Puso♥ Puso♥

Sino bang ayaw ng may ka-date kapag Valentines day? Syempre wala naman di ba. Pero sabi ko nga, wala eh, wala, wala! Ganun talaga, single-mode pa rin muna. Haha. Career muna nga sabi nila (naks artista!???) Oh sige na! sige na! Wala na kong date ngayon, wala! but you see, kahit wala akong date ngayong Valentines, I still am one of the most loved man in th world.

Binigyan ulit ako ni Jeana ng Valentines card. Hehe. Ka-sweet na bata. Kung natatandaan nyo, last yir meron din akong Valentine card galing sa kanya. Sobrang nakaka-taba ng puso. Naalala ko dati nung elementary gumagawa din ako ng Valentines card para sa mga dadi ko. Yun kasi di ba ang pinapagawang project kapag Valentines. Gupit-gupit ng puso, drawing dito, drawing don, tapos may sulat-sulat pa. Hehe. Nakaka-tuwa. Nung pinost ko 'to sa workstation ko sa opis ang daming pumansin. Hehe. Thank you Jeana! (^^,)

Happy Valentines Day to all!

T'is the season to be jolly!

Nakakatuwa ang pasko noh? mga ilaw... mga dekorasyon... simoy ng hanging malamig... simbang gabi... mga pagkain... mga party... regalo... caroling... 13th month pay(yun yun eh!, haha)... It's like everyone's happy. Everyone is busy. Everyone is preparing. Ibang excitement talaga ang dala ng pasko. But you know, what I love most about Christmas is the spirit of sharing and giving. Hindi lang of material things but also giving of your time, of your presence, of your forgiveness, thanksgiving and appreciation. Di ba ang saya?! At ang lahat ng ito is brought by LOVE. The word that made flesh, JESUS - the real reason why there's Christmas.

So if you think you don't have any reason to be happy this season, just think of how much love Jesus has for you. More than anything... it's more than enough. He believes that you're to die for.

Have a merry Christmas! ^_^

Bukayo turns One

Woah! 1 year na yung blogs ko!!! hehe. Nakita ko lang ung first post ko September 4, 2009. Grabe ang bilis bilis bilis bilis bilis talaga ng panahon. So much things happened. At parang dumaraan lang ang lahat ng hindi mo namamalayan. Bukas makalawa bente singko na ko... trenta... kwarenta... singkwenta... at siguro hindi ko rin mamamalayan, malapit na rin akong mag-take flight.

Okay wag muna nating pag-usapan yan. Hehe. Marami-rami na rin pala kong nasulat. Ninety-Two! Hindi na masama. Kaso medyo tinatamad akong magsulat nitong mga nakakaraang panahon. Ewan ko, siguro may mga ganung time talaga. Napagisip-isip ko, matagal-tagal na rin pala nung huling nakipag-kulitan ako sa mga kaibigan ko sa Bulacan. Masyado kong nagpapaka-busy dito sa Maynila. Totoo pala talaga na may timespan lang sa buhay mo na makakasama mo yung mga tao sa paligid mo. Maraming kaibigang nawawala...dumadating. May iba, madalang magkita pero nandyan pa rin. *senti mode* Kaya habang nandyan pa sila, enjoyin mo lang...and show your love. Wag kang gagawa ng mga bagay na pagsisisian mo sa bandang huli at ikakapahiya mo. Do everything in love.

Marami din namang masasayang bagay. Bagong opportunity. Bagong experience. Bagong environment. At minsan, pati ikaw nababago rin. Well ganun naman talaga siguro. But just be wise sa mga magiging decision mo. Never forget those people that has been part of you. Lagi ding tatandaan na we're not living to work, we're not living to eat, we're not living to be rich, to be wealthy. We are living to serve. We are living to love. We are living to help. We are living to prove that we are worthy of God's promises. Always seek God's guidance. Dance. Be righteous. And have fun! (^^,)

Sabi nga ni brother Bo at wish ko din para sa lahat, May our dreams come true!

