Manila: How the mighty are fallen!

(Calle Escolta during American Occupation of Manila)

"The Pearl of the Orient", "Queen City of the Pacific", "The Paris of the East" - these are just some of the titles given by the world to Manila before it became the second most destroyed city of the World War II. Manila that was once the most beautiful, healthiest, and safest city in the Far East is now just a shadow of her old glory.

(Binondo Area)

Through the Royal Ordinance by King Philip II of the Monarchy of Spain, Manila has became the new capital of political, military and religious power of the East Indies colony of the Spaniards. With this victory, the Islamic Kingdom of Maynila were eventually converted to Christianity, and a new fortified city known as Intramuros was built to house the seat of government of Spain. Missionaries arrived eventually which was followed by the establishment of schools and churches spreading throughout the city and beyond.

(Sto. Domingo Church and Santo Tomas Plaza, Intramuros)

(Pasig River, Magellan Monument, Aduana Building, Santo Domingo Church, Jan. 15, 1925)

During 15th to 18th century, Manila was the center of trade in the Orient. From Asia to the Americas and Europe travelling across the Pacific, the Caribbean and the Atlantic, the Manila Galleon have truly made its reputation in maritime trade. The route made by the Manila-Acapulco trade was not only the longest in its time but also the first global trade route in history.

(Manila Galleon used in Manila-Acapulco Trade)

(Downtown Manila has resemblance with European cities)

(Fort Santiago, Intramuros, Manila, Philippines, Early 20th Century)

Early 1900s, the U.S. troops took control over the city following the defeat of Spain. And from being another magnificent european-inspired city, Manila was changed to a grand metropolis of the modern American Age. During this time, American government commissioned Daniel Burnham to create the master plan for the city. With monumental buildings like of Washington DC, boulevards like Paris and canals like Venice, Manila was a masterpiece of the early 20th century.

(Finance, Legislative and City Hall building, Luneta)

Burnham plan for Manila was never completed. War came unexpectedly. Just ten hours after the attack on Pearl Harbor, Manila suffered from aerial bombardment. Knowing that they could not afford losing the city, the American declared Manila as an Open City to spare the city from death and destruction. Despite this, the Japanese Imperial Forces continue to bombard Manila. The Battle of Manila has been the most brutal, sorrowful and the most difficult period of our history.

(Philippine Legislative Building after World War 2)

(Buildings and Bridges burnt)

After the war, the city of Manila underwent The Golden Age. It was revitalized and became once again the Pearl of the Orient. As the home of the first and finest (during its time) international airline in Asia, Manila became THE place in the region to come for shopping, entertainment, leisure, business and even to obtain higher education. But after several decades of its re-establishment, these characters of Manila are gone with the wind.

The city that is full of promise before became the city of what we know today. Congested, unorganized, polluted. These might not be the proper descriptions for all districts of the city but that's how I see most of it. Discipline of the people I believe is what's lacking for Manila. You see, people are throwing their garbages everywhere, men are urinating everywhere, they're spitting everywhere, and there's more! there are lots of robbers, snatchers and crooks in most places. Even those who are in public office steals what's should be for the development of the city and its people. The traffic are depressing. Buildings are sprouting everywhere. Public facilities and domains are poorly maintained. And where we are now? Manila was left far behind by its neighbouring cities in the South East Asia. It is just sad to see Manila in this state, knowing her glorious past, it would've made her truly the Queen City of the Pacific.

*** I am a Filipino. I have nothing againts the city of Manila or its people. I just want to share my thoughts and I do not intend to cause harm to anybody with my post. ***

Tara! Takbo!

"I wanna break the world record every year until we clean the river."

-ABS-CBN Foundation, Inc. Managing Director Gina Lopez

ABS-CBN is proving that they are serious in rehabilitating our river. Last Sunday, 10.10.10, the media network made history when they have organized Run for the Pasig River which Filipinos of different walks of life come together for one goal - to help save our dying river.

The event hopes to break the record of San Francisco Bay for the most participants in a footrace in Guinness. And I believe we have done it. 116 thousand out of 160 thousand participants coming from 4 different starting points finished the race. Monumental. We will have the record.

Photo Credit: Philip Sison

Oo, na-late na naman ako, but I really tried to be on-time. I'm sorry.

We leave Boni MRT station at around 4:45AM and arrived at Taft station 5:10AM. Since the road heading to Mall of Asia is closed for the event, there is no choice of getting to the starting point but to walk. Ok. No problem. Walk from Taft Avenue to MOA. So easy. (yabang!, hehe) It serves as our warm-up for the run. Hehe. The race is about to start when we arrived at the starting point. We were just on-time baby!

It's fun to be part of that event. Heartwarming to see that enormous crowd willing to help. Running side-by-side with these people and with my friends is such a wonderful experience. Thanks to Epher for helping us to be part of it. And not to mention the legendary singlet outfit, and when I say outfit, fit na fit talaga. Haha.

I know we can revive this river of ours, and it's never too late to achieve this. And maybe 2 to 3 or 4 years from now, we can bring back Pasig river to its old glory.

“Let us clean up the mess that was made before us. Pasig River is a symbol of hope and what the future holds for the country. If we manage to clean it, then we have done our jobs as citizens.”

-Ballsy Aquino-Cruz

Let it Snow!

"Sleigh bells ring, are you listening,

In the lane, snow is glistening

A beautiful sight,

We're happy tonight.

Walking in a winter wonderland."

