A Christmas Present

 
Nung bata pa ko, excited talaga ko kapag mag-papasko. Ang dami kasing pagkain. Madaming regalo, madaming pera (haha), tsaka parang lahat masaya. Parang may magic na dala ang pasko. Naalala ko pa nun, gusto kong nakukuha nun eh yung kulay ube na pera, o kaya kapag regalo naman gusto ko laruan, ayoko ng damit. Hehe.

Divisoria time! Tuwing magpa-pasko talaga sumusugod kaming buong pamilya sa Divisoria para mamili ng mga pang-regalo sa mga inaanak, pamangkin, at iba pang kelangang bigyan. Makikipag-siksikan at makikipag-tawaran talaga kami dun para marami kaming mapamili at mapagkasya lahat ng kailangang bilhan ng regalo sa bonus ni daddy. Hehe. Nakakapagod but at the end of the day, it's always been a fun adventure para saming pamilya.

Nagka-caroling pa ko nun, kasama yung mga kaibigan ko. Bato, lata at ang aming mga crystal voices eh solb na! Meron pa nga akong hindi makakalimutan nun na experience, one time nag-caroling kami sa mga kapit-bahay, ako yung taga-lyre (haha, nag-effort pa kong magdala ng lyre) tapos nung kumakanta na kami sa pangalawang bahay, nagulat kami kasi bigla kaming sinabuyan ng timba ng tubig na may langis-langis pa yata! Pahiya tuloy kami. Salbahe! Ayun, syempre nagalit yung mga nanay namin sa kapit-bahay namin na yun. Hmp! Lasing pala.

Tapos nagsisimbang-gabi din ako nun. Pero gabi talaga yung simba samin nun, mga 7 or 8PM siguro. Sa bisita lang kasi yun. (Bisita ang tawag samin sa mga maliliit na simbahan or yung mga chapel) Sa bayan, dun yung pang-madaling-araw. At ako pa! hindi ako sanay gumising ng maaga kaya samin lang ako. Haha. Pati nakakatuwang magsimba nun kasi magkikita-kita kayong magkaka-klasmeyt dahil kayo-kayo lang din naman sa baranggay ang magsisimba dun.

Noche Buena, yum! yum! Ang sarap ng ham, ang walang kamatayang spaghetti, keso at tasty (pan bread), bbq, sopas, fruit salad at kung anu-ano pang paboritong handa kapag pasko.

Pero sabi nga nila, everything's really changes. Ngayon hindi na ko nakakapag-simbang gabi. Siguro yung pagsisimba nalang ng Christmas Eve kasama ng pamilya. Hindi na rin ako nanga-ngaroling. Lalong lalo ng hindi na ko nakaka-pamasko, yun ang pinaka-masakit dun eh! Haha. Ako na yung obligadong magbigay kasi daw may trabaho na ko. Unfair! Tapos ngayon parang nakakahiya pa kung isang ube lang ang ibigay mo. Haaayyy iba na talaga ang panahon. Pero nagpupunta pa rin naman ako sa ibang mga ninong at ninang ko kapag pasko. Syempre nakasanayan na. Mas maganda ng puntahan mo sila kahit matanda ka na kesa naman dahil sa nahihiya ka eh hindi mo sila pupuntahan. Naintindihan nyo ba? Ang gulo ko noh? Haha.

Pati kung dati gusto ko ng perang ube at laruan, ngayon gusto ko perang blue tsaka trip to HongKong. (Abusado??? Haha) Syempre joke lang yon. Yung HongKong ah, pero yung perang blue syempre totoo yon. Haha. Wala, syempre habang tumatanda tayo at nagkaka-isip, naiiba naman talaga yung gusto natin (oh yung mga madumi ang utak dyan, hindi yun ang ibig kong sabihin) More of sa family matters, sa career, sa health, love life, sa future, yung mga ganun. Di ba? Pati kung dati eh yung mga gusto natin magkaron kapag pasko eh nanggagaling sa iba, ngayon iba na. Kung wala kang kamag-anak na mayaman na nasa ibang bansa para ibigay sayo yung kung ano man yung gusto mo, then ikaw mismo yung magi-strive na makuha yon. Pero ang importante eh dapat isa-isa lang. Hinay-hinay lang. Generous naman si God, ibibigay nya yan.

