Lady Jewel

We all had a great weekend! Last Saturday (Feb. 12) nag-celebrate kami ng 18th birthday ng kapatid ko - Jewel. Naks! debut na nya! Ang bilis talaga ng panahon. Sobrang saya kasi ang dami dami dami daming tao ang nagpunta para makisaya sa party. Standing ovation talaga! Mga kamag-anak, kaibigan, kaklase, kapitbahays, kasamahan sa trabaho atbp. Nagpapasalamat din ako dahil nagkasya yung pagkain. Haha. Kinakabahan ako nung una dahil baka magkulang sa dami ng tao.

Ang sarap sa pakiramdam makita si amang (lolo), si daddy at mga tito kong makita na sinasayaw si Jewel, minsan lang kasi mangyari yung mga ganon di ba. Nakakatuwa din yung ibang kaibigan nya na halos hindi makapagsalita kapipigil sa luha habang nagsasalita ng wish nila para sa kapatid ko. Ang sarap kasing makita na mahal nila yung mahal mo. Oh teka sumerseryoso na ko. Haha. Sobrang nagpapasalamat ako sa mga tumulong, sumoporta at nagbigay ng oras para sa isang mahalagang event ng pamilya namin. I just can't thank you all enough.

**Salamat kay Tita Cecil, Tita Glo. Sa mga photographer at videographer na naging sobrang mabusisi at matiyaga sa pag-cover ng debut. Sa hosts namin na si Tita Christine at Ate Beth, at kay Ate Carmie na nagluto ng kanin at fried chicken. Yum! Yum! (^^,)

**Wala pa kong kopya ng pictures galing sa nag-shoot kaya yan palang nalagay ko. hehe.

Build on Christ!

After the Paco Park and Luneta tour, tumuloy na kami sa Quirino Grandstand para sa talagang pakay namin kahapon - ang maki-celebrate sa Couples For Christ's 29th Anniversary.

Habang kami nila Aldino eh nagpipicturan sa palatandaan ng KM. 0 sa tabi ng mga sasakyan sa kahabaan ng Roxas Blvd., (nakaka-hingal mag-explain, hehe) nakita na namin sila Andrew na kalabaw, Ay malapit sa kalabaw pala! Haha. (may dalawang statues ng kalabaw sa harap ng Luneta, dun) At ayun, binigyan na kami ng pins ni Ate Rizza at tumuloy na kami sa grounds. **Hillsongs Playing**

Pagpasok namin, na-excite na naman ako dahil first time kong makita ang barko ng MFHRI (Manila Floating Hotel and Restaurant). Ang lakkeeee. Well, hindi sya kasing laki ng Titanic pero malaki pa din sya. Masaya na ko sa ganun. Oh sige na, para na kong bata pero bakit ba! Hehe. Sa TV lang kasi ako nakakakita ng barko. Oo nakakakita din naman ako sa Manila Bay pero ang lalayo nila kaya maliit. Haha.

Medyo makulimlim na nung nasa grounds na kami ng Quirino Grandstand, medyo lumalakas na din ang lumalamig na hangin, ramdam na namin na uulan pero we're still hoping na hindi magtuloy. Sa mga ganung pagkakataon lagi kong naiisip na hindi hahayaan ni God na may mangyari na makakasira sa mga gawain para sa kanya as He does all the time. So nung mga oras na yun prenteng-prente ako na hindi talaga uulan, because all of us there believes. But then...

At one part of the program, unti-unti nang pumatak ang ulan. Napatayo na kami ni Ate Rizza sa pagkaka-upo namin at ginawang pang-silong yung binili naming sheet para upuan sa damo. Yung iba naki-silong nalang sa tents at yung iba, nagpayong. That moment, the rain is still tolerable and I still believe that God will stop the rain and let us go out again. Pero hindi yun ang nangyari, the rain had worsen. Yung lakas na kahit nakapayong ka na eh mababasa ka pa din. Nung time na yun naki-silong na din ako sa tent hoping na makakatakas ako sa lakas ng buhos ng ulan, pero hindi din pala.

