko. May mga trail na umaagos ang tubig dahil sa ulan. Meron naman sobrang tataas ng pagitan. Ibang-iba talaga 'to sa mga unang akyat ko, bukod sa bumabagyo eh tanghali narin kasi kaming nagsimula paakyat kaya hinahabol namin ang liwanag.

The trail is very well established from the jump-off to the Rockies. Hindi ko lang alam dun sa kabilang side (Grotto). Meron ding mga stations na pwedeng pagpahingahan when you get tired along the way. I think there are about 6 of it before the campsite which is a great relief dahil sa tagal kong hindi umakyat eh ang bilis kong mapagod.

Cooking dinner has been a great challenge for our group since we only have 1 stove. Samahan mo pa ng masungit na panahon eh mapapadasal ka nalang talaga para makaluto. Pero mabuti na lang at may magaling kaming cook (at si Alvin yon, hehe) at kahit papano eh nairaos namin ang aming hapunan. Lights out!

Sunday morning has been a relief. Paambon-ambon nalang at wala ng masyadong ulan. And the best of all, wala ng fog! Yipee! Nung sabado kasi para na kaming nasa langit sa sobrang kapal ng ulap sa paligid. Hehe. At ayun, we ate our breakfast at hindi na namin pinalampas ang pagkakataon at nagpunta na kami sa Rockies! Weeee!

The Rockies. Do you see mountaineers going down the trail?

The Rockies is 5 minutes away from the campsite kaya walang kahirap-hirap ang pagpunta. (Naks! Ikaw na!) You will have to cross a narrow path and climb on the steep rocky trail going up. It's a bit challenging lalo na sa may mga takot sa heights but surely all efforts are worth it when you get to see the view on top of the Rockies. Breathtaking indeed!

My estimated budget was roughly P500 for the transpo and food. Pero eto, P1,200 ang nagastos namin sa hindi malamang dahilan. Haha. But at the end of the day, this amount is worthless compared to the joy and fulfillment God has blessed us in this climb.

Mt. Maculot on the background. (Cuenca Public Market)

Notes:

Bus (JAM) from Buendia terminal to Lipa - P124
Jeep (bound to Lemery) going to Cuenca market - P20
Tricycle from market to jump-off - P20
Registration - P10

***Thanks to Shelly for my pictures. Siya ang naging tour guide ko at photographer sa taas ng Rockies. Hehe. Thanks Alvin for the dinner and breakfast. Thanks Chito sa pagpapahiram ng tent at cookset na sana sinama mo na ang stove, haha. At thank you sa iba pang nakasama ko sa pag-akyat. (Ron, Grace, Aldino, Jojo, Kuya Eboy, Monch) Until next climb!

Birthday Climb at Mt. Balagbag

Friday ng gabi nung maalala kong may climb pala kami kinabukasan. Haha. Wala manlang paghahanda. Basta gumising nalang ako ng 5AM para maligo at mag-ayos ng gamit. Bumili nalang ako ng 2 Litro ng mineral sa 7 Eleven  para pambaon. Bumili nalang din kami ni Aldino ng 1 Kilong bigas, de lata, cup noodles, at lutong ulam para pagkain hanggang kinabukasan. Walang plano-plano basta kung ano nalang ang pwede. Hehe.

7AM nung umalis kami ng Robinsons Pioneer papuntang Tungko. At pagdating don, waaaaahhh! may naramdaman akong hindi maganda...nag-aalboroto yung tyan ko! Eeeeee.. Ang hirap kaya umakyat kapag ganun ung pakiramdam. Buti nalang at palengke yung binabaan namin at may Jollibee. Alam na! Hehe. Bumili na rin ako ng gamot at ininom agad para hindi magtagal pa.

Bus papuntang Tungko, Jeep papauntang bundok, at tricycle sana papuntang jump-off. Pero mas pinili naming lakarin yung pang-tricycle sana para daw pang warm-up. Lakad....lakad....lakad....lakad... ang layo pala! Haha. Buti nalang at madaming tindahan yung madadaanan pauntang jump-off, may panday-an pa! with FULLS! *falls* Ehehehe.