Weeeee! magpapasko na ulit! Nung maliit pa kong paslit, nagtataka ko kung bakit walang tag-lagas, tag-sibol at mga nyebe sa Pilipinas. (dala ng panonood ng remy, heidi, cedie at nelo. haha) Tag-init at tag-ulan lang ang meron tayo. Ang akala ko tuloy napagkaitan ang Pinas. Hehe. Pero habang lumalaki, napagtanto (wow napagtanto!) ko na ang geographical location (at may ganun ganun pa!, hehe) pala ng Pinas ang dahilan kung bakit wala tayong nyebe.

Eh bakit ba gusto ko ng nyebe??? Dati, kaya gusto ko ng nyebe, kasi naiinggit ako kila cedie dahil nakakapaglaro sila sa yelo. Pero ngayon, kaya gusto ko ng nyebe eh dahil naiinggit ako sa mga kutis ng mga koreano na ang kikinis at walang pores. Dito kasi sa Pinas ang bilis mong manlilimahid dahil sa init. Haha.

Last Friday, nag-fellowship (nag-bonding) kami ng mga brothers at sisters namin sa SFC sa napaka-tatag na amusement park sa Manila - Star City! At isa sa pinaka-nagustuhan kong attraction ay ang Winter Funland na dating kilala na Snow World. Syempre ako naman sobrang excited dahil dati pinagtya-tyagaan ko nalang ang refrigirator para kunyari winter. Haha. Once kalang pwedeng pumasok sa Winter Funland, kapag lumabas ka na, hindi ka na pwedeng pumasok ulit. Pero no worries dahil one-to-sawa naman kapag nasa loob ka na. Kahit maghapon ka sa loob okay lang. But I doubt kaya mong tagalan ang lamig. Hehe.

Bago ka pumasok ipapa-plastic yung mga phones at cams na dala mo. Bawal kasi mag-picture sa loob. Tapos bibigyan ka ng makasim-kasim na jacket, na sa una eh hindi mo isusuot dahil tapang-tapangan ka na kakayanin mo yung lamig sa loob wag lang masuot yung jacket na yun. Pero kapag pumasok ka na, goodluck naman sa'yo. Kapag nasa loob ka na kahit gano kabaho yung jacket na binigay sayo talagang masusuot mo eh, at pagtagal-tagal, sinasabi ko sayo, yayakapin mo pa yun ng husto. Haha.

Pagpasok ko, ang una kong ginawa ay ang unang pinangarap ko. Gumawa ng snow ball at binato sa snow man! Haha. Pero grabe talaga, ang laammmeeeegggg. May 2 sculpture (igloo at train), pine trees, reindeers, polar bears, isang kunyaring bahay, dalawang mascots, at ang pinaka-masayang attraction sa loob... ang slide! Wooohoooo! Sobrang nag-enjoy talaga kaming lahat dun. Lalo na si ate Bench at kuya Jap na muntik ng hindi lumabas sa Funland dahil sa ka-adikan sa slide. Haha.

It's really great na merong snow attraction tulad nito sa Pinas, not to mention ang skating rink ng MOA. And it's really been a great day for all of us. Ang saya maging bata ulit!

Gloomy Monday

Yesterday, the Philippines has once again got the attention of the world. I was truly sadden as I've seen the images of the tragedy happened last night. I know everyone does. I almost cried when I see this woman crying in despair, and the police trying to gain her trust and escort her to the emergency exit of the bus. It really broke my heart. I do not understand why such thing has to happen. All I know is, everyone of us wanted these hostages to be freed safely.

For our Chinese friends, we shared your bereavement. The sorrow that you are feeling right now is the same sorrow we Filipinos are also going through for what had happened. We are sorry. We never wanted anything like this to happen.

Our deepest condolences to our Chinese friends.

Let's continue to pray for the soul of those who lost their lives in the tragedy, for the comfort of the departed, for the healing of the casualties, for justice and for the restoration of world trust, especially the damaged friendship of the two nations.

Maluwag pa! Maluwag pa!

Napaka-gagaling mang-uto ng mga kundoktor sa maynila! Kapag sumasakay ako ng bus sa Makati, siguro isa lang ako sa maraming nagogoyo ng mga kundoktor. Sasabihin nila maluwag pa, maraming upuan, tapos pagsakay mo tama nga sila, maluwag pa sa gitna para tumayo! Ang nakakainis pa, hindi ka na pwedeng bumaba dahil bawal bumaba sa sakayan. Kunsensya mo pa kung maging pasaway ka at bumaba ka dahil mahuhuli yung bus at ma-aabala yung mga sakay nila.

Madalas din kapag pumapasok naman ako, pilit na sinisiksik nung mga kundoktor na yan yung mga tao sa gitna. Sasabihin, "Boss maki-usog po dun sa likod oh at naaaapaaaakaaaluwag pa dyan.", Wow manong! Naaaapaaaakaaaaaluwag ba kamo ng bus nyo? Ano yan MOA??? Feeling siguro nila mga gummy bears yung mga pasahero nila na lumiliit habang sinisiksik. Eh kung kayo kayang mga kundoktor ang isiksik ko ng husto sa isang bus at ng maintindihan nyo kung anong pakiramdam!

Meron pang ibang kundoktor na kunyare concern na concern, "Konting urong naman po dyan sa likod oh, para makasakay naman po yung iba at makapasok din (sa trabaho)." Hay kuya 'wag ka ng dumrama dyan dahil hindi effective!