Sa ngayon, wala pa kong maisip na christmas gift na gusto ko. Hmmm, ano ba? Siguro gusto kong mabayaran lahat ng utang namin. Tsaka gusto kong makapasyal kami nila dadi sa kung saan pwede. Para naman marelax-relax sila. Yun lang. At isa pa pala, (kala ko ba one at a time??) Hindi Christmas wish naman to. Sige na! Hehe. Sana mapagamot ko na yung mata ng kapatid ko next year. Ayun. Ikaw, anong gusto mong matanggap ngayong pasko?

Let's face it!

Yesterday, nagpunta ko sa Megamall after office and got my very first full body massage! Aw! Ilang linggo ko na rin kasi iniinda ang sakit ng likod ko. Hindi ko nga alam kung ngawit lang. Akshuali, matagal ko na rin talaga plano magpa-massage. Kaso nahihiya naman ako magpunta sa mga spa. Hehe. Alam nyo na, first time. Meron nga isang beses dapat pupunta na ko sa isang spa sa mandaluyong, tapos nung malapit na ko nakita ko sa loob may mga naghihintay na customer! Kaya ayun back-out ako. (takot sa tao???) Eh kahapon, naiba na yung pakiramdam ko, feeling ko talaga lalagnatin na ko dahil pakiramdam ko eh may pilay ako sa likod (arte lang). Sa Bulacan kasi, kapag ganon nagpapahilot na ako, eh dito wala namang ganun!

Bago ang lahat, syempre nagbasa-basa muna ko sa forums ng kung ano ba ang culture sa mga spa. Ayoko naman syempre magmukang eengot-engot kapag nagpa-service na ko 'di ba. Hehe. At ayun, pumunta na nga ako ng Megamall at tumingin-tingin sa mga spa center dun kung magkano mga services nila, pero sa totoo lang meron na talaga kong target puntahan. Wala lang baka mamaya may discount yung iba o kaya promo.

At eto na, nung nakita ko na yung store ng Let's Face It, nakita ko ang daming waiting na customer! Ayun na naman ako, nagdalawng-isip na naman dahil nahihiya! Hayy. Pero nilakasan ko nalang ang loob ko dahil nung time na yun eh masama na rin ang timpla ko dahil sa nag-iinarteng likod. Diretso lang ako at lumapit ako sa babae sa counter at buti nalang sya ang naunang nagsalita at tinanung ako, "Yes sir?". At ako naman, medyo kabado pa pero naka-ngiti naman, "Ahmm, body massage?". Hay Thank God nasabi ko din! Haha. Medyo challenging talaga yung part na yun. But I'm happy na na-conquer ko yung hiya ko. At ayun pinagfill-up na nila ko ng form then hintay ng konti tapos pinapasok na ko sa treatment room.

The room was okay. Candlelit. Mint essence. Relaxing music. May maliit na locker sa corner para sa gamit mo, may sink at syempre yung bed. Yung wall, muka syang room pang couple kasi may divider and it was not air tight kapag sinara. But I was lucky na walang tao sa kabilang room so okay lang. After nun lalabas muna yung masseuse (nose-bleed!) para mag-ready ka for the massage. Syempre dapat undies lang ang ititira mo. But no worries kasi may shorts naman sila na provided and they're very professional and wholesome naman.

After about 3minutes siguro bumalik na yung masseuse and she started her therapy. Nung una medyo nailang lang ako kasi hindi ako sanay na hinahawakan ng iba ang mala-Derek Ramsey kong katawan. Tapos ang ganda pa nung therapist, kamuka sya ni Tricia ng PBB Teen Clash, nakakaself-conscious tuloy. Hehe. Pero after sometime ok na rin naman. Bring it babeh!

The masseuse will occasionally ask you kung ok lang sayo yung pressure na ginagawa nya and it's good. May mga times na natatawa ko kapag natatanggi nya yung tagiliran ko. Pero buti nalang naka-dapa ako nun at di nakikita nung nagma-massage sakin na napapa-ngiti ako. Kaso medyo nahirapan akong pigilin yung tawa ko nung  naka-higa na ko. May kiliti kasi ko sa tuhod, tapos hindi ko alam na may kiliti din pala ko malapit sa singit. Ahaha. Pero ok lang, tingin ko naman lahat ng lalaki may kiliti sa hita malapit sa singit. Wala, palagay ko lang. Meron nga ba? Subukan ko nga sa mga kaibigan kong lalaki para mapatunayan. Haha.