Sa pag-akyat namin papuntang summit *helipad*, may mga nadadaan sa amin na mga bikers papunta rin sa taas. Medyo kaiba ang trail nito sa Kalisungan kasi yung dinaanan namin paakyat eh kayang daanan ng 4x4. Maluwag. Ang kagandahan dito, kahit wala ka pa sa taas eh kitang-kita mo na ang kalawakan ng kapatagan (wow kapatagan! Eh di ikaw na ang magaling sa heograpiya!, hehe) Mas nakaka-aliw pa kasi kita mo ang buong skyline ng Metro Manila. Yung mga buildings sa Libis, Ortigas, Makati, Manila at Quezon City parang maliliit na kahon na nakatayo. Hehe, ang kukyut!

Tanghalian, nagpahinga muna kami sa taas at kumain. Habang tinitingnan ko ang buong paligid at sinisipat kung nasan ang PBCom building sa mga nakatayong kahon sa malayo (yes naman! tali-talinuhan), naisip ko, bakit kaya nagsisiksikan ang mga tao sa maynila, eh pagka-laki-laki-laki-laki-laki ng space sa paligid??? Ang luwag space sa paligid ng maynila!

Anyways, after lunch, bumaba naman kami sa kabilang panig ni Balagbag para pumunta sa mahiwagang ilog. Sa totoo lang, hindi sya mahiwaga, joke lang yon. Hehe. Matagal-tagal din ang trek pababa. 4:30PM na yata kami nakarating dun kaya dun narin kami nag-camp. At dahil sa gilid kami ng ilog nag-camp, asahan na ang samu't-saring mga insekto sa paligid. Nakakatuwa lang yung mga alitaptap sa gilid ng ilog, yung ibang insekto hindi na nakakatuwa. Hehe.

Kinabukasan 8AM narin yata nung nagsimula kaming umakyat ulit pabalik. Halos ubos na din yung mga dala nami tubig. Dahil din siguro sa tagal naming nagtrek nung unang araw, tuloy masyado kaming maraming nainom at kinapos yung dala namin. Buti nalang at may batis (wow batis!) sa dinaanan namin na pwedeng inumin yung tubig. O wag ka muna magreak, hindi yun yak! Sa totoo lang yung lasa nung tubig galing don eh walang pinagkaiba sa lasa ng mineral na dala namin. Tsaka alangan namang mag-inarte pa kami eh wala na nga kaming tubig. Hehe.

Marami rin kaming nadaanan na bangin, siguro mga anim (naks! bilang na bilang, haha). Yun bang mga isang metro lang yung tatapakan mo tapos bangin na. Iba-iba din ang mukang ipinakita samin ni Balagbag, may sobrang mapuno, matalahib, may maputik, may sobrang tarik, may patag lang, may damuhan, may mga agos ng tubig atbp. Nakakalungkot lang kasi talamak sa lugar ang illegal logging at pag-uuling. Hindi naman syempre kami makapagsalita dahil baka hindi na kami maka-uwi ng buhay. Hehe. May part din sa bundok na nakakatakot. Yung parang sa mga horror movie na may mga cannibal. O kaya yung may matandang mangkukulam na sumusubaybay samin. Ahahaha. Kung ano-ano naiisip.

Iba talaga yung pakiramdam kapag namumundok. Ewan ko. It gives me a feeling of excitement na yun lang ang nakakapag-bigay. After a climb, para syang achievement. No! It IS an achievement. It IS a fulfillment. And you will really admire God's creation. Parang sinasabi nya, "This is for you.", "I made it all for you.". Ang sarap ng pakiramdam. Habang naglalakad ako sa mountainside... seeing those endless mountains... and seeing these friends with me... I felt so blessed. Dati pangarap ko lang ma-experience maging mountaineer... and now I'm living those dreams.