Nasa bukana lang ako ng tent dahil marami na ring nagsisiksikan sa loob. That's why sa bawat ihip ng hangin kami ding mga nasa bandang harap ang nababasa.  That time the organizers have decided to temporarily stop the program at pasilungin muna ang mga members until the rain is tolerable. As we pray the rosary, medyo naging emotional ako. I don't know why. I just felt that I'm not alone. I'm with these people. Still holding on. Inspite of trials and challenges, we still serve, we still hope, we still believe. Maya-maya unti-unti ko ng naramdaman na pinapasok na ng tubig yung sapatos ko. Nagbaha na sa buong grounds dahil sa ulan. Basa na rin yung pantalon ko, kahit yung damit ko. I'm shivering in cold. Gusto ko ng umuwi. But after a moment, naantig talaga yung puso ko nung makita ko yung isang pamilya na sobrang dikit na dikit na sila sa isa't-isa para lang maka-kanlong sila sa dala-dala nilang payong, with the parents enclosing their children to their arms. It was warm. That was love. And they never give up. So must I.

At the end of the day, I never asked God why He let such thing happen. But I realized that God gave us the rain that night for us to see His message. That whatever trials and hardship and failures we may face, all we have to do is to hold on to each other, work together, and TRUST in Him. Because He is at work at us. He has a plan. It is a test. In spite of it we all haven't given up. We stayed. It's why we are here. We are FOR Christ. Built by His love. Build on Christ.

"Lord we are your children, 

Chosen and called by your Name 

With one heart and purpose we gather 

To glorify you and proclaim 

That you Lord are our sure foundation 

We will not be afraid 

When the storm comes we will not be shaken 

For by your hands we are saved"

Break Free!

It was yet another victory for the army of God and to His Majesty Himself as we concluded our Christian Life Program BREAK FREE last Saturday with the Lord's Day Celebration.

Sobrang naging mabilis lang ang 3-months! Ni hindi ko namalayan na Lord's Day na pala! Hehe. Ewan ko ba. Ganun siguro talaga kapag umaakyat na ang edad mo, tumatakbo nalang talaga ang panahon ng hindi mo namamalayan. **reminiscing** Hayyy. Sige itanong nalang natin sa mga nakaka-tandang member ng community kung ganun talaga. Haha. Anyway, the last CLP has been very exciting for me kasi for the first time in history of human existence, napahawak nila ko ng mic at napa-kanta sa harap! Waaahhh! Nung una medyo pakipot pa ko (syempre dapat pa-pilit epek muna, haha) at kabado pa talaga ko, pero nung mga sumunod na talk medyo nasasanay na din ako, in short, kumakapal na ang muks. Haha. Dati kasi takot na takot talaga ko sa mic. Ewan ko. Ang weird kasi kapag naririnig ko yung boses ko sa mic. Eh ayun, di nagtagal ako naman ang ayaw magpa-awat. Haha. (Ayon, gusto pala!)

The Lord's Day has been a simple yet an enjoyful celebration. The night's theme is BREAK FREE CONCERT, and it was my second time to be part of service team presentation. Ayon, sa tingin ko kahit papano sumaya naman sila nung nanggulo kami sa harap. Ehe. At first dapat magho-host pa ko, eh kaso tinanggihan ko kasi ayoko talaga. Ewan ko, siguro it's not the right time. Yes I'm really happy na gusto nila ko mag-host pero...wala, ayoko pa talaga. Nahihiya din naman talaga ko na tumanggi eh ang kaso, ayoko namang pilitin ang sarili ko. (Sorry talaga kuya Mon at ate Tina ah... At Lhen, 'wag ka na magtampo, alam mo namang hindi totoo yung nasasabi 'nila'.) Hmmmm, siguro nga there's no big deal sa pagho-host pero kasi... hindi ko alam. Haha. Basta, ang importante may pumalit naman sakin. Thanks Janjan! Tsaka thanks din Kuya Jap sa pag-intindi sakin. (wow dramarama sa tanghali, haha)