After ng treatment, feeling ko close na kami ni ate dahil sya palang ang nakahimas sa buong pagkatao ko. Haha. Lumabas sya ng room tapos binigyan nya ko ng 3 towel para makapagbihis na. Hayyy ang sarap ng feeling. Heaven. Parang natanggalan ako ng ilang kilong buhat-buhat sa katawan. Natanggal talaga ang mga stress ko sa muscles. Sa sobrang katuwaan ko eh nakalimutan ko nga na nasa mall nga pala ko at kelangan ko pang maglakad para sumakay ng tricycle sa crossing para maka-uwi. Hehe. This is my first and will definitely not be the last.

Pahabol:
Pagkalabas ko ng Lets Face It, may bading na lumapit sakin na naka-necktie....necktie lang ang suot. Haha Joke!.. Naka-formal syempre (alam na) at sigurado kapag ganon ang porma sa loob ng mall, kung hindi yan nag-aalok ng condo eh nag-aalok yan ng credit card. At tumpak!

Guy: Sir may credit card ka na?

Ako: (Direcho sa paglalakad. Ngiti lang sabay iling.)

Guy: Sir hindi po ako nag-aalok ng credit card pansinin mo naman ako!

Ako: (Wow may nakaraan tayo pansinin naman kita??? Kung makapag-demand ah!)

Ako: Wala.

Guy: Ok thank you.

Natawa lang ako kasi kung makapagdemand sya na pansinin ko naman sya akala mo nakikipagbalikan sa boyfriend. Haha.

Sudden Adventure

Kahapon, isa na namang kahindik-hindik na adventure ang nangyari sakin dahil sa may kung ano na pumasok sa kautakan ko at naisipan kong pumunta ng megamall, ng San Juan at di kalaunan ay sa Quiapo. Haha. Ewan ko ba, minsan talaga pabigla-bigla nalang ako mag-decide.

Habang papunta sa Megamall nakasalubong ko pa si Kuya Lucky (officemate sa Pelatis) at sa dinami-dami na lugar na pwede kaming magkita, dun pa sa gitna ng kalsada EDSA corner Shaw habang nananakbo ako at pa-green na ang street lights. Haha. Sa gulat ko nahampas ko nalang tuloy sya. Sori naman kuya Lucky. Hehe.

Ayun, after kong maglaboy sa Megamall, sugod naman ako sa Greenhills para tumingin ng mga polong pamasok at ng kung ano pang pwedeng mabili. Ang kaso, 3 oras na yata akong nagii-ikot dun sa tyanggian at halos kilala na ko ng lahat ng tindera don eh wala manlang akong nabili kundi yung isang pulang T-shirt. Hayy.

Akshuali ganun talaga ko kapag namimili, sobrang lahat ng tindahan titingnan ko muna, tapos pili-pili, tawa-tawad. Matagal talaga ko mamili ng bibilin, kaya nga gusto ko mag-isa lang ako kapag ganun. Ayoko kasi ng may iniisip kang kasama. Nakakahiya pati na mag-ikot-ikot at magtagal kapag may kasama ka. Minsan naman kelangan ko ng kasama, lalo na kapag gusto ko ng second opinion sa mga bibilin ko. Ganun lang, pero kapag personal na mga bagay ang bibilin, I'd rather be alone. (Huwow!)

Ayun nga dahil sa inis ko at wala akong mabiling polo, naalala kong may Bus na byaheng Quiapo sa harap ng GSC (Greenhills Shopping Center), kaya ayun naisip kong mag-Divisoria. Haha.

Nung nasa labas na ko ng GSC, nagdalawang-isip pa ko kung pupunta ko, kasi naman 3:30PM na nun, eh magsisimba pa ko ng 6 or 7PM. Tapos may praktis pa para sa concert, pero nung biglang may bus na na byaheng Quiapo, ewan ko ba bigla nalang akong sumakay. Haha.

First time kong bumyahe papuntang Quiapo galing San Juan kaya medyo excited ako sa mga makikita ko sa byahe. Mahilig kasi talaga ko sa ganung mga trip. Mag-explore kahit hindi naman ako si Dora. (Oh sige na korni na)

At ayun, nung una kabado ako kasi hinding-hinding-hindi talaga pamilyar sakin yung mga dinadaanan nung bus, pero nung makita ko na ang Centerpoint natuwa naman ako kasi pamilyar na sakin yung lugar na yun. Dun kasi kami tumambay ni Jan-jan nung sinamahan nya kong bumili ng gitara. Weee!