Mt. Kalisungan

Adventurous ka ba? Mahilig lumakad? Mahilig mamasyal? Mahilig sa mga adrenaline rush activities? Hmmm ako gustong-gusto ko talaga ng adventure! Gusto ko ng bungee jumping, rappelling, rock climbing, ziplining, skydiving, rafting at kung anu-ano pa! Gusto kong hinahagis ako, hinuhulog, pinapalipad, pinapaikot, binibitin at kung anu-ano pang maisip nyong pwedeng gawing sports adventure. Hehe. And finally, last weekend natupad na rin ang isa sa mga gusto kong ma-experience na activity...ang mag mountain climb! Wuhuu!

Mga December pa lang last year medyo nagsasabi na sakin si Aldine about sa climb. Ako naman syempre excited hindi na ko nagpa-pilit, OO kaagad ang sagot. Hehe. Wala talaga kong kaalam-alam sa pamumundok. Kaya tadtad sakin ng tanong si Aldine. Ano ba yung isusuot? Anu ba dapat ang mga dala? Anung mga klaseng damit ba ang pwede? Anung mga pagkain ba ang pwede? Mga ganun. At dahil required ang may strap na footwear at wala naman ako non dahil hindi ako mahilig, napabili tuloy ako ng di oras. Pahirapan din mamili ng sandals kasi gusto ko yung parang sapatos para pwede gamitin partner ng jeans pero gusto ko din yung sandals kasi maganda ang kapit sa paa. Haha. Sa huli, yung sandals nalang ang binili ko, naiisip ko naman kasi kaya ako bibili eh para gamitin sa bundok hindi para ipartner sa jeans. Ehe.

Saturday morning umalis kami ng Manila around 10:30AM. At swerte dahil di pa kami nakakalayo sa terminal eh nasira ang aircon ng sinasakyan naming bus. (malapit palang kami sa magallanes intersection) Anu ba yun! At dahil sa paghihintay, ganito nalang ang nangyari...

Syempre picture-picture. Hehe. Di naman nagtagal dumating na rin yung kapalit na bus at parang walang nangyari dahil kung saan kami naka-upo sa unang bus eh dun din kami naka-upo sa pangalawa. Around 1PM na ng dumating kami sa Jump Off sa Eraiz Farm at nag-lunch. Mga 2PM, pray muna then start na kami mag-trek.

Nung nakita ko yung aakyating bundok, ang yabang-yabang ko na "ayan lang ba yung bundok??? sandali lang yan akyatin eh ang baba baba!" pero pagtagal-tagal, "malayo pa ba? parang di ko pa nakikita yung tuktok." Haha. Nagyayabang pa ah.  Medyo mahirap ung trail. Sa bandang simula medyo mabagal lang yung pagtaas ng lupa, pero habang papalapit na kami sa summit nagiging matarik na yung daan. May mga part na halos pagapang ka na umaakyat at parang walang katapusan yung slope. Mga 5 beses din siguro kami nag-rest. At nung medyo tanaw na yung tuktok, talaga namang hindi na ko nagpatumpik-tumpik pa! Akyat kung akyat! Hehe. At ng marating ko na ang summit...sobrang sarap ng feeling. Hindi ko ma-explain. Mawawala talaga yung pagod mo. Sobrang saya. Napaka-breathtaking ng scenery. At one moment hindi ko mapigilang maging emotional, for at that moment I felt God's love through His creations. He entrusted us a world of such beauty. Wonders of nature shown me the greatness of our God and His sovereignty over all. Simply amazing!

5:30PM na ng dumating kami sa campsite at ayos na ayos lang ang pagdating namin dahil naabutan pa namin ang sunset. Meron na ring 2 grupong nauna sa min don ng makarating kami. Di rin naman nagtagal, nagtayo na rin kami ng mga tents at nag-prepare na ng hapunan. Sobrang lakas ng hangin dun sa tuktok. As in literal na nililipad ako! Haha. Kapag tumalon ka nga hindi ka na babagsak sa tinalunan mo dahil madadala ka talaga ng hangin. Ang lameeeeeggg. Kita din sa summit ang Mt. Cristobal sa Quezon, seven lakes ng San Pablo at standing proud ang Mt. Banahaw at Mt. Makiling. Nakakawala talaga ng pagod. Siguro mga 8PM na ng maka-kain kami, sobrang lamig talaga sa labas. As in nakaka-kilig, kaya lagi nalang kami napasok sa tents. Naalala ko ang paboritong linya ni Monch, "Chill sa aking duyan." with matching panginginig pa ng bibig. Haha. Bago kami natulog, medyo nagbonding muna kami ng group. Tanungan portion habang shuma-shot ng the bar. (para manlang medyo uminit kahit onte, hehe) At ayun, siguro mga 12MN na rin kami nagsi-higa.