“We live in deeds, not years; in thoughts not breaths; in feelings, not in figures on a dial. We should count time by heart throbs. He most lives who thinks most, feels the noblest, acts the best.” -Aristotle

Hachiko

Waaahh! Nung retreat lang ako umiyak ng ganto! May hagulgul at may kasama pang sipon. Haha. Ewan ko. Siguro iisipin ng iba na OA ako pero sobrang nadala talaga ako ng storya ni Hachi. Kung hindi kayo pamilyar kay Hachi, paki basa nalang dito.

Sige try mong manuod, tingnan lang natin kung hindi ka maiyak! Hehe. Well anyway, para bigyan ng pahapyaw na ideya yung mga tamad magbasa dyan at hindi kinlick yung link sa 'dito', ganito kasi yon. Yung sinasabi ko na si Hachi (came from the symbols on the collar of the puppy - 'Hachiko', Japanese for 'good luck') eh hindi isang kathang isip o isang guni-guni. Isa po syang aso sa Japan na sobrang naging loyal sa kanyang amo. For years kasi, hinahatid at sinusundo ni Hachi sa station ng train yung amo nya pag papasok at pauwi na sya galing trabaho. At ayun, basta panuorin nyo nalang. Ayoko maging spoiler. Haha.

Sobrang ganda nung story. A mirror of a true loyalty and love. Sa lahat yata ng napanuod ko dito lang ako naiyak ng sobra. Walang sinabi ang Star for All Season (Peace sa mga fans ni ate V. joke lang yan wag seryosohin). Hehe.  A must see movie! Two thumbs up! Ay! Isama mu na din yung sa paa. Haha.

Constant Love

Let me take this opportunity to greet my dearest dad...

HaPpY Birthday!

Sobrang swerte ko at ikaw ang tatay ko and I hope I made you to feel the same way as your son. You didn't know how much I appreciate your caring, thoughtfulness, and not to mention your 'kasungitan', hehe, but yeah, I really love the way it is, because I love you. I just wish you pure happiness (cadbury?), good health and God's blessings. Hapi Birthday! (^^,)

*sorry wala akong picture na solo eh.. ehe..

Confirmation

Sabi ko hindi ako iiyak. Sabi ko pa, "hmp napagdaanan ko na naman yun, naka-ilang retreat narin ako noh, malamang hindi na effective sakin yang mga ganyan-ganyan". But I'm wrong.

Last weekend (24-25), sumama ako sa Singles Weekend Retreat 1 (SWR1) sa Tagaytay. Excited ako kasi di pa ko napapasyal don. Although nadaan na ko sa Tagaytay pero hindi pa talaga ko nakakapag-stay dun. Isa pa, excited din ako kung ano yung mae-experience ko sa SWR.

I'm not expecting something extra-ordinary. Wala lang, this is just a usual retreat activity, ganun lang nasa isip ko. Pero there's something happened. Something I never experienced before. Something I'm not expecting. Something I've waited for a long time to feel, to see, to hear and to experience. Ano yon? Bibitinin ko muna kayo. Haha. Hinay lang.

Saturday morning, first few talks, parang wala lang. Although magaganda naman talaga yung mga laman at marami kong natututunan pero, parang may kulang pa rin. Parang hindi naman ganun ka-striking. Well good enough to start the activity. After lunch, syempre mga busog, ayun mga antok na antok. At eto, nakaka-antok na nga yung panahon at yung ugong ng electric fan, dumagdag pa si ateng speaker na nakaka-antok mag talk! Redundant na masyado! Haha. At syempre dahil sa dami na ng nagsama-sama na mga elementong nakaka-antok eh hindi ako na-exempt sa mga nakikinig na pumili ng mga choices sa mga to para hindi halata ang pagka-antok:

