I Stand!

Ang tagal ko na palang hindi nakapag-post. Hehe. Anyway, last February, for the first time nakasama ko sa ICON (International Conference). Sobrang excited ako kasi bukod sa unang beses akong makaka-attend ng ICON, first time ko din pumunta ng Bicol at first time ko din sasakay ng eroplano. Yipee!

This conference, opposite of what I'm expecting, is not so different with Metro Manila Conference. Siguro dahil ang Metro Manila din ang nag-organize kaya halos pareho lang sila ng program. But nonetheless, it leaves us a very clear lesson: to stand for everything we believe - with conviction!

Pero ang pinaka-natutunan ko talaga sa conference na to, is to always be on guard, Jesus should remain my focus. There's a lot of enticing temptation that the enemy is throwing at us, and most of the time we didn't even realize that it is actually from him. Kaya if there's a little bit of doubt in you, even a hint of doubt in your heart about something, then pray. It is our best weapon.

Friday night, dahil nainggit kami sa pictures nila Aldino at Marie sa CWC, pinlano namin ni Monch na mag-CWC din ng Saturday afternoon after ng workshop. So logically, wala namang masama sa plano namin na yun right? Aattend naman kami ng workshop sa umaga then after nun tsaka kami mag wake. Pero kung iisipin mong mabuti, parang may mali. Una, we are there because of the conference. Pangalawa, Saturday is scheduled for our workshops, confessions, counselings etc., Pangatlo, Saturday afternoon, our chapter is the appointed service team for one of the workshop. So there we go, alam ko lahat yan pero tuloy pa din ako sa plano. But God works fast. He is rescuing us even before we ask for Him to do so. Alam mo ba ang ginawa nya? He told the Governor of CamSur to make the wakeboarding free for SFCs. Siguro iniisip nyo, "Oh eh di mas maraming SFC ang magwe-wakeboard nalang kesa umattend ng activities ng conference", well maybe you're right. But come to think of it. Since we are not paying, do you think they will make us their priority? Maraming foreigner dun na willing magbayad. And FREE for six of thousands of people... what will you expect? Mahabang-mahabang pila. One more thing is, (based on my observation, correct me if I'm wrong) the wakeboard facility can only accomodate 10 to 15 persons per hour, depende pa yung kung ilang hours yung binayaran nila. So, siguro makakapag-wakeboard ka kung alas syete o alas otso nakapila ka na. And there you go, dahil makulit kami, tinry pa din namin ni Monch after ng workshop. Pila kami, sige pila! ...and our wakeboard plan for Saturday fails. We fall on number 80+ and they are serving customers number 46. Take note that every customer number can be a group. Baka abutin na kami ng hating-gabi eh hindi pa kami naka-wakeboard.

This is just a simple tactic of the enemy. He uses our weaknesses and insecurities against us. Satan will make us feel defeated. He does not even want us to try. Pero tulad nga ng sabi ko, God is in rescue. Our armor is Christ Himself. Pray. We have already won this victory 2000 years ago. All we have to do is to keep this victory on us. Sabi nga ng isang brother, "If the devil could do anything he wanted, there would not be a single living person left on earth". That is so true.

Keep in mind who you are and whose you are. - You are God's. That is final and true.

Let it Snow!

"Sleigh bells ring, are you listening,

In the lane, snow is glistening

A beautiful sight,

We're happy tonight.

Walking in a winter wonderland."

Weeeee! magpapasko na ulit! Nung maliit pa kong paslit, nagtataka ko kung bakit walang tag-lagas, tag-sibol at mga nyebe sa Pilipinas. (dala ng panonood ng remy, heidi, cedie at nelo. haha) Tag-init at tag-ulan lang ang meron tayo. Ang akala ko tuloy napagkaitan ang Pinas. Hehe. Pero habang lumalaki, napagtanto (wow napagtanto!) ko na ang geographical location (at may ganun ganun pa!, hehe) pala ng Pinas ang dahilan kung bakit wala tayong nyebe.

Eh bakit ba gusto ko ng nyebe??? Dati, kaya gusto ko ng nyebe, kasi naiinggit ako kila cedie dahil nakakapaglaro sila sa yelo. Pero ngayon, kaya gusto ko ng nyebe eh dahil naiinggit ako sa mga kutis ng mga koreano na ang kikinis at walang pores. Dito kasi sa Pinas ang bilis mong manlilimahid dahil sa init. Haha.

Last Friday, nag-fellowship (nag-bonding) kami ng mga brothers at sisters namin sa SFC sa napaka-tatag na amusement park sa Manila - Star City! At isa sa pinaka-nagustuhan kong attraction ay ang Winter Funland na dating kilala na Snow World. Syempre ako naman sobrang excited dahil dati pinagtya-tyagaan ko nalang ang refrigirator para kunyari winter. Haha. Once kalang pwedeng pumasok sa Winter Funland, kapag lumabas ka na, hindi ka na pwedeng pumasok ulit. Pero no worries dahil one-to-sawa naman kapag nasa loob ka na. Kahit maghapon ka sa loob okay lang. But I doubt kaya mong tagalan ang lamig. Hehe.