Ang nakakainis pa sa mga yan, ang baiiiiiiittt bait bait nila kapag sasakay ka. Pero kapag bababa ka na nako! Sila pa yung galit! "Paki-bilisan naman nung mga bababa dyan oh!" Manong aba! Paano naman magiging mabilis maka-baba eh halos wala ng daanan sa gitna dahil puno ng tao na pilit nyong siniksik! Meron pa, "Oh, mga bababa ng megamol! megamol! megamol!" Kuya Shangri-La palang! Ang layo pa ng megamall! Tapos, kapag hindi ka umimik nung nagpapababa sila ng megamol sa shangri-la at dun ka bumaba sa babaan ng megamall, sila pa ang galit. "Nakoooooo! kanina pa sinabing megamol eh!" Nakaka-inis! 'di ba Monch??? Haha. Madalas nararanasan ko yan kapag pauwi ako ng Bulacan. Wala pa kami sa terminal ng Five Star sasabihin nung kundoktor, "Oh yung mga bababa ng Baliwag! Baliwag! Dito na po!" Gusto ko nalang sabihin, "Ay nalipat na pala yung terminal ng Baliwag, mas lumapit na sya."

Hindi naman ako yung tipong gusto kong bumaba sa saktong sakto. Ang sakin lang, may mga tamang babaan naman. Sana sundin naman nila yon. Isa pa, konting respeto naman. Lahat naman tayo nagtatrabaho. Lahat tayo kailangang kumita. Pero sana 'wag tayong maka-sarili. Isipin din natin kung mabuti pa ba yung nagagawa natin o hindi. Hindi mo naman ikakayaman yang pangsi-siksik at pang-aabala sa iba.

Sana lang din kasi maging maayos yung pasahod sa mga driver at kundoktor para hindi sila ganyan. Kung meron lang siguro silang fixed na sahod at allowance at hindi sila kaparte lang ng kumpanya eh hindi naman siguro sila magkukumahog at ipagsisiksikan hanggang sa kahuli-hulihang espasyo ng bus nila yung mga pasahero. Sabi ko nga, isipin din natin yung kalagayan ng iba. Hindi ang sarili lang natin.

Kayo? Anong pinakanakaka-stress na nararanasan nyo sa bus???

Rizal Park

After namin sa Paco Park, tumuloy na rin kami sa Luneta para naman um-attend sa 29th Anniversary ng Couples For Christ sa grandstand. We're lucky na malapit lang ang Paco Park sa Luneta at pwedeng lakarin. Just like the other historical landmarks of Manila, sobrang natutuwa ako kapag napupunta ko sa Luneta. Although, nakalimutan ko na nung huling pumasyal ako don, nakikita-kita ko din naman yon kapag napapadaan ako sa lugar sakay ng jeep or bus.

[Lecturan ko muna kayo ah, hehe] Luneta, commonly known as Rizal Park is a National Park of our capital and of the country. It's good to know that during the American Occupation, Daniel Burnham do the Master Plan for the City of Manila and made Luneta as the center of the Philippine Government patterned after "The National Mall" of Washington D.C. Yes! Daniel Burnham is also the person who master-planned Baguio City, that's why the city's central park is named after him -  Burnham Park. As planned, lahat SANA ng government departments, bureaus at agencies eh itatayo sa paligid ng Luneta in neo-classical architecture (exactly like U.S.'s capital). Sa totoo lang, nasimulan naman talaga yung project, but only three units were built: the (1) National Museum (Formerly the Legislative building), (2) Department of Agriculture (now housed the Department of Tourism) and the (3) Department of Finance (currently the Museum of the Filipino People). Pero sayang, as in sobrang sayang at nakaka-lunkot dahil hindi na natuloy ang original plan ni Burnham para sa Manila dahil sa pagsimula ng World War II kung san halos walang natira sa Maynila. Even the City Hall is not spared during the war and most of the structure has been destroyed. Simula non, Mr. Quezon created a new Capital for the country outside Manila which was named after him - Quezon City.

(Luneta, Bird's Eye View)

(The National Mall, Washington D.C.)

(The OLD Agripana Circle)

The saddest part is, hindi na nga natuloy ang plano ni Burnham para sa Luneta, hindi pa din nakuhang ayusin at malinis ng agency na namamahala sa park yung lugar. Yes medyo malinis naman pero...hindi sya gaanong name-maintain. I don't know. Yung relief map walang tubig, panay lumot. Yung fountain hindi manlang gumagana. Oo siguro malakas kumonsumo ng kuryente pero hello! It's our NATIONAL PARK! Mas okay na sakin na gastusin yung pera na binabayad sa tax para ipanggasta sa fountain kesa mapunta lang sa bulsa ng kung sino. At sana  magkaron manlang ng taste ang nagme-maintain, may mga swan na bato sa tabi-tabi??? PINK na National Museum??? At sana tanggalin nalang nila don si Lapu-Lapu at dun nalang sya sa Cebu. It's Rizal Park in the first place. Not Rizal ang Lapu-Lapu Park. Hayyyyy. Bakit ganyan??? Anyway, para naman maintindihan nyo ko, here are some pictures of Luneta.