A. Medyo humilata sa upuan at isandal ang batok sa sandalan para hindi masyadong halata kapag napapahampas ang ulo dahil sa antok.
B. Idikit ng husto ang upuan sa nasa harapn para maidukduk ang ulo sa sandalan nito at para hindi mahalata ng speaker na natutulog.
C. Pumikit na parang nagre-relax lang at nire-reflect ang sinasabi ng speaker.
D. Pumwesto na parang nage-exam lang na ang ulo ay medyo naka-yuko at naka-sandig ang noo sa kamay para matakpan ang mata na nakapikit, habang ang siko ay nakapatong sa gilid ng upuan o sa sandalan ng katabi o nasa harapan.
E. Tusukin ng bolpen ang katabi para matawa ka sa reaksyon nya.
F. Makipagharutan sa kasama para may kakulitan ka at mawala ang antok mo.
G. At ang pinaka-effective, ikubli ang sarili sa taong nasa harapan mo para hindi makita ng speaker na antok na antok ka na.

Hindi ko alam kung ano ang ginawa ng iba pero nagawa ko yata lahat yan. Haha.

After ng nakaka-anotk na talk. Here comes my favorite. Medyo nabuhayan na lahat nung si Bro. Bong na ang nag-speaker. Ang galing kasi nya. Ang daming kwento, napapaliwanag ng mabuti yung topic, nakikipag-interact sa audience tapos kwela pa. After ng talk nya, nagkaron kami ng activity. Pinapwesto nya kami sa kung saan kami komportable, pinatingin sa paligid to appreciate God's creation at pinapikit. Dun, we started to imagine that we are beside Jesus...

I haven't imagine myself being with Jesus... because what I saw, what I felt is NOT an imagination. He's there. Standing before me. At that point I started to tell Him everything. The good things, bad. My sins, wrongdoings. My needs, desires. I even tell Him my disappointments, dissatisfaction. But He never say a word to defend himself. He is just listening on all the things I'm saying. Accepting my appeals. After my oh so looong litany, the Lord looked at me in the eyes, embraced me and said, "I will always be here for you". Then I started to cry...

Valentine's

Kung Hei Fat Choi!

Wow! It's been a while nung huli akong mag-blog. Sobrang busy ng mga nakakaraang linggo. *sigh* Actually kahit ngayon busy din dahil my deadline kami, pero basta magsusulat muna ko dahil baka makalimutan ko na naman at makatamaran. Hehe.

Ayon pagkatapos ng apag-akyat namin sa Laguna sumama naman ako sa pagba-badminton nila kuya yellow. Kunyari sporty. Haha. Pero ayun, nanakit talaga katawan ko after. Mas grabe pa kesa nung umakyat kami. (Ayan kasi hindi nag-eexercise!, hehe)

Last valentine naman, ayun the usual...... Sa bahay lang ako maghapon, dahil nasa bulacan ako nun. Then mga 4PM lumuwas na ulit ako ng Mandaluyong at katulad ng dati magsisimba sana kami ni Mark. Kaso pagdating sa bahay pupunta daw pala kami ng mga housemates sa MOA, haha, may lakad pala kami pero hindi ko alam. Buti nalang at mga 6:15PM ako nakarating sa apartment, 7PM daw kasi yung Pyromusical. Natuwa naman ako kasi first time ko manuod nun. Dati kasi nung manunuod sana kami ng pyrolympics nila Doc Anna sa Taguig eh hindi na pala tuloy yung competition! Anu ba yun! Hehe. At ayun nga, dahil sa pupunta nga kami ng MOA, sinabihan ko nalang 'tong si Dugal na hindi na ko makakapagsimba (sorry Lord inuna ko pa yung pyro). At dahil traffic na traffic sa EDSA, hindi na namin naabutan yung entry ng Philippines. Nakanuod nalang kami sa loob ng taxi. Tsk tsk. Sayang, mukang maganda pa naman. Di nagtagal naglakad nalang din kami from Macapagal Blvd., di na naman kasi umaandar yung traffic, tsaka medyo malapit na rin naman.