The night is indeed a great victory for all of us in SFC POLA, specially sa mga bago naming members. I'm really happy na marami ang naka-graduate in this batch and I'm looking forward na makasama ko sila in service. Congrats sa aming team heads na si kuya Mon-mon at ate Tina at sa lahat ng mga brothers and sisters na nag-serve last CLP! Let's keep the fire burning! (^^,)

Be free from worries; Let's forget our queries;
    It's time for you to see that life is full of mysteries.
Be part as we praise, for His greater glory.
    And be proud to be an SFC BREAK FREE!

Wedding Motif: Green

Una sa lahat, gusto ko munag i-congratz ang aking parang kapatid na na si Cecil dahil status:Married na sya! Wuhuu! Congrats Ces!

(Sorry blurred yung pix)

Nung una nyang sinabi sakin na ikakasal na sya, di talaga ko naniniwala makapaniwala. Pa'no naman ang alam ko...hmmm sabihin nalang natin na nasa I-NEED-SPACE status sya. Tapos bibiglain nya ko na ikakasal na pala sya! Ito namang si Cecil masyado kong pine-pressure, nagpakasal kaagad. So feeling ko naman naiiwanan na ko. Haha.

Tapos ayun, abay daw ako at wala na kong choice. Hehe. Syempre gusto ko naman. Unang-una, first of all. Pangalawa, secondly. Haha. Kasi syempre parang kapatid ko na nga sya, tsaka, palalagpasin ko ba naman ang isa sa pinaka-importanteng araw sa buhay nya? Syempre hindi.

Hmmm, sinabi nya sakin yun bago ko mag-berday last year. Sabi nya lang basta January daw ang kasal. Tapos, nitong linggo, nagtext sakin yung isa naming classmate nung college, si Cynthia. Sabi nya punta daw kami sa kasal ni Cecil sa 10. Waaaaaattt!!!?? 10 na ba yun??? Ni sa hinagap ng aking kautakan eh wala manlang akong clue na 10 na pala ang kasal! Hay nako hindi manlang ako nakapag-handa. Ito talagang si Cecil gustong-gusto kong nagugulo. Haha.

At ayun, umuwi nako ng Bulacan last saturday right after namin umattend sa CFC Conference, then kinabukasan na yung kasal. Hmmm, sakto lang nung dumating ako sa simbahan dahil pumipila na yung entourage mga abay. (muntikan nang ma-late) Pagka-baba ko sa napaka-elegante naming sasakyan na tricycle, nakita ko agad si Ces sa loob ng kotse. Sinenyasan ko sya kung kinakabahan sya, at ayun, hindi maka-imik, mukang kabang-kaba nga! Hehe.

Itong si Cecil talaga napaka-iyakin! Habang lumalakad sya papuntang altar hindi talaga mapigilan yung emosyon. Siguro nga iba talaga yung feeling na moment na ikakasal ka na. At maiintindihan ko lang talaga siguro yun kapag kinasal na ko. Kelan kaya? Hehe. Anyway, bago pa ko ma-pressure, ayun nga sobrang nakakatuwa na panuorin si Cecil habang kinakasal. May mga moment na hindi pa rin talaga ko makapaniwala na si Cecil na talaga yung kinakasal. May mga moment din na parang medyo nalulungkot ako. Kasi syempre, kasal na sya. May partner na. Kaya medyo mahahati na yung oras nya sa lahat ng bagay. Minsan nalang namin sya makakasama. At ayun, syempre nakaramdam din ako ng selos dun sa lalaki. Haha. Normal naman siguro yun noh! Syempre sa kanya na si Cecil. Alam mo yun. Selos ako Ces! Ehe.

Hope maging strong, healthy at happy ang family na bubuuin nyong dalawa. I'm really happy for you. And may your relationship grow in God's love. I love you Ces! (^^,)