Address: Km. 0, Roxas Blvd., Manila

Paco Park

Unti-unti, we're finally getting to visit the places we wish to go. Una ay nung nang-gulo kami sa Laguna at nilubog ang aming mga sarili sa napaka-lammmeeeeeggg na tubig ng Majayjay Falls. And just yesterday, nakarating na rin kami sa Paco Park that is also part of our list. Hurrraaayy! Bakit ba namin naisipan magpunta ng Paco Park??? Well, sisihin nyo sina Allan Alvarez at Mia Samonte. (Ngak! Sino ba yun???) Sila Bea at Lloydi sa "I Miss You Like Crazy". Ehe. Sobrang na-mesmerized kami ni Bebe nung makita namin yun sa movie at pareho agad kami ng naisip, "Dapat makapunta ko dyan! (dahil baka nandyan pa si Lolo Yuli)". And we did!

Paco Park is originally NOT a park, but a burial site of our grandparents nung mga panahon pa ng mga prayle, eletista, principalia, indio at gobernadorcillo. Completed in 1820 and has been converted into a national park in 1966 during the term of President Diosdado Macapagal. (So ano namang makikita dyan???) The park has two circular walls containing the niches. On top of it is a walkway. Nakakatuwa kasi kapag nandun ka eh para kang binalik sa lumang panahon beacuse of the old structure. It has also the dome-shaped chapel of San Pancratius at tha back that is commonly used for weddings. Even though most of the remains that rests in the park that was once Manila's municipal cemetery has already been moved, some still remained. Katulad na lang ng mga labi ng tatlong paring martir na sina Mario Gomez, José Burgos and Jacinto Zamora. And it's interesting to know that Paco Park is the original burial site of our national hero, Jose Rizal until it was moved to its final resting place beneath the monument at Luneta. Hehe, sori ah, mahili talaga ko sa history. Di ba nga?

Well anyway, hindi man namin nakita si Lolo Yuli don at hindi man kami nakapsok sa loob ng chapel (dahil kasalukuyang may kasal), sobrang natuwa din naman ako dahil sa wakas eh nakapunta na rin ako kasama sila Bebe, Monch, Mark, Luvs, Aldino at Dith sa lugar. I'm always been fascinated by the old structures in Manila. They're just simply wonderful to see. Malamang natuwa din sila, malow-bat ba naman ang kamera ni Aldino. Haha. Sana next time makasakay na rin at sa Pasig Ferry at makapunta sa Walled City. 

Address: San Marcelino & General Luna Sts, Manila

Tel: 302-7381 Fax: 302-7182

Sudden Adventure

Kahapon, isa na namang kahindik-hindik na adventure ang nangyari sakin dahil sa may kung ano na pumasok sa kautakan ko at naisipan kong pumunta ng megamall, ng San Juan at di kalaunan ay sa Quiapo. Haha. Ewan ko ba, minsan talaga pabigla-bigla nalang ako mag-decide.

Habang papunta sa Megamall nakasalubong ko pa si Kuya Lucky (officemate sa Pelatis) at sa dinami-dami na lugar na pwede kaming magkita, dun pa sa gitna ng kalsada EDSA corner Shaw habang nananakbo ako at pa-green na ang street lights. Haha. Sa gulat ko nahampas ko nalang tuloy sya. Sori naman kuya Lucky. Hehe.

Ayun, after kong maglaboy sa Megamall, sugod naman ako sa Greenhills para tumingin ng mga polong pamasok at ng kung ano pang pwedeng mabili. Ang kaso, 3 oras na yata akong nagii-ikot dun sa tyanggian at halos kilala na ko ng lahat ng tindera don eh wala manlang akong nabili kundi yung isang pulang T-shirt. Hayy.

Akshuali ganun talaga ko kapag namimili, sobrang lahat ng tindahan titingnan ko muna, tapos pili-pili, tawa-tawad. Matagal talaga ko mamili ng bibilin, kaya nga gusto ko mag-isa lang ako kapag ganun. Ayoko kasi ng may iniisip kang kasama. Nakakahiya pati na mag-ikot-ikot at magtagal kapag may kasama ka. Minsan naman kelangan ko ng kasama, lalo na kapag gusto ko ng second opinion sa mga bibilin ko. Ganun lang, pero kapag personal na mga bagay ang bibilin, I'd rather be alone. (Huwow!)

Ayun nga dahil sa inis ko at wala akong mabiling polo, naalala kong may Bus na byaheng Quiapo sa harap ng GSC (Greenhills Shopping Center), kaya ayun naisip kong mag-Divisoria. Haha.

Nung nasa labas na ko ng GSC, nagdalawang-isip pa ko kung pupunta ko, kasi naman 3:30PM na nun, eh magsisimba pa ko ng 6 or 7PM. Tapos may praktis pa para sa concert, pero nung biglang may bus na na byaheng Quiapo, ewan ko ba bigla nalang akong sumakay. Haha.

First time kong bumyahe papuntang Quiapo galing San Juan kaya medyo excited ako sa mga makikita ko sa byahe. Mahilig kasi talaga ko sa ganung mga trip. Mag-explore kahit hindi naman ako si Dora. (Oh sige na korni na)

At ayun, nung una kabado ako kasi hinding-hinding-hindi talaga pamilyar sakin yung mga dinadaanan nung bus, pero nung makita ko na ang Centerpoint natuwa naman ako kasi pamilyar na sakin yung lugar na yun. Dun kasi kami tumambay ni Jan-jan nung sinamahan nya kong bumili ng gitara. Weee!

Tapos nakakatuwa kasi for the first time nasilayan ko din yung San Sebastian Church na matagal ko ng pangarap mapuntahan. Gusto ko na nga sanang bumaba nung makita ko, ang kaso limited nalang yung time ko para mamili sa Divi, kaya ayun tuloy lang sa byahe.