Pagdating namin sa MOA, may harang pala yung kahabaan ng Ocean Drive, tapos yung ticket namin nandun sa isa naming housemate na nasa loob na. Di rin naman nya kami mapuntahan sa labas kasi sila na yung nakasalang sa stage (singer kasi sya sa band). So panu na??? Hindi naman namin pwedeng sabihin sa guard na yung ticket namin eh nandun sa kasama namin sa loob dahil pwede namang sabihin ng lahat yon. Buti nalang at pinayagan yung isa naming kasama na pumasok at kuhanin yung ticket, at ayun, successful.

(Photo Credit: http://outoftownblog.com)

Sakto yung pagdating namin sa loob dahil paumpisa na yung entry ng USA. At ayun, natahimik nalang kami sa panonood at nawala na ang init ng ulo dahil sa sunod-sunod na pagka-delay. Hehe. Mga 20mins din siguro tumagal yung pyro display and after nun, kumain na kami dun sa restobar na kinakantahan nung isa namin housemate.

Sa napansin ko mas maganda talaga yung entry ng Philippines, sayang nga lang at hindi namin nakita ng malapitan. Ang nakita ko lang kasi na kakaiba sa entry ng USA eh yung mga fireworks na sinisindihan nila sa ibabaw mismo ng tubig. Ang galing! Hehe. Nakaka-aliw. Since valentines din non, ang daming lovers sa paligid, at ang dami dami dami dami ng tao! May mga dalang flowers, stuffed toys at mga gifts. Sa taxi pa nga lang ang dami-dami na naming nakitang sweet-sweetan. Hmmm, buti nalang ako pati yung 2 kong housemate hindi naman kami lonely. Bakit ba naman kasi nauso pa ang valentines! Nakaka-stress tuloy at bitter bitteran kapag wala kang pakner. Haha.

P.S. May natanggap akong Valentine's Card...

 

sweet! (^^,)

Hapi Berday to me!

Pagbukas ko ng pinto ng bahay kahapon ng umaga paggising ko ito agad ang nakita ko. Balloons. At purple* ah! Hehe. Wala bang party hats??? Ang hilig talaga sa surprise nila dadi.

Naalala ko last yir plano ko konti lang ang bisita ko. Mga close friends nung high school, college at sa work lang. At ganun din, paggising ko ng umaga at paglabas ko sa pinto, aba! bakit may lona sa bakuran namin?!? Ang inaakala kong close friends lang na bisita ay naging buong baranggay na. Simula sa mga kapit-bahay namin, mga kamag-anak, mga kumare ni mami at family friends, ayun naki-celebrate sakin. Sabi tuloy ng mga classmates ko, "wala palang bisita ah!" haiii, sori ah, ako din akala ko konti lang bisita ko. Hehe. Pero 'di naman ako nagko-complain. Masyado lang akong na-surprised. Pati ok lang naman sakin. Masaya ko syempre. Tapos andami-dami palang niluto nila mami (kinailangan ba naman ng 3 cook at mga katulong sa kusina, anu pa!). Merong pang order na ice-cream. Simula gate namin hanggang sala hanggang sa likod ng bahay may bisita. Akala tuloy nila 21 na 'ko. Hehe.

This yir, 21 na talaga ko. Actually wala talaga kong balak maghanda. Eh kaso ayun, bigla nalang. Mga close friends na available sa bulacan lang ang bisita ko, eh anu pa nga ba? eh di syempre naiba na naman. Hehe. Nagluto ako ng 2 kilong carbonara (Nung undas dapat ako magluluto ng carbonara, pero 'yung pinsan ko na kasi nagdala ng mga pagkain). First time ko. Hehe. Nagpaturo ako kay lorie, tsaka dito sa kasama ko sa opisina. Kinakabahan pa ko nung una kasi 'di ako sigurado kung ano magiging lasa nun kapag ako ang nagluto.