Tapos nakakatuwa kasi for the first time nasilayan ko din yung San Sebastian Church na matagal ko ng pangarap mapuntahan. Gusto ko na nga sanang bumaba nung makita ko, ang kaso limited nalang yung time ko para mamili sa Divi, kaya ayun tuloy lang sa byahe.

Medyo kinabahan ako nung biglang nakita ko na sa Ayala bridge dumaan yung bus, eh kabila na yon ng Quiapo!!! Waaah! Tapos nakita ko pa yung sign ng bus nakalagay TAYTAY na at hindi na QUIAPO! Kabog! Kabog! Kabog! Hay nako kaba talaga. Pagbaba ng tulay at bago pa man ako mag-sterical sa sobrang nerbyos at takot maligaw, pinakiramdaman ko muna kung san liliko yung bus. Sa isip-isip ko, dapat kumanan 'to para dadaanan kami ng City Hall. Medyo mapapanatag na rin kasi ko kapag nasa City Hall na ko dahil alam ko na yun at marami na kong masasakyan pauwi ng Mandaluyong.

At ayun, tuloy ang adventure ko dahil kumanan nga si kuyang driver at dumaan kami sa City Hall, tumawid ng Quezon Bridge at ibinaba ako sa Recto. Ok naman, dun naman pala talaga ang ruta nila, liliko muna sa Ayala Bridge, masyado ko lang pinag-alala sarili ko. Haha. Akala ko naman kasi nalagpasan na namin yung babaan ng Quiapo at hindi ko lang narinig nung nasa Ayala Bridge na kami dahil sa sobrang amazement sa San Sebastian Church. Mahilig din talaga kasi ko sa architecture. Wala lang sinabi ko lang. Hehe.

Natuwa naman ako nung naka-baba na ko ng bus. Kasi syempre hindi na ko naliligaw. Hehe. Naisip ko na 'wag na rin magpunta ng Divisoria, nakakatamad na kasi. Magsisimba nalang ako sa Nazareno, at habang iniisip ko yun at naglalakad sa footbridge, bigla nalang may naka-pukaw ng atensyon ko. Sa gitna ng footbridge, sa ilalim ng tirik na tirik na araw ay napaka-dami at sunod-sunod na nakalatag na mga panindang "sex toys"! Waaahh! May mga bata na nakakakita at wala silang paki-alam! Grabe, considering they're in the vicinity of Quiapo Church, which, in history is one of the center of Catholic Church in Manila eh ganito ang makikita mo! Tsk.. Tsk.. Walang modo.

Well anyway, isa pang napansin ko eh sobrang dami na talaga sigurong masasama ang loob at mga halang ang bituka dahil mantakin mo ba namang pati ang simbahang eh punuan mo ng matataas na bakod na may tulis-tulis pa sa taas! Hayyy, sayang ang ganda ng facade ng Quiapo Church at ng Plaza Miranda dahil sa ginawang gate at bakod. (Hindi ko na binalak pa na picturan dahil baka mahablot lang ang phone ko at umuwi akong nguma-ngawa, hehe)

After nun, hindi ko naman alam kung pano babalik ng Mandaluyong. Haha. Naisip ko baka may byaheng jeep na dadaan ng Stop&Shop sa harap ng Isetan kaya naglakad nalang ako papunta dun at nagmasid ng mga bumabyaheng jeep. At ayun binggo! Stop&Shop mismo ang byaheng nakita ko! Hehe. Nakaka-pagod man at nakakapanlagkit, masaya naman ako kasi I Survived! 'Till next trip!

**Ang haba na pala ng post ko, haha.

Barasoain Church

Last Labor Day, sumama sila Mark at Bebe samin sa Pulilan para maki-fiesta. Well, hindi naman ganun kagarbo ang fiesta samin kasi fiestang baranggay lang yun pati medyo nalilito na ang tao kung kelan ang totoong araw ng fiesta. Minsan kasi August 16 ang fiesta samin, minsan May 1 tulad ngayong taon, depende sa namamahala. Kaya naman ayun, pati mga bisita nalilito na kung kelan sila pupunta. Hehe.