Dun ako natulog sa tent ni Monch, 3 kami dun nila Jona. Nung una, medyo ok pa kasi hangin lang. Pero ng mga bandang alas-kwatro ng madaling araw ayan na! Basang-basa na yung 2 katabi ko dahil naulan pala ng malakas at medyo tumatagos na sa tent yung tubig. Bukod pa dun yung sobrang lakas na hangin na bumabayo sa tent. At eto pa! Itong pangalawang SE ko, lumangoy din sa tubig gaya nung una kong SE. Hayyyy buti nalang matibay at nagana pa. Nung time na yun naisipan namin lumipat sa tent nila Aldin dahil mas malaki yun, pero nung sinilip ko yung tent nila sa labas, hala! bagsak na pala! Haha. Sila din pala eh parang na-Ondoy. Hehe. Kaya yun, tiniis nalang namin ang tubig.

Nakatulog pa naman kami after nun. Hindi nalang namin pinansin. Basa kung basa! Mga 7:30AM na rin kami bumangon para kumain, mag-ayos at maghanda na pababa. Kelangan kasi mga 9AM nakababa na kami dahil may mga pupuntahan pa kami. At paglabas namin sa tent, aba! yung tatlo nakakain na pala ng canton! Mga nagsolo! Hmp! Pero pinagbigyan na namin, baka nagutom dahil nasalanta sila nung gabi. Haha. Nagluto na rin kami, kumain, nag-ayos ng gamit, at nag-prepare na bumaba. Nauna na rin samin bumaba yung 2 grupong una ring maka-akyat samin. Mga 30mins. after bumaba nung 2 grupo, naka-ayos na kami, nag-pray at nagsimula na sa pagbaba.

Siguro di pa kami nakakalayo sa summit, naabutan na namin yung 2 grupo na pababa. Nagtaka naman ako kasi bakit ang bagal-bagal nila, siguro may naaksidente o kaya may naka-harang sa daan. Yun pala, ang bagal lang talaga nilang bumaba. Ay hindi pala! Nuknukan ng bagal! Para silang may mga prinsesang kasama. Parang kada-tatlong hakbang tumitigil. Nakakainis talaga! Lalo na may hinahabol kaming oras. Hayyy patience...patience... Dahil sa kabagalan nila, inaliw nalang namin ang mga sarili sa pamamagitan ng pagpi-picture at pinoy henyo. (Oh di ba nakapag-pinoy henyo pa kami habang pababa! Haha) Nakakatawa yung pagbaba kasi paramihan kami ng dulas! Ay sila pala! Haha. Nagpapaligsahan sa pagsaldak si Aldine at Dards. Sabi nila hindi daw masaya kapag hindi nadudulas, eh kung alam ko lang ginagawa lang nilang palusot yun sa mga record-breaking nilang pagsaldak sa putik. Hehe. (Nasaldak din ako 1 bese pero walang nakakita, secret lang. Hehe)

Mga 12NN na kami nakarating ulit sa Jump Off. Ang sarap ng feeling na makarating sa taas at maabot mo uli yung paanan. There is a feeling of fulfillment. I'ts been a great climb! Di na kami nagtagal sa lugar dahil naghahabol kami sa oras. Pupunta pa sana kami sa underground cemetery at Majayjay falls ang kaso kulang na sa time kaya kelangang ma-sacrifice na yung isa. (Kasi naman kabagalan nung unang grupo eh! Grr) Umarkila na kami ng jip para mabilis. At ayun, kumain muna kami sa Victoria ng lunch. Specialty??? ITIK! Sarrraaapp! (^^,)