Bago ka pumasok ipapa-plastic yung mga phones at cams na dala mo. Bawal kasi mag-picture sa loob. Tapos bibigyan ka ng makasim-kasim na jacket, na sa una eh hindi mo isusuot dahil tapang-tapangan ka na kakayanin mo yung lamig sa loob wag lang masuot yung jacket na yun. Pero kapag pumasok ka na, goodluck naman sa'yo. Kapag nasa loob ka na kahit gano kabaho yung jacket na binigay sayo talagang masusuot mo eh, at pagtagal-tagal, sinasabi ko sayo, yayakapin mo pa yun ng husto. Haha.

Pagpasok ko, ang una kong ginawa ay ang unang pinangarap ko. Gumawa ng snow ball at binato sa snow man! Haha. Pero grabe talaga, ang laammmeeeegggg. May 2 sculpture (igloo at train), pine trees, reindeers, polar bears, isang kunyaring bahay, dalawang mascots, at ang pinaka-masayang attraction sa loob... ang slide! Wooohoooo! Sobrang nag-enjoy talaga kaming lahat dun. Lalo na si ate Bench at kuya Jap na muntik ng hindi lumabas sa Funland dahil sa ka-adikan sa slide. Haha.

It's really great na merong snow attraction tulad nito sa Pinas, not to mention ang skating rink ng MOA. And it's really been a great day for all of us. Ang saya maging bata ulit!

Larger than Life!

SFC Metro Manila Conference: One Heart

This is my second time na maka-attend sa MMC. This time, it was held at the Rogationist College sa Silang, Cavite. And ofcourse I am expecting to feel the same feeling I felt nung una ko yun ma-experience sa MMC Christ Pursuit sa Baguio last year. Sana lang.

I don't know what happened. From the time I arrived at the venue on Friday night until Saturday, I'm feeling......sad, I felt lonely, empty. Nothing in the MMC excites me. Neither the praisefest nor the sessions or the merchandises or the events or the workshops. I'm bored. No, I'm not used to it but.....there's something missing. At first iniisip ko, siguro dahil we have small numbers of delegates kaya ganun. I even blamed it to the venue na feeling ko kasi masyadong maliwanag at exposed sa labas kaya hindi ko masyado ma-feel yung activity. I know it's weird pero ganun eh.

At one moment of Saturday morning worship, I found out what's missing. Neither the venue nor our numbers aren't the reason why I'm feeling lonely and sad. It is me. I think I lost Him. Jesus. I cannot feel His presence anymore...and I don't know why.

Saturday morning, after the praisefest, I attended "Heart made to Worship" workshop. Not because I wanted to attend that workshop but because that's the last workshop that have available slots. Sabi ko nalang sa sarili ko, "hmm ok lang kesa walang ma-attenan." So ayun, kahit pano may mga natutunan din naman ako (haha, ang sama). But there's one part of the workshop that really strikes me. It's when Bro. Kirby Llaban give us a group activity where each will prophecy (to listen to God's word or message [doesn't necessarily mean you will hear the voice of God])  and tell it in the group. I closed my eyes and turned my heart to God. At the time some words poured my mind, then also I started sharing it with the group. I believe the Lord said, "Do not be tired my child. For when the times you cannot feel my presence. I assure you that I am there." It was as plain and as short as that. That confirmation from God gave me courage to strive more in service. But after hearing those words.....again....I lost Him. It's like He just answered the phone for a moment then suddenly hunged up.

At the end of session 3 is the Holy Hour. Up to that time I'm expecting God would again confirm to me that He's not giving me up. It could be a feeling, or an event, or words, or a sign, or an embrace, or a song, or an image....anything! But no. Nothing comes. I looked around me and I see people crying...praying. I know they're in His glory that time. But me....I'm lost. That time, I bowed my head, closed my eyes and uttered, "Bakit hindi kita maramdaman Lord?". I waited for a response....and there's nothing. I'm losing hope. As I opened my eyes and looked up, I saw Jesus' image in the screen... bigla ko nalang nasabi, "Lord....nami-miss na kita." And by then, I started to cry.

Truly, this MMC is far different from the Christ Pursuit. Based on my experience, the last year's MMC is full of fun and heartwarming. This time, it was more emotional and spiritually mature. I believe God had just put me into a test. He maybe want to know what I'm going to do when He made me feel He's not there. Maybe, He's just want to observe my thoughts and my action in those times. I realized...I'm so selfish. I keep asking myself what God could give me, or what else can I expect from Him, or "Is God giving me His best?" when the real question should be, "Am I giving God my best?".

At the end of this conference, I admit that I didn't enjoyed it that much. But this conference isn't about enjoyment. It's about renewal. A reminder. It's about realizations. Letting us know what God wants for us. Bringing us closer to God. And the message is loud and clear. When we feel we are lost, call Him and He, without doubt, will come to rescue. God's love for us is everlasting and extravagant. No sin is bigger than His loving heart. When we come to a point of not feeling us beside Him, believe that He's there. He confirmed it.

"So do not fear, for I am with you;
do not be dismayed, for I am your God.
I will strengthen you and help you;
I will uphold you with my righteous right hand." - Isaiah 41:10

Never doubt His words. Because His words are eternal. And He is faithful. We just need to listen, to trust and to believe.

Maximum!

Waaahhhh! Sobrang bilis talaga ng panahon. Di ko namalayan 1 year na pala since we've started serving the Lord through SFC community. And here we are, still in the pursuit of Christ. Sobrang masaya ko kasi maraming nabuong friendship, at marami din ang naging active sa SFC sa batch namin. Thankful din ako sa mga leaders namin na sobrang supportive, kay kuya Jao at Ate Weng na Team Heads nung time namin at syempre sa mga ka-batch ko for the friendship and love.