Nung nasa grocery na 'ko eh di ayun kuha ng kuha ng mga kailangan. Napag-isip-isip ko ang mamahal pala ng ingredients, 1k lang budget ko (eh bakit ba kasi naisipan mo 'yang carbonara?!). Gusto ko carbonara kasi para maiba naman. Lagi nalang palabok at spaghetti. Tapos ayun nga, binigyan din ako ni dadi ng 120 para sa tatlong 2litro ng softdrinks. Nung malapit na ko sa cashier, sabi ko kay God, "Lord sana magkasya pera ko dito(sa binili ko)" Then nung magbabayad na ko, ang bill ko ay dyaaraaaann!... P1,123.65. Sabi ko kay God, "Lord sakto nga, wala manlang akong sukli, hehe" (Nagreklamo pa!).

Tapos ayun nung nagluluto na'ko:

Nanay: (tingin sa niluluto 'ko) Ganyan ba talaga lutuin 'yan?

Ako: Ou ganito. (sa totoo lang kinakabahan na'ko nun dahil 'di ako sigurado, haha)

Maya-maya:

Jewel: (tingin sa niluluto 'ko) Bakit ganyan kuya?
Ako: Bakit?
Jewel: Parang sauce ng lumpia.
Ako: Hindi noh! Ang bango nga eh.
Jewel: Ganyan ba talaga lutuin 'yan?
Ako: (Naiiyak na dahil 'di ko rin alam kung ganun nga ba lutuin 'yun, haha)

'Di nagtagal, halos luto na 'yung carbonara. At nung tinikman ko...wuhuu lasang carbonara na nga s'ya! Hehe, tinimpla ko nalang at nilagay 'yung ham, bacon at mushroom. Pagkalagay ko ng sahog...mukang napadami. Hala! parang naging ulam! Hehe, napadami ang ham at bacon. Hay 'di bali na, basta masarap naman s'ya. Nung time na nagluluto ako wala manlang nagrereply sa mga invited ko, akala ko tuloy wala na kong magiging bisita. Sayang naman 'yung effort ko, huhu. Pero ayun pagdating ng mga 4pm nagsimulang magdatingan na ang mga hinayupak. Mga hindi nagrereply akala ko tuloy hindi na sila pupunta.

At 'yun nga andami ko na naman bisita, pero 'di na kasing dami nung dati. Nagpaluto din pala si mami ng palabok, at nagluto din ng maja blanca. Kaya pala busyng-busy sila. Nasorpresa na naman ako, hehe. Nakaktuwa kasi maraming nasarapan sa luto ko, well...tinatanong pa ba 'yon? Kapag ako nagluto, understood na. (Yabang, haha) At the end of the day, It's been a great day indeed!

Salamat sa mga bumati sakin sa text, facebook at fs!
Sa mga tumawag at nag-abala sobrang salamat din!

*kaya purple 'yung balloons eh galing pala 'yun sa debut at hindi talaga pinagawa para sa birthday ko.

Welcome Home

Naiyak talaga ko nung binigay bigla ni Jeana(bunso kong kapatid, 9yrs old) sa'kin to...

(Front)

(Back)

Huhu, hindi ko talaga ma-explain 'yung feeling na 'yun. Sobrang surprised at overwhelmed talaga ko. Sabi nila mami lagi daw n'ya titatanung kung kelan daw ako uuwe. Pati sabi sa'kin ni Jewel(kapatid kong pangalawa, 16yrs old) nakatulog na daw si Jeana nung saturday kakahintay sa'kin sa pag-uwe ko. Nung nabasa ko talaga 'yung "Welcome HOME Kuya" parang sasabog 'yung dibdib ko (this is true) sa sobrang love na pinaramdam n'ya. Tapos kinukwento pa n'ya sa'kin pano n'ya ginawa 'to. Nakakatuwa. Ito talaga 'yung mga bagay na hindi mapapalitan ng kahit ano pa sa mundo. And I thank God for giving me my sibling and the opportunity to experience this kind of Love and joy. I'm definitely Home.

But wait, there's more! (parang TV shopping lang)

(Sulat n'ya sa'kin)

(Cake ko)

No words.