Mga 3PM na yata kami nakarating samin, at sa kagustuhan naming makarating sa Barasoain ng may araw pa, medyo namahinga lang kami ng konti at kumain ng konti tapos lumakad kami kaagad papuntang Malolos. Medyo na-miss ko talaga yung byahe papuntang Malolos, pati Malolos mismo at kapitolyo syempre, hehe, matagal-tagal na din kasi nung huling punta ko dun. At ayun, ganun pa din, walang masyadong pagbabago. May nakita lang akong bagong tayong commercial spaces sa "Little Forest" sa harap ng Capitol Building.

Well anyway, ayun pina-experience ko din kila Bebe ang sumakay sa cute na cute na Jeep sa Malolos na kilala sa lugar na "Karatig". Muka syang owner-type jeep...actually owner-type jeep sya. Haha. Basta maliit lang, para lang sa mga sexyng pasahero. Ganito itsura...

Dumating kami ng Barasoain Church (also known as Our Lady of Mt. Carmel Parish) siguro mga 4:15PM at kasalukuyang may kasal. Ito namang si Bebe Dora kilig na kilig, daig pa yung kinakasal. Haha. Natuwa naman kami kasi since may kasal, bukas yung simbahan at pwede kami makapasok sa loob. Isa sa pinakamahalagang struktura ang simbahan ng Barasoain hindi lamang sa relihiyong katoliko kundi pati na rin sa kasaysayan ng Pilipinas. Dito kasi tinatag ang 1st Republic, ang 1st Congress at ang Malolos Constitution. (Wow history???)

Kahit hindi nyo pa itanong, ipipilit ko pa ring sabihin na itong simbahan ng Barasoain din ang kauna-unahang building na napasukan ko. Sabi kasi nila dadi, pagkalabas ko sa clinic na pinag-panganakan sakin, dito daw nila ko unang pinasok. Wala lang, makapagyabang lang. Haha. At kahit madalas man ako sa Malolos dati, pangatlong beses ko palang 'to makapunta at makapasok sa Barasoain. Ewan ko nga ba, siguro di ba kasi kapag malapit sa inyo ang isang tourist spot eh parang usual na pangitain nalang sa'yo yun??? Kaya hindi mo naman masyado nabibigyan ng importansya. Pero totoong nakaka-amaze talaga kapag nakita mo ng personal 'tong simbahan. Lalo na nung umiikot pa ang 10 pisong papel kung san naka-print sa likod yung picture ng Barasoain Church. (Hanapin nyo yung pusa, hehe)

Pagpasok sa loob, feeling mo bumalik ka sa lumang panahon. Ramdam at kita kasi ang kalumaan ng simbahan. Yung mga makakapal na batong pader, yung mga columns, carvings, paintings, yung mga kahoy na ginamit, yung altar, yung mga bintanang yari pa rin sa capiz shell, yung style mismo ng structure at lahat ng makikita mo sa loob.

Meyo umandar ang kakulitan namin kaya akyat kami agad sa anu bang tawag dun? yung kinakantahan ng mga choir sa taas? sa may bandang likod kapag naka-harap ka sa altar??? Oh basta ayun, akyat kami don tapos picture-picture. Hehe. At hindi pa don nagtatapos. Itong si Mark, pilit kaming inaayang pumasok dun sa masikip na eskinita na parang kweba pa-akyat sa kampanilya, eh nakakatakot kaya kasi ang dilim-dilim, ang sikip-sikip pati parang ang dumi-dumi. Pero kunyari lang na ayaw ko, gusto ko lang magpa-pilit, syempre dapat pakipot muna sa umpisa. Haha. Ayun nauna si Mark pumasok tapos ako, tapos si Bebe. Grabe ang sikip talaga, parang yungib. Tapos parang sapot-sapot pa. Parang pang-horror. Tapos nung nasa hagdan na kami paakyat, itong si Mark sobrang excited madaling-madali. Ako naman parang natatakot na, haha. Hindi naman sa duwag (weh!) pero alam mo yon. Para kasing feeling ko kaming 3 nalang ang tao dun. Tapos ang sikip talaga nya, makikitid yung steps, madilim, tapos pwede ka nang magtanim sa bawat steps ng hagdan sa sobrang kapal ng lupa na parang 50years ng hindi naaakyatan. Ito namang si Bebe takot na takot din, ni hindi nga tumapak sa hagdan. Baka daw kasi bawal pumasok dun. Pati parang sa Sukob daw. Waaahh! Medyo affected naman ako kasi nai-imagine ko yung creature sa Sukob baka biglang hatakin nalang kami don. Haha.