I know that this is just a start of our journey...of our fight. I pray to God na sana walang bumitaw, even myself.

HAPPY 1st BIRTHDAY SFC MAXIMUM!

Let's keep the fire burning to its MAXIMUM! (^^,)

Build on Christ!

After the Paco Park and Luneta tour, tumuloy na kami sa Quirino Grandstand para sa talagang pakay namin kahapon - ang maki-celebrate sa Couples For Christ's 29th Anniversary.

Habang kami nila Aldino eh nagpipicturan sa palatandaan ng KM. 0 sa tabi ng mga sasakyan sa kahabaan ng Roxas Blvd., (nakaka-hingal mag-explain, hehe) nakita na namin sila Andrew na kalabaw, Ay malapit sa kalabaw pala! Haha. (may dalawang statues ng kalabaw sa harap ng Luneta, dun) At ayun, binigyan na kami ng pins ni Ate Rizza at tumuloy na kami sa grounds. **Hillsongs Playing**

Pagpasok namin, na-excite na naman ako dahil first time kong makita ang barko ng MFHRI (Manila Floating Hotel and Restaurant). Ang lakkeeee. Well, hindi sya kasing laki ng Titanic pero malaki pa din sya. Masaya na ko sa ganun. Oh sige na, para na kong bata pero bakit ba! Hehe. Sa TV lang kasi ako nakakakita ng barko. Oo nakakakita din naman ako sa Manila Bay pero ang lalayo nila kaya maliit. Haha.

Medyo makulimlim na nung nasa grounds na kami ng Quirino Grandstand, medyo lumalakas na din ang lumalamig na hangin, ramdam na namin na uulan pero we're still hoping na hindi magtuloy. Sa mga ganung pagkakataon lagi kong naiisip na hindi hahayaan ni God na may mangyari na makakasira sa mga gawain para sa kanya as He does all the time. So nung mga oras na yun prenteng-prente ako na hindi talaga uulan, because all of us there believes. But then...

At one part of the program, unti-unti nang pumatak ang ulan. Napatayo na kami ni Ate Rizza sa pagkaka-upo namin at ginawang pang-silong yung binili naming sheet para upuan sa damo. Yung iba naki-silong nalang sa tents at yung iba, nagpayong. That moment, the rain is still tolerable and I still believe that God will stop the rain and let us go out again. Pero hindi yun ang nangyari, the rain had worsen. Yung lakas na kahit nakapayong ka na eh mababasa ka pa din. Nung time na yun naki-silong na din ako sa tent hoping na makakatakas ako sa lakas ng buhos ng ulan, pero hindi din pala.

Nasa bukana lang ako ng tent dahil marami na ring nagsisiksikan sa loob. That's why sa bawat ihip ng hangin kami ding mga nasa bandang harap ang nababasa.  That time the organizers have decided to temporarily stop the program at pasilungin muna ang mga members until the rain is tolerable. As we pray the rosary, medyo naging emotional ako. I don't know why. I just felt that I'm not alone. I'm with these people. Still holding on. Inspite of trials and challenges, we still serve, we still hope, we still believe. Maya-maya unti-unti ko ng naramdaman na pinapasok na ng tubig yung sapatos ko. Nagbaha na sa buong grounds dahil sa ulan. Basa na rin yung pantalon ko, kahit yung damit ko. I'm shivering in cold. Gusto ko ng umuwi. But after a moment, naantig talaga yung puso ko nung makita ko yung isang pamilya na sobrang dikit na dikit na sila sa isa't-isa para lang maka-kanlong sila sa dala-dala nilang payong, with the parents enclosing their children to their arms. It was warm. That was love. And they never give up. So must I.

At the end of the day, I never asked God why He let such thing happen. But I realized that God gave us the rain that night for us to see His message. That whatever trials and hardship and failures we may face, all we have to do is to hold on to each other, work together, and TRUST in Him. Because He is at work at us. He has a plan. It is a test. In spite of it we all haven't given up. We stayed. It's why we are here. We are FOR Christ. Built by His love. Build on Christ.

"Lord we are your children, 

Chosen and called by your Name 

With one heart and purpose we gather 

To glorify you and proclaim 

That you Lord are our sure foundation 

We will not be afraid 

When the storm comes we will not be shaken 

For by your hands we are saved"

Break Free!

It was yet another victory for the army of God and to His Majesty Himself as we concluded our Christian Life Program BREAK FREE last Saturday with the Lord's Day Celebration.

Sobrang naging mabilis lang ang 3-months! Ni hindi ko namalayan na Lord's Day na pala! Hehe. Ewan ko ba. Ganun siguro talaga kapag umaakyat na ang edad mo, tumatakbo nalang talaga ang panahon ng hindi mo namamalayan. **reminiscing** Hayyy. Sige itanong nalang natin sa mga nakaka-tandang member ng community kung ganun talaga. Haha. Anyway, the last CLP has been very exciting for me kasi for the first time in history of human existence, napahawak nila ko ng mic at napa-kanta sa harap! Waaahhh! Nung una medyo pakipot pa ko (syempre dapat pa-pilit epek muna, haha) at kabado pa talaga ko, pero nung mga sumunod na talk medyo nasasanay na din ako, in short, kumakapal na ang muks. Haha. Dati kasi takot na takot talaga ko sa mic. Ewan ko. Ang weird kasi kapag naririnig ko yung boses ko sa mic. Eh ayun, di nagtagal ako naman ang ayaw magpa-awat. Haha. (Ayon, gusto pala!)