Medyo kinabahan ako nung biglang nakita ko na sa Ayala bridge dumaan yung bus, eh kabila na yon ng Quiapo!!! Waaah! Tapos nakita ko pa yung sign ng bus nakalagay TAYTAY na at hindi na QUIAPO! Kabog! Kabog! Kabog! Hay nako kaba talaga. Pagbaba ng tulay at bago pa man ako mag-sterical sa sobrang nerbyos at takot maligaw, pinakiramdaman ko muna kung san liliko yung bus. Sa isip-isip ko, dapat kumanan 'to para dadaanan kami ng City Hall. Medyo mapapanatag na rin kasi ko kapag nasa City Hall na ko dahil alam ko na yun at marami na kong masasakyan pauwi ng Mandaluyong.

At ayun, tuloy ang adventure ko dahil kumanan nga si kuyang driver at dumaan kami sa City Hall, tumawid ng Quezon Bridge at ibinaba ako sa Recto. Ok naman, dun naman pala talaga ang ruta nila, liliko muna sa Ayala Bridge, masyado ko lang pinag-alala sarili ko. Haha. Akala ko naman kasi nalagpasan na namin yung babaan ng Quiapo at hindi ko lang narinig nung nasa Ayala Bridge na kami dahil sa sobrang amazement sa San Sebastian Church. Mahilig din talaga kasi ko sa architecture. Wala lang sinabi ko lang. Hehe.

Natuwa naman ako nung naka-baba na ko ng bus. Kasi syempre hindi na ko naliligaw. Hehe. Naisip ko na 'wag na rin magpunta ng Divisoria, nakakatamad na kasi. Magsisimba nalang ako sa Nazareno, at habang iniisip ko yun at naglalakad sa footbridge, bigla nalang may naka-pukaw ng atensyon ko. Sa gitna ng footbridge, sa ilalim ng tirik na tirik na araw ay napaka-dami at sunod-sunod na nakalatag na mga panindang "sex toys"! Waaahh! May mga bata na nakakakita at wala silang paki-alam! Grabe, considering they're in the vicinity of Quiapo Church, which, in history is one of the center of Catholic Church in Manila eh ganito ang makikita mo! Tsk.. Tsk.. Walang modo.

Well anyway, isa pang napansin ko eh sobrang dami na talaga sigurong masasama ang loob at mga halang ang bituka dahil mantakin mo ba namang pati ang simbahang eh punuan mo ng matataas na bakod na may tulis-tulis pa sa taas! Hayyy, sayang ang ganda ng facade ng Quiapo Church at ng Plaza Miranda dahil sa ginawang gate at bakod. (Hindi ko na binalak pa na picturan dahil baka mahablot lang ang phone ko at umuwi akong nguma-ngawa, hehe)

After nun, hindi ko naman alam kung pano babalik ng Mandaluyong. Haha. Naisip ko baka may byaheng jeep na dadaan ng Stop&Shop sa harap ng Isetan kaya naglakad nalang ako papunta dun at nagmasid ng mga bumabyaheng jeep. At ayun binggo! Stop&Shop mismo ang byaheng nakita ko! Hehe. Nakaka-pagod man at nakakapanlagkit, masaya naman ako kasi I Survived! 'Till next trip!

**Ang haba na pala ng post ko, haha.

Ang layo pala ng Ilaya Park

Yesterday has been a long looooonngggg day!

Nakakapagod. Pero hindi ko naman alam kung bakit kami napagod ng husto eh parang dun lang naman kami nagpunta sa mga usual na lugar na pinupuntahan namin sa pang-araw araw naming buhay. Haha.

Ganito kasi ang itinerary:

7:15AM - 8:15AM Simba (Palaspas)
8:15AM -11AM I-experience ang Ferry sa Pasig (habang hinihintay ang binyag at si Mark na rin na mag-eexam pa. At para din hanapin ang bato ni Bea at Loydi, haha.)
11AM - 1PM Aattend ng binyag sa baptist
1PM - 2PM Pupunta kila Ate Gie
2PM - 7PM Pink Sisters' Convent

Oh di ba busyng-busy! Haha. Eh eto na nga, nung bumangon ako kahapon at pagtingin ko sa phone, hala! 8AM na! Hindi ako nagising sa alarm! Tapos my mga text na 'tong si Mark, "Wer n kau?.d2 n me..", "Uy san n kau?.mgsi2mba pba kau?.hala d n ata ngising t0ng mga to..hmMmp..". WaaaahH! Actually narinig ko naman talagang my nagtetext nung umaga pero di ko nalang pinansin kasi di pa nga nag-aalarm yung fone kaya feeling ko naman maagang-maaga pa. Eh kaya naman pala hindi ako nagising sa alarm eh dahil wala naman pala talagang alarm. Yung na-set ko palang alarm nung Saturday night eh pang Mon-Fri lang. Haha, ang T! Tinext ko nalang 'tong si Mark na 7PM nalang kami magsimba, tutal hindi pa rin naman nya kasama si Bebe. Kawawang Mark, ang aga nya sa skul para sa exam. Hehe.

Tulog nalang ulit ako dahil antok pa talaga. Paggising ko ng 10AM, si Bebe naman ang nagtext, punta  na daw ako sa kanila para sabay na kami pumunta sa binyag. Ligpit-Ligo-Bihis-Lakad. Ito namang si Bebe, naka-dalawang misa na pala! (Hindi daw kasi nag-basbas ng palaspas nung unang misa) Hindi daw nya matext si Mark dahil wala na daw palang syang load. Haha.