Pero bago pa man kami ma-praning ni Bebe sa loob, lumabas na rin kami at hindi na pinilit ang aming mga sarili na umakyat pa sa taas. Paglabas namin sa yungib, sabay may pumsok na 2 babae, tapos nakita nung bantay sabay sinita na bawal daw pumasok dun. Haha! Bawal pala dun, hindi lang alam ni kuyang caretaker na nakapasok at nakapag-picture na kming 3 sa loob. Hehe.

Pagkatapos nun, sa labas naman kami pumwesto. Hinintay din kasi namin lumabas yung kinasal. Ang cute kaya! Sweet. Mukang mayaman. Andami kasing umaasikaso. May make-up artists, photographers, mga organizers atbp.

Ayun, after namin manggulo sa Malolos bumalik na rin kami sa bahay para manginain at dun naman mangulit.

Address: San Gabriel, Malolos, Bulacan

Allergy

MAY ALLERGY AKO! Nak ng! Hindi ko alam kung dapat ba kong mainis dahil may allergy ako o matuwa dahil sa wakas eh nagka-allergy din ako tulad ng mga normal na tao. Haha. Hindi naman talaga kasi ko nagkaka-allergy. Wala naman talaga kasing arte ang katawan ko kahit anong kinakain ko o kahit san mo pa ko idikit o isiksik. Ewan ko ba kung bakit ngayon naiba na.

Ang naaalala ko kasi, thursday after ng Holy Week, medyo hindi ako makatulog kasi may nangangati sa braso at binti ko, pero di ko rin naman pinansin kasi akala ko kung ano lang. Tapos nung nagsimba kami nila Monch Sunday after non, nun na naglabasan yung mga pantal-pantal na sobrang kati kapag nagagalaw. Waaah! Nung una akala ko joke lang yung yung mga yun, kaso ilang araw na hindi pa nawawala!!!

Tapos nitong linggo, eh di syempre napapansin na rin nung mga kasama ko sa bahay, sa opisina, sa community, kasi meron din nga ako sa braso. Sabi nila may naka-kagat nga sakin na insekto (eh anu ba kasing insekto nga yon!?!), sabi naman ng iba dahil daw sa init. Tapos yung iba tinutukso pa kong may bulutong daw ako (ako naman affected). Huhu. Eh alam ko naman na hindi bulutong 'to dahil nagkaron na ko nun nung bata pa ko.

Nakakainis talaga. 2 weeks na 'to ngayon. Actually yung mga nauna na lumabas na pantal-pantal eh magaling na. Ang kaso may dumagdag pang 2 malaking pantal. At sa kitang-kita pa mga nagsi-pwesto! Grrrr!

Buti na lang nung Tuesday ng gabi pagpunta ko sa birthday ni Ate Rizza nagkita kami ni Ate Sheila. Nung unang kita palang ni Ate Sheila sa mga pantal ko kumuha agad sya ng gamot sa bag nya (Medical Transcriptionist kasi sya kaya may mga baong sample na gamot sa bag, hehe). Sabi nya sakin allergy nga raw yun. Sabi pa nya, meron yan sa magkabilang braso noh? (Tama!) Ayun, 2 beses pa lang ako uminom ng gamot na binigay nya at mukang effective naman. Halos pawala na yung mga naiwang pantal. Nakakainis lang kasi nagpeklat yung iba. Sebo ng de Macho lang ang katapat nito. Hehe.

Ang layo pala ng Ilaya Park

Yesterday has been a long looooonngggg day!

Nakakapagod. Pero hindi ko naman alam kung bakit kami napagod ng husto eh parang dun lang naman kami nagpunta sa mga usual na lugar na pinupuntahan namin sa pang-araw araw naming buhay. Haha.