The Lord's Day has been a simple yet an enjoyful celebration. The night's theme is BREAK FREE CONCERT, and it was my second time to be part of service team presentation. Ayon, sa tingin ko kahit papano sumaya naman sila nung nanggulo kami sa harap. Ehe. At first dapat magho-host pa ko, eh kaso tinanggihan ko kasi ayoko talaga. Ewan ko, siguro it's not the right time. Yes I'm really happy na gusto nila ko mag-host pero...wala, ayoko pa talaga. Nahihiya din naman talaga ko na tumanggi eh ang kaso, ayoko namang pilitin ang sarili ko. (Sorry talaga kuya Mon at ate Tina ah... At Lhen, 'wag ka na magtampo, alam mo namang hindi totoo yung nasasabi 'nila'.) Hmmmm, siguro nga there's no big deal sa pagho-host pero kasi... hindi ko alam. Haha. Basta, ang importante may pumalit naman sakin. Thanks Janjan! Tsaka thanks din Kuya Jap sa pag-intindi sakin. (wow dramarama sa tanghali, haha)

The night is indeed a great victory for all of us in SFC POLA, specially sa mga bago naming members. I'm really happy na marami ang naka-graduate in this batch and I'm looking forward na makasama ko sila in service. Congrats sa aming team heads na si kuya Mon-mon at ate Tina at sa lahat ng mga brothers and sisters na nag-serve last CLP! Let's keep the fire burning! (^^,)

Be free from worries; Let's forget our queries;
    It's time for you to see that life is full of mysteries.
Be part as we praise, for His greater glory.
    And be proud to be an SFC BREAK FREE!

Majayjay Falls

Habang nakasakay kami sa jeep papuntang Antipolo at dinarama ang kalagkitan at kainitan ng hangin sa syudad ng Pasig, bigla nalang nag-aya itong si Djem na magpunta daw kami sa Taytay Falls bago magpasukan sa June. Medyo na-excite naman ako pero sa loob loob ko hindi naman yun matutuloy. Ahaha. Kaya ayun umoo nalang ako para naman hindi masyadong sumama ang loob nitong si Djem. Hehe. 'Di na kasi bago sakin yung idea na yun. Dati pa din kasi namin pinaplano na magpunta dun nila Monch, at ayun, ni hinagap ng Taytay Falls eh hindi manlang namin naramdaman.

Pero dahil gusto ko din naman talagang pumunta don at medyo tag-araw pa naman (last week), nag-set na kami ng sked kung kelan kami pwede at nilatag na rin lahat ng kelangan. Actually, wala nga palang kailangan. Haha. Damit at pera lang. May bahay kasi sila Monch dun, (alam nyo naman 'tong si Monch kalat sa buong bansa ang pamilya) kaya hindi na namin problema ang tutuluyan.

4PM ng Saturday kami umalis ng Manila at gabi na kami nakarating sa bahay nila sa Sta. Cruz, Laguna. Grabe, akala ko matagal na ang 2hrs na byahe yun pala 2:30 to 4hrs! Ang layo pala! Si Monch kasi parang libangan ang pag-uwi don dati kaya ang akala ko tuloy sandali lang ang byahe. Anyway, pinlano namin na dun na nga lang kila Monch matulog ng Saturday night para Sunday ng umaga kami pupunta ng Majayjay.

6AM wake up time at syempre 6:30 ako nagising. Haha. (Sori naman, maaga pa nga yon eh!) Ayun, hindi na rin naman ako naligo dahil yun din naman ang gagawin namin sa Majayjay kaya kung maliligo pa ko at maliligo din ako sa Majayjay eh redundant na masyado! Haha. Hindi ako nagdadahilan, ganun talaga yon. (Bakit ba ko nagpapaliwanag???) Sumakay kami ng tricycle papuntang bayan then jeep papauntang Majayjay then jeep ulit papuntang Taytay. Nabilang nyo ba?? Hehe, basta tatlong sakay lang yon.

Pagdating sa Taytay, ibaba kayo mismo sa Baranggay Hall. Tapos dun, magpaparegister at magbabayad ng P20 para daw sa pondo ng maintenance ng lugar. Ok lang naman, sa maliit na halaga nkapag-nature trippings ka na, nakapag-swimming ka na, nakatulong ka pa sa pag-aayos nung lugar. (Sana lang sa pag-aayos talaga napupunta yan ah) Galing sa baranggay hall medyo maglalakad pa ng mga 1 kilometro papunta sa mismong falls. Sa paglalakad palang matutuwa ka na dahil sa dami ng makikita sa bundok. (Nakakita din kami ng ahas sa mismong dinaanan namin, pero maliit lang naman, pero ahas pa din yon! hehe.)