7:15AM - 11AM schedule, SCRAP!

12PM nagstart yung binyag (sa mga baptist, paghahandog ang term), halos 10mins lang yung ceremony, parang seminar lang yung katumbas sa katoliko. Tapos ayun nakasama na rin namin si Mark sa handaan. Tumagal kami don hanggang 2PM, nakakahiya naman masyado kung mag eat and run kami, ang PG. Haha. Isa pa, hinihintay din naman namin nun si Monching na alas dos na eh nasa Tanay Rizal pa! Hayyy.

1PM - 2PM Pupunta kila Ate Gie, RE-SCHEDULED.

Mga 2:30PM nag-decide nalang kami na sa Paco Park sa Manila nalang kami magpunta via Pasig River Ferry. Atleast matutupad yung isa naming plan na mag-Ferry (hanapin ang bato) at pumunta sa Paco Park (at hanapin sa Lolo Yuri dahil baka makita na rin namin ang soulmate namin, haha).

2PM - 7PM Pink Sisters' Convent, CANCELLED.

Pumunta nalang muna kami sa Kalentong para mamili ng mga paninda nila Bebe for Monday. Mga 3PM nagtext si Monch na nasa Ortigas na sya at naalala kong wala nga palang Ferry kapag Sunday! Nak ng! Dahil don, nag-iba na naman ang plano.

3:30PM - 7PM Paco Park + Ferry, CANCELLED.

Punta nalang kami ng La Mesa Ecopark, pero since halos 4 na yun at baka sarado na kapag nakarating kami, plano nalang naming magsimba sa Antipolo. Mga 4PM nakarating na rin kami sa canteen nila Bebe, then nagtext tong si Monch na baka hindi rin daw kami umabot sa Antipolo dahil hapon na, maraming tao at siguradong traffic. So ano pa ba???

7PM Antipolo, CANCELLED.

Nag-isip nalang kami nila Bebe kung san malapit pumunta na walang gastos. Intramuros? (ok lang di pa ko napupunta don). CCP? (ikaw lang masisiyahan Bebe dahil sa bike mo). Luneta? (mag-Museong Pambata ka nalang Be tapos hihintayin ka nalang namin ni Mark sa labas, haha). Manila Zoo? (huh???). MOA? (Magastos, wag na). Megamall? (Dapat nga walang gastos!). Sa galleria bili ng Belgian Burger? (ok lang, pero hindi exciting). Kila Luriel? (Malayo). Kila Ate Rak? (eh di sana umuwi nalang ako). Barasoain? (Normal nalang saking pangitain yon!).

Dahil sa wala talaga kaming maisip, bigla nalang nasabi ni Lorie, "Eh kung mag MRT nalang tayo dulo sa dulo? tapos LRT!". Hindi ko alam kung ano ba nasinghot nitong si Bebe para maisip nya yung bagay na yon. Medyo nablangko muna yung reaksyon namin ni Mark bago kami natawa ng sobra dahil sa adik na suggestion ni Bebe.

Then naisip namin magsimba nalang sa di pa namin nasisimbahan. Binondo? (gabi na, pati maliit lang don). Quiapo? (Delikado). Manila Cathedral? (ayun sige!). Kaso si Mark parang ayaw. Hmp. Sabagay, sana kanina pa, gabi na namna kasi kaya hindi rin namin ma-eenjoy yung view. Hindi naglaon napagod na rin kami mag-isip, at alam nyo ba kung san kami nakarating??? Bumili kami ng mais at dun namin kinain sa park sa Ilaya facing Pasig river. Sa tinagal-tagal ng pag-iisip namin, dun lang din pala kami babagsak. 6PM na kami nagsimba, san pa ba eh di sa normal na sinisimbahan namin ni Mark every Sunday, sa San Roque. Hehe, Manila-Manila Cathedral pa ah, walang tatalo kay Father Andy!

After ng simba, pupunta sana kami kila Ate Gie dahil nga di kami nakapunta nung 1PM, ang kaso naiba na naman. May pasok yata sya, kaya ayun dun nalang din kami kumain ng hapunan sa Barangka. Pero atleast natupad na rin yung isang pangarap ni Bebe na makakain sa Satur. Hehe.

10PM na ko nakauwe at hindi ko alam kung bakit daig ko pa ang nag-construction worker nung araw na yun sa sobrang pagod. Sa dinami-dami ng gusto naming puntahan eh ni isa wala kaming narating. Mas mabuti pa talaga ang biglaang lakad natutuloy. Ang planado hindi. Haha. (^^,)

Love-love-love

Once again I've been able to watch the 1st Philippine International PyroMusical Competition held in MOA, at this time sila dadi naman ang kasama ko! Yihee!

Last weekend, plano ko talagang umuwi ng Bulacan dahil 3 weeks na rin yata akong hindi nakaka-uwi sa bahay, ang kaso pinag-OT naman kami sa office (nak ng!). Kaya ayun, nasira na ang plano ko. Ang balak ko, umuwi nalang ng saturday night after kong mag-OT, pero buti nalang sabi nila mami sila nalang daw ang luluwas. Ayun! After nun tinext ko agad si Ate Lez para humingi ng complimentary ticket para makanuod kami ng PyroMusical. Actually nung Feb ko pa talaga balak ipasyal sila dadi sa MOA at manood nga ng Pyro, ang kaso medyo nasho-short ako sa budget kaya hindi matuloy-tuloy. Pero thank God dahil natuloy na rin sa wakas. Nkakatuwa din kasi last na ng competition yung entries last Sunday. Siguro talagang sinadya na pag-OTihin kami sa opis para hindi ako maka-uwi sa Bulacan at lumuwas dito sa Manila sila mami para matuloy kami sa Pyro. Galing!