Ang Taytay falls at Majayjay falls eh iisa. It flows from the famous Mt. Banahaw sa Brgy. Taytay, Majayjay, Laguna. Ayun. Nasabi ko lang kasi nalilito din ako dati. Hehe. Kahit ano pa man, pareho lang yon. Hindi sya ganung ka-garbo o kaganda katulad ng ibang falls na bumibida sa mga turista, pero sobrang linaw at sobrang linis talaga ng tubig! Pati sobrang lammeeeeggg. Naaalala ko pa nga lang ngayon nagiginaw na ko. Haha. Sa sobrang lamig, dun na kami nagpapalamig ng mga inumin. Oh nai-imagine nyo na kung gano kalamig yon??? Pero ang kagandahan dito, kahit sobrang lamig sya, kapag nilubog mo na yung katawan mo, hindi ka na manginginig sa ginaw. Pati kapag umahon ka sa tubig hindi mo na rin mararamdaman na maginaw pala. Hindi katulad kapag nasa swimming pool ka, nanginginig ka pa rin kahit nakalubog ka na sa tubig at mas lalamigin ka kapag umahon ka na.

It was a really a fun nature tripping at sa sobrang pag-eenjoy namin eh ang akala namin 5PM na eh alas dos palang pala! Haha. Kahit ang oras nadaya kami sa sobrang pagka-aliw namin sa lugar. Sa lahat ng mga naging gala ko dito sa Manila, medyo kakaiba 'to. Kasi for the first time, nakasama ko sila Ate Cecil na kasama sila Bebe na kasama si Aldino na kasama si Dave at the same time. Whew! Housemates + SFC's + Pelatis. Cute! Sobrang masaya ko kasi bihira lang mangyari yon. I know everyone had a great time at sobrang nag-enjoy talaga. I'm already excited for the next trip! (^^,)

SFC United Concert

"With eyes on high we praise You
    And with one voice we come together
Our one desire to praise You
    And lift You up in our surrender
We are living to make Your Name high
Jesus"

It's been almost 3 months of preparation and practice...and finally we have attained our goal. United in God through music and praise.

Hayyy, matagal-tagal din ang ginawa naming pag-papraktis para mabuo yung concert last Saturday night. And thank God that it turned out good. Hindi ko alam kung sino naka-isip na magkaron ng concert ang cluster namin sa SFC, pero kahit sino pa man sya, eh sobrang laki ng naging tulong nya sa cluster because we're definitely became united.

There are four chapters in our cluster: (1)Fatima, (2)Divine Mercy at San Roque combined, (3)Sacred Heart and lastly, (4)POLA (Parish of Our Lady of the Abandoned) where I belong. Bawat chapter may 4 na solo-ista (2 brothers and 2 sisters) at participation sa choir. At ako, part ng choir. Cute! Hehe.

Brother Zhyke has been a great coach para sa music ministry. He shared his knowledge learned from his voice lesson saming mga "songer" and it greatly helps. Nung una medyo mahirap kasi hindi ko pa talaga yun (breathing exercise) nagagawa pero as time goes by medyo nasanay na rin ako. Pinaka-fav kong part ng lesson eh yung pool training. Hehe, bukod sa masarap mag-swimming, medyo challenging kasi nakikigamit lang kami ng pool sa California Gardens kaya medyo suspense, haha.

Marami ding dumating na oppressions tulad nga nung muntik-muntikan na talaga kaming hindi makapag-pool training dahil nga nakiki-gamit lang kami ng pool, may mga hindi magka-sundong schedule kaya hindi nakakapag-praktis ng kumpleto, minsan yung instruments naman ang pumapalya, yung mga ganon. But it didn't keep us from attaining our goal. The concert is a BIG success! See? Walang malaking balakid at problema ang hindi malalampasan sa mga gawain para kay God.

May God be Praised!

Confirmation

Sabi ko hindi ako iiyak. Sabi ko pa, "hmp napagdaanan ko na naman yun, naka-ilang retreat narin ako noh, malamang hindi na effective sakin yang mga ganyan-ganyan". But I'm wrong.

Last weekend (24-25), sumama ako sa Singles Weekend Retreat 1 (SWR1) sa Tagaytay. Excited ako kasi di pa ko napapasyal don. Although nadaan na ko sa Tagaytay pero hindi pa talaga ko nakakapag-stay dun. Isa pa, excited din ako kung ano yung mae-experience ko sa SWR.

I'm not expecting something extra-ordinary. Wala lang, this is just a usual retreat activity, ganun lang nasa isip ko. Pero there's something happened. Something I never experienced before. Something I'm not expecting. Something I've waited for a long time to feel, to see, to hear and to experience. Ano yon? Bibitinin ko muna kayo. Haha. Hinay lang.

Saturday morning, first few talks, parang wala lang. Although magaganda naman talaga yung mga laman at marami kong natututunan pero, parang may kulang pa rin. Parang hindi naman ganun ka-striking. Well good enough to start the activity. After lunch, syempre mga busog, ayun mga antok na antok. At eto, nakaka-antok na nga yung panahon at yung ugong ng electric fan, dumagdag pa si ateng speaker na nakaka-antok mag talk! Redundant na masyado! Haha. At syempre dahil sa dami na ng nagsama-sama na mga elementong nakaka-antok eh hindi ako na-exempt sa mga nakikinig na pumili ng mga choices sa mga to para hindi halata ang pagka-antok:

A. Medyo humilata sa upuan at isandal ang batok sa sandalan para hindi masyadong halata kapag napapahampas ang ulo dahil sa antok.
B. Idikit ng husto ang upuan sa nasa harapn para maidukduk ang ulo sa sandalan nito at para hindi mahalata ng speaker na natutulog.
C. Pumikit na parang nagre-relax lang at nire-reflect ang sinasabi ng speaker.
D. Pumwesto na parang nage-exam lang na ang ulo ay medyo naka-yuko at naka-sandig ang noo sa kamay para matakpan ang mata na nakapikit, habang ang siko ay nakapatong sa gilid ng upuan o sa sandalan ng katabi o nasa harapan.
E. Tusukin ng bolpen ang katabi para matawa ka sa reaksyon nya.
F. Makipagharutan sa kasama para may kakulitan ka at mawala ang antok mo.
G. At ang pinaka-effective, ikubli ang sarili sa taong nasa harapan mo para hindi makita ng speaker na antok na antok ka na.