Mga 12:30PM siguro nung makarating sila dito sa bahay sa Mandaluyong then mga 2PM tumuloy na rin kami sa MOA. Ayun, pasyal-pasyal, kain. Hanggang sa pumasok na kami sa retobar na kinakantahan nila Ate Lez para hintayin yung Pyro. Siguro mga 5:30 nandun na kami. (7PM ang start ng pyro. Hehe, hindi naman ako excited) Kapag kasi mga 6:30 pa kami pumasok baka wala na kaming makuhang magandang pwesto kaya mas mabuti ng maaga. Di ba! Di ba! Napansin ko lang medyo mahigpit na yung organizers ngayon. Nung una kasing manood kami dun ng mga housemate ko eh pwede ka pang makapunta sa pinakagilid ng seaside blvd kahit complimentary ticket lang ang ipakita mo pero ngayon hindi na, hanggang dun ka lang talaga sa sakop ng bar na may-ari ng complimentary ticket mo. Pero ok lang naman kasi halos gilid na rin ng blvd yung mga tables ng resto.

Mga 6PM nag-start na ring tumugtug yung kaback-to-back band nila Ate Lez kaya hindi naman kami nainip. Then hindi rin nagtagal unti-unti ng nagpaputok ng sample fireworks yung organizers. Siguro every 3mins nagpapa-putok sila. Ganda! nakaka-excite tuloy. Hehe. 7PM yung scheduled na start ng unang competitor that night (Australia), pero siguro mga 7:40PM na nagstart yung display. Tsk tsk hanggang dito filipino time. Well anyway ng magsimula ng magpa-sikat ang Australia, lahat eh seryoso sa panonood, hehe kahit naman ako syempre. Galit-galit muna. At ayun, goodluck naman sa mga tao na vini-videohan ang buong fireworks display using their phones. Ang tyatyaga! Ako naman kapag mga ganyang bagay ayoko ng kukuhanan pa ng video, mangangalay ka lang! Pati hindi mo masyadong mae-enjoy yung display kasi sa phone ka naka-tingin imbis na sa fireworks mismo. At sino ba manonood nung vinideo mo eh di kayo-kayo lang din. Nagpakahirap ka lang! Eh bakit ba ko affected??? Haha.

After ng Australia, sila Ate Lez naman ang sumalang sa stage. Sobrang nakaka-entertain talaga sila. Hindi tulad ng ibang band na nakaka-antok. Kapag pinanood mo kasi sila parang nanonood ka na rin sa comedy bar. Hehe. Medyo na-touch naman ako kay Ate Lez nung dinedicate pa nya yung kantang Superwoman sa mami ko. Sweet!

About 40mins after ng Australia, nagsimula na ring magpasikat ang Philippines. Ang alam ko hindi kasali sa competition ang Phil, nag-opening at closing presentation lang sila. Nung una medyo nagkaron pa ng technical problem dahil hindi tumugtug yung sounds, pero siguro mga 10seconds lang naman. Michael Jackson songs, san ka pa! Sigawan ang mga tao nung tumugtug yung bad romance. Kahit ako na pa "Woooww", kasi parang sila lang yung gumamit ng bagong music para i-incorporate sa fireworks. Isipin mo Lady Gaga sa Philippines. Hehe. Nakaka-aliw nung part ng lyrics na "I want your love. Love-love-love I want your love." kasi nung sa part ng love-love-love sunod-sunod na heart shape na fireworks yung pinaputok nila. Astiiig! At syempre naging mabenta naman yun sa mga pinoy. Alam nyo naman, mahilig talaga sa lovelife ang mga noypi. Hehe. Favorite kong part eh nung huling-huli na na halos maging kasing-liwanag ng umaga yung paligid dahil sa dami ng sabay-sabay na fireworks na pinaputok. Amazing!

Ang galing talaga ng naging presentation ng Philippines. Kahit nung unang nood ko Philippines and US mas maganda pa din ang Phil. Hindi naman sa bias ako pero mas maganda talaga sya. Somehow nakaka-proud.

10:30PM na ng makasakay kami ng bus pauwi. Grabe sa dami ng tao sa MOA parang divisoria kapag christmas season! Hehe. Masaya ko kasi parang matagal na rin nung huling mamasyal at lumabas kami nila mamai. Masaya din ako kasi alam kong nanging masaya din sila that night, lalo na yung bunso naming si Jeana. Sobrang thankful ako kay God kasi binibigyan nya ko ng ganitong blessings, ng ganitong family.

"More than I could hope or dream of.
     You have poured Your favour on me.
So blessed, I can't contain it...
     So much, I've got to give it away."

Fiesta

Hindi ako umuwi ng Bulacan last weekend kasi fiesta ng Tondo. Yearly kasi kami nagsisimba dun ng mga dadi ko kapag fiesta, kumbaga naging devotion na, eh kung uuwe pa ko ng Saturday tapos luluwas din naman kami ng Sunday, eh di parang nagpagod lang ako. Hehe. Kaya kahapon, dun nalang ako tumuloy sa Divisoria, at syempre dahil first time kong pupunta sa Divisoria na manggagaling sa Mandaluyong, sino pa ba ang tatanungin ko kung saan ako sasakay at ano-ano ang mga sasakyan ko papunta don??? Eh di si Alex! Si Alex na pangulo ng lahat ng TODA (Tricycle Operators - Drivers Association) at kung may JODA (Jeepney Operators - Drivers Association *Meron bang ganto?? parang ampangit pakinggan, haha) man sa Mandaluyong! Haha. (Peace lex!)

Umalis ako sa bahay mga 7:30AM. At gaya ng sinabi sakin ni Alex, sumakay ako ng jip papuntang Stop&Shop then jip ulit papuntang Divisoria. Ayus! Medyo nauna lang ako ng konti sa mga dadi ko kaya medyo naglibot-libot muna ko dun, magkikita kasi kami sana sa Tutuban mga 8:30AM, ang kaso tinanghali na sila ng luwas galing Bulacan. Sobrang natutuwa talaga ko sa itsura ng entrance ng Tutuban, hindi talaga kasi nila tinanggal yung dating station na ang ganda-ganda unlike sa napakaraming historical buildings sa Manila na hindi manlang mabigyan ng tamang pag-aalaga ng mga nasa pwesto! Hmp! Sayang tuloy, nasisira lang. (Galit na galit?? haha) Anyway sobrang fascinated kasi talaga ko sa mga old structure sa Manila. Lalo na yung mga spanish-style. Ibang klase!

For more info about Tutuban Railway Station, click here.

Habang hinihintay ko sila dadi, naupo muna ko sa plaza sa harap ng tutuban, sa may monumento ni Bonifacio. Hmmm nakakatuwa yung feeling na nandun ka mismo sa isang napaka-historic na lugar. Ito kasi yung mismong lugar hindi lang ng dating main terminal ng kauna-unahang railroad sa Pilipinas kundi pati ito rin ang lugar kung san sinilang ang bayaning si Andres Bonifacio. Oha! Oha! (Favorite subject ko talaga ang History at Geography. Halata ba?? Haha.)

Sorry, di maganda ang kuha, panakaw na shot lang kasi. Hehe.

Nakakainis lang na may ibang tao na wala manlang respeto sa mga ganitong lugar. Tulad ng mga 'to!

Nilagyan na nga ng rehas para hindi mababoy, pero ganun pa din. Hindi lang ginawang upuan, 

ginagawa pang tapakan with matching kuyakoy pa! Tsk! Tsk!

Kung buhay pa siguro si Bonifacio pinagtataga na 'to. Hehe joke lang!

Pasaway talaga! Sana kahit pano magkaron tayo ng disiplina. Matuto tayong rumespeto.

Di naman nagtagal dumating na rin sila dadi at yun, dumeretso na kami sa simbahan ng Tondo. Katulad pa rin ng dati, saksakan ng dami sa tao. At pahirapan talaga maka-pasok at maka-labas sa simbahan.

Natural nalang satin na sinasamantala ng mga pulitiko ang mga ganitong pagkakataon.

Kahit simbahan hindi pinatawad ng mga posters nila. Hayyy.

Tulad ng nakasanayan, after namin magsimba, dadaan kami sandali sa Divisoria then tuloy na agad sa Quiapo. Tutal kasi, nasa Maynila na kami at kaka-fiesta lang din ng Black Nazarene, nagsisimba na rin kami don.

 

(Quiapo Church Interior)

 (Plaza Lacson view from LRT Carriedo station)

Simula nung maupo si Lim na Mayor ng Maynila, halos lahat ng binago ni Atienza sa lungsod eh binalik nya sa dati. Tulad nalang nitong Plaza Lacson, dati ganito itsura nyan, pero ngayon daanan ulit ng mga sasakyan. Although sabi nila mas maganda daw ngayon na bukas na ulit yan kasi dati nagtatraffic daw sa Sta. Cruz dahil sarado ang plaza sa public vehicles. Isa pang malaking pagbabago sa lugar na 'to eh yung dating Prudential Bank na naging BPI na.

After sa Quiapo eh nage-LRT kami hanggang sa Baclaran, para naman makapunta sa Paranaque. Tondo-Quiapo-Paranaque lagi ang ruta namin kapag fiesta ng Sto. Nino. May mga kamag-anak kasi kami dun sa Sto. Nino sa Paranaque, kaya nagpupunta din kami dun.

Habang nakasakay sa LRT, napansin ko na tanaw pala dun yung Cathedral tsaka Palacio del Gobernador sa Intramuros. Hehe. Sa tinagal-tagal kasi na taon-taon kong pagsakay sa LRT papauntang Baclaran, ngayon ko lang napansin yung mga yun. At ang pinaka-kinatuwa ko eh nakita ko na na bago na ang pintura ng National Museum. Buti at ginawa na nilang cream at gray yung kulay. Dati kasi PINK at gray! Anu ba yun! Ang sagwa! National Museum kulay PINK??? Ang kikay! Hehe. Eye sore talaga. Tapos napansin ko parang may bagong building ang DLSU. Ewan ko kung bago nga yun, hindi ko kasi yun nakikita dati (eh kung ang cathedral nga ang tagal-tagal na dun nun hindi mu rin nakikita dati, hehe) basta before yun ng open field. (ayun meron nga!)

Medyo nakaka-pagod ang maghapong pamimyesta. Pero ok lang naman kasi nagkita-kita ulit kami ng mga kamag-anak namin sa Paranaque. At tulad din ng mga nakakaraang taon, umuwe kami na maraming balot na halaya. Haha. (^^,)