Hindi ko alam kung ano ang ginawa ng iba pero nagawa ko yata lahat yan. Haha.

After ng nakaka-anotk na talk. Here comes my favorite. Medyo nabuhayan na lahat nung si Bro. Bong na ang nag-speaker. Ang galing kasi nya. Ang daming kwento, napapaliwanag ng mabuti yung topic, nakikipag-interact sa audience tapos kwela pa. After ng talk nya, nagkaron kami ng activity. Pinapwesto nya kami sa kung saan kami komportable, pinatingin sa paligid to appreciate God's creation at pinapikit. Dun, we started to imagine that we are beside Jesus...

I haven't imagine myself being with Jesus... because what I saw, what I felt is NOT an imagination. He's there. Standing before me. At that point I started to tell Him everything. The good things, bad. My sins, wrongdoings. My needs, desires. I even tell Him my disappointments, dissatisfaction. But He never say a word to defend himself. He is just listening on all the things I'm saying. Accepting my appeals. After my oh so looong litany, the Lord looked at me in the eyes, embraced me and said, "I will always be here for you". Then I started to cry...

Chiffon Cake

Last night tinuruan kami ni Kuya Jao mag-bake! Kakaiba di ba! Sa totoo lang hindi ko alam na may ganun pala kagabi. Nung pumuna kasi kami kagabi kila Cy, akala ko talaga magha-household kami. Tapos pagdating ko nalang dun biglang may mga harina na, mga itlog, lard(asuuuu, lard. kunyare alam ko yun! hehe), baking pan at kung anu-ano pang parapernalya ni Kuya Jao sa pagluluto. Hehe.

Actually napag-usapan na namin yun nung huling nag-household kami, na magbe-bake nga kami ng cake. Pero hindi ko naman alam na kagabi na pala yun, kung alam ko lang eh di sana nagdala ko ng malaking lalagyan na pang take-out. Ahehe, joke lang.

Oh baka mapasukan ng langaw ang mga bibig nyo, haha (Aldine at Mark). Habang naghahalo si Kuya Jao todo explain sya sa mga ginagawa nya, parang cooking show lang sa TV. Ehe. At kami naman na curious, walang katapusan ang mga tanung. Pero yung mga mas gustong kumain (alam nyo na) ayun at nakatahimik lang at inaabangan nalang na maluto yung cake. Haha.

At syempre kung nasan si Kuya Jao nandun kami't mga nakatanghod. Kanya-kanyang pwesto. Nakakatuwa kasing panoorin. Pero syempre pinapa-try din nya samin yung mga steps para matuto din kami at ma-experience. Buti nga pasensyoso tong si Kuya Jao sa makukulit at maiingay. Hehe.

Di rin naman nagtagal eh hands-on na rin kami sa paggawa. Syempre papayag ba naman kami ng hanggang sulyap lang? Ayun kanya-kanya ng hugas ng kamay. May nagsasala ng itlog, naghahalo, nagsusukat ng ingredient, nagpe-prepare ng lalagyan at kung anu pa! Oh di ba parang T.H.E. subject lang. Haha.

Habang kami naman ay busyng-busy sa mixtures namin para sa brazo, si Cy at Kuya Jao naman eh nandun, sila na nagbabantay ng cake sa oven. Nauna na kasing magawa yung mixture para sa chiffon cake. Naka-dalawa pa nga kaming tray, isang nanay tsaka isang baby. Mga 15mins palang nauna ng maluto si baby chiffon, ang kaso ganito ang nangyare...

...nagmukang brownies. Haha. (sige isipin nyo nalang chocolate cake yan) Pero ok lang dahil masarap naman "DAW". Eh mantakin nyo ba naman, hindi pa man din natatanggal sa tray eh natikman na agad. Haha. Pero nung tinikman ko ok naman nga pala, parang mamon tostado lang. At heto, ang nanay chiffon, dyaraaaaaaan!

...oh di ba bumawi naman si nanay chiffon. Tamang-tama lang ang pagkaka-bake. Medyo na-out of place tuloy si baby chiffon dahil naging mag-kasing kulay sila ni Aldine. Ahaha. Pagkatapos maluto ni nanay chiffon, sinunod na rin namin ang brazo de mercedes. Ginawa na rin nila Kuya Jao yung custard para sa cake. Sila Mark naman eh yung butter icing. Mga 11:30PM na yata nun. Pero sandali lang din naman naluto kaagad yung pinaka-bread ng brazo, and the most exciting part...ang mag-design!

(Dapat naka-ngiti pa habang nagde-design?)

(Singles For Christ - POLA Chapter)

 (Aldine & Jan-Jan)

 (Jap & Jao)

 (Tanggapin nyo na... Cy & Chiz yan... Hehe)

 (JD & Mark)

...kunyare marunong kaming maglagay ng icing at mag-lettering. Haha. At ayun, pagkatapos ng aming pagkukunwaring mga pastry chef, natapos din namin ang Chiffon Cake at Brazo de Mercedes. Ang ganda kaya ng mga letterings namin. Di ba! Di ba! Bawal tumawa! At syempre, ang pinakahinihintay ng lahat...KAINAN NA!

Hmmmmm... Sarap talaga! Napansin lang namin mas mabilis talaga kainin kesa gawin. Haha. Pero ok lang, it's worth the time and effort. Pwede na kaming magpa-cake raffle. Hehe. Sobrang naging masaya 'tong activity na 'to. And I think first time sa chapter namin ang magkaron ng fellowship na katulad nito. At take note, brothers ang unang gumawa ng baking! Hehe. Thanks kay Kuya Jao sa pagshe-share nya ng knowledge at talent nya at kay Cy sa panggugulo namin sa bahay nila. Hehe. 'Til next time.

CFC Leader's Conference

First time kong makapasok sa Araneta Coliseum at first time ko din maging mass collector! Yipee!

Friday nagkaron kami ng chapter assembly sa SFC at in-invite ako ni Kuya Leo na sumama sa kanila kinabukasan sa Araneta para sa conference. Nung una medyo nagdalawang-isip pa kong sumama kasi leader's conference yun, eh hindi naman ako leader, haha uuwi na sana ko sa Bulacan ng saturday ng umaga dahil aabay ako sa kasal ng kaibigan ko ng sunday. Pero naisip ko naman, minsan lang naman yung opportunity na maka-attend ako sa conference ng CFC. Pati nakaka-excite kasi sa Araneta gaganapin. Naisip ko, tutal hanggang 7PM lang naman yung conference, after nalang nun ako luluwas pauwe. Tama tama.

Nagkita-kita kami sa Farmer's mga 1PM. Then tumuloy na kami sa Coliseum. Medyo excited talaga ko kasi first time kong makakapasok dun. Pagpasok namin...hindi naman pala ganung ka-engrande ang Big Dome gaya ng ineexpect ko. Yes they have this renovation pero halata pa rin talaga ang kalumaan nung structure. But still, Araneta Coliseum is Araneta Coliseum. It holds 5 decades of history, so bawi lang. Oha! oha!

Nung naghahanap na kami ng uupan, medyo nalito kami kasi ang nakalagay sa ticket eh CC109. Eh panay 401-407 ang nakalagay sa mga pinto. Ang akala namin, kelangan sa door entrance 100-199 kami papasok, yun pala kahit saan dahil free seating naman, at na-realize lang namin yun, nung umabot na kami hanggang sa kadulu-duluhan ng hallway. Anu ba yun! Haha. Ito kasing si Ate Sheila akala naman namin alam nya. Hehe.

Naging OK naman yung conference. Kumpleto ang buong family ministry ng Couples For Christ (CFC). Nandun ang Kids For Christ (KFC), Youth For Christ (YFC), Singles For Christ (SFC) at syempre kasama kami don, Servants of the Lord (SOLD) at ang Handmaids Of the Lord (HOLD). Habang nasa loob ako, palingap-lingap talaga ko. Siguro dahil din namamangha sa paligid. Syempre napaka-historic nung place. Pati ang laki nya talaga. Isa pang nakakatuwa, nag-mass collector ako kasama nila Kuya Leo. First time ko din mag ganun. At ang saya pala ng feeling kapag may naglalagay sa bag na hawak mo. Kumbaga mararamdaman mo talaga na maraming gustong tumulong hindi lang sa community kundi pati dun sa mga taong tinutulungan din naman ng ministry. After all, everything is for the glory of God.

 (Ayan yung ticket. Oh di ba nakalagay CC109. Nalito tuloy kame, hehe)

Red Carpet

Lights. Camera. Action!

Oh di ba! San ka pa! Walang ka-effort-effort. Hehe. Red Carpet ang theme ng Lord's Day namin last Saturday. Halata naman di ba?! Hehe. Lahat nag-effort na magbihis at mag-ayos for this celebration. Glams ang stars indeed showers the red carpet as our brothers and sisters in Christ one by one arrived and entered the hall wearing not only their suits and dresses but their spirit ready to praise GOD.

Simula't sapol, hindi ko na talaga binalak mag-suit. Kasi naman unang-una wala naman akong ganon. Pangalawa, wala din naman akong mahihingi mahihiraman na ka-size ko. At panghuli, ayoko din naman na magrent pa. Alam nyo naman, magpa-pasko na, kelangan magtipid dahil magastos (pano magtitipid kapag magastos?? huh??). Kaya ayun, parang usual day lang in office ang suot ko, nadagdagan lang ng neck tie kaya parang magbebenta lang ng condo. Hehe. Actually pati nga yung neck tie hiniram ko lang. Pabili na nga sana ko nun, naisip ko naman kasi magagamit ko din naman in the future yun kung bibili nalang ako ng sarili. Kaso nung babayaran ko na sa cashier umandar na naman yung ka-kuriputan ko. Mas naisip ko na ipanood nalang ng sine. Kaya ayun sinoli ko ulit. (nak nang!)

Kahapon ng umaga, as usual dahil walang pasok, maaga kong nagising. (Kapag may pasok, tanghali na kong nagigising at antok na antok pa! Samantalang kapag walang pasok ang aga-aga kong nagigising at hirap na hirap ng gumawa ng tulog!) Nilaban ko na rin yung mga isusuot ko para sa gabi, buti nalang maaraw, madaling matutuyo. Kain tapos ligo agad. Naalala ko kasi na nag-pramis nga pala ko kay Aldine(brother ko sa household) na tutulong ako sa pag-aayos ng venue. Sabi nya mga 10am nandun na sila. So nung mga 10:30am, paalis palang ako ng bahay, tinext ko xa.

Ako: Dyan n kau smbhayan?

Aldine: Ppunta plng ako

Ako: 10am pala nandun n ah!

(Ano ba naman jd hindi ka na nasanay sa mga SFC) Buti nalang hindi ko inagahan. Hayyy. Inabot kami ng hanggang 5:30pm sa pag-aayos ng venue. Sobrang bagal ng paggawa namin kasi konti lang kaming nagpunta. Yung iba nung bandang 4pm na nakadating. Pero ok naman. Natapos naman namin ang mga dapat tapusin at nagawa ang mga dapat gawin. 6pm ang call time ng celebration at 5:30pm ako umalis ng venue para umuwe, maligo at magbihis. Tsk! tsk! Pano yun??? Sabi ni Kuya Leo kaya daw yun. 30 minutes?!?!

Nakabalik ako at around 7:00 at salamat naman at may mga on time. Akala ko naman kokonti pa rin ang dadatnan ko. Alam nyo naman... And then siguro mga 7:30pm nag-start na yung celebration. It was as usual started with a worship then the Lord's Day ceremony. This time, 2 grup lang yung nag-compete sa presentations, nung time kasi namin 3 grups kami. Pero nakaktuwa naman kasi pinaghandaan din talaga nila. At syempre, mawawala ba naman ang walang kamatayang picturan, kulitan, kainan at katatawanan?! Ayun parang mga nakawalang bata at parang ngayon lang naka-experience ng kamera. Picture dito, picture dun, kain dito, kain dun. May iba pa na feeling artista, kung kani-kanino nagpapa-picture. Ngiti ng ngiti at halos parang gusto kada galaw may picture. May iba naman na pasimple lang, habang busyng-busy ang iba sya naman eh kain ng kain. At syempre, ako naman, sakto lang (weh!). Konting picture (konti??!), at moderate lang din ang pagkain. (talaga lang ah?!?)

The night is a big success! Natutuwa kaming lahat dahil nadagdagan na naman ang army ni God through the efforts of this community. Kudos din sa Music Ministry ng Fatima chapter dahil sinalba nila yung full band sana na gagawin ng POLA. Ganun din, talaga namang pinaghandaan din ang food. Kahit kakaunti lang silang nagluto at nag-ayos, through God's grace nairaos din lahat. Nothing is really impossible with God. It's been a great night for all of us and I hope maging active yung mga bagong graduates at makasama namin sila sa lahat ng activities and gatherings.

For all of these may God be Praised!

Music Min for CFC

hmmm, wala namang masyadong importante sa blog na 'to. Gusto ko lang ikwento na nag-music min kami(nila Gail at Aldine) sa assembly ng CFC(Couples For Christ) last friday. Wala lang, nakakatuwa kasi bagong experience. Kasama ko sa Music Ministry ng SFC. Last friday, ewan ko ba, kulang ang Music Min ng CFC ng POLA(Parish of Our Lady of the Abandoned) kaya kumuha sila sa SFC. Ayun pagdating ko sa chapel hinila agad ako ni Gail sa harap, ni hindi ko manlang na-experience na umupo muna. Haha. Pero ok lang, gusto ko talagang kumakanta. Pati masaya talaga kasi andaming tao (so pasikat ka?!). Hindi naman, hindi kaya maganda boses ko, alam ko naman 'yun, pero masaya kasi 'yung feeling na ikaw 'yung nagli-lead ng maraming tao sa worship songs, 'yun lang.

Forward in Christ! Metro Manila Assembly

(ayan, sensya na sa picture, 'di ako naka-porma for better view 

at 'di ko rin na-edit...)

Yesterday, we're supposed to be in Marikina Sports Complex for the SFC's annual Singgolympics, but because our nation is still recovering from typhoons, eh nakakhiya naman sigurong mag-celebrate kami sa mismong lugar kung san lubos na sinalanta ni Ondoy 'di ba?. Instead, the community had just decided for us to have an assembly in Lay Force gymnasium in San Carlos Seminary, Guadalupe.

Sinimulan 'yung assembly with Eucharistic celebration followed by a praisefest then the sharing. Isa-isang nag-share ang mga kapatid namin sa SFC tungkol sa naging experience nila sa nagdaang calamity at kung ano ang natutunan nila sa nangyari. Hearing their experiences made me realized how fortunate I am. Marami sa kanila ang nawalan ng bahay, kabuhayan, ng lahat ng mga ipinundar at kung ano-ano pa...but one thing they never lose is their faith in God.

"When the oceans rise and thunders roar,

        I will soar with You above the storm;

   Father You are King over the FLOOD,

         I will be still and know You are God."

-Still, Hillsong