Ganito kasi ang itinerary:

7:15AM - 8:15AM Simba (Palaspas)
8:15AM -11AM I-experience ang Ferry sa Pasig (habang hinihintay ang binyag at si Mark na rin na mag-eexam pa. At para din hanapin ang bato ni Bea at Loydi, haha.)
11AM - 1PM Aattend ng binyag sa baptist
1PM - 2PM Pupunta kila Ate Gie
2PM - 7PM Pink Sisters' Convent

Oh di ba busyng-busy! Haha. Eh eto na nga, nung bumangon ako kahapon at pagtingin ko sa phone, hala! 8AM na! Hindi ako nagising sa alarm! Tapos my mga text na 'tong si Mark, "Wer n kau?.d2 n me..", "Uy san n kau?.mgsi2mba pba kau?.hala d n ata ngising t0ng mga to..hmMmp..". WaaaahH! Actually narinig ko naman talagang my nagtetext nung umaga pero di ko nalang pinansin kasi di pa nga nag-aalarm yung fone kaya feeling ko naman maagang-maaga pa. Eh kaya naman pala hindi ako nagising sa alarm eh dahil wala naman pala talagang alarm. Yung na-set ko palang alarm nung Saturday night eh pang Mon-Fri lang. Haha, ang T! Tinext ko nalang 'tong si Mark na 7PM nalang kami magsimba, tutal hindi pa rin naman nya kasama si Bebe. Kawawang Mark, ang aga nya sa skul para sa exam. Hehe.

Tulog nalang ulit ako dahil antok pa talaga. Paggising ko ng 10AM, si Bebe naman ang nagtext, punta  na daw ako sa kanila para sabay na kami pumunta sa binyag. Ligpit-Ligo-Bihis-Lakad. Ito namang si Bebe, naka-dalawang misa na pala! (Hindi daw kasi nag-basbas ng palaspas nung unang misa) Hindi daw nya matext si Mark dahil wala na daw palang syang load. Haha.

7:15AM - 11AM schedule, SCRAP!

12PM nagstart yung binyag (sa mga baptist, paghahandog ang term), halos 10mins lang yung ceremony, parang seminar lang yung katumbas sa katoliko. Tapos ayun nakasama na rin namin si Mark sa handaan. Tumagal kami don hanggang 2PM, nakakahiya naman masyado kung mag eat and run kami, ang PG. Haha. Isa pa, hinihintay din naman namin nun si Monching na alas dos na eh nasa Tanay Rizal pa! Hayyy.

1PM - 2PM Pupunta kila Ate Gie, RE-SCHEDULED.

Mga 2:30PM nag-decide nalang kami na sa Paco Park sa Manila nalang kami magpunta via Pasig River Ferry. Atleast matutupad yung isa naming plan na mag-Ferry (hanapin ang bato) at pumunta sa Paco Park (at hanapin sa Lolo Yuri dahil baka makita na rin namin ang soulmate namin, haha).

2PM - 7PM Pink Sisters' Convent, CANCELLED.

Pumunta nalang muna kami sa Kalentong para mamili ng mga paninda nila Bebe for Monday. Mga 3PM nagtext si Monch na nasa Ortigas na sya at naalala kong wala nga palang Ferry kapag Sunday! Nak ng! Dahil don, nag-iba na naman ang plano.

3:30PM - 7PM Paco Park + Ferry, CANCELLED.

Punta nalang kami ng La Mesa Ecopark, pero since halos 4 na yun at baka sarado na kapag nakarating kami, plano nalang naming magsimba sa Antipolo. Mga 4PM nakarating na rin kami sa canteen nila Bebe, then nagtext tong si Monch na baka hindi rin daw kami umabot sa Antipolo dahil hapon na, maraming tao at siguradong traffic. So ano pa ba???

7PM Antipolo, CANCELLED.

Nag-isip nalang kami nila Bebe kung san malapit pumunta na walang gastos. Intramuros? (ok lang di pa ko napupunta don). CCP? (ikaw lang masisiyahan Bebe dahil sa bike mo). Luneta? (mag-Museong Pambata ka nalang Be tapos hihintayin ka nalang namin ni Mark sa labas, haha). Manila Zoo? (huh???). MOA? (Magastos, wag na). Megamall? (Dapat nga walang gastos!). Sa galleria bili ng Belgian Burger? (ok lang, pero hindi exciting). Kila Luriel? (Malayo). Kila Ate Rak? (eh di sana umuwi nalang ako). Barasoain? (Normal nalang saking pangitain yon!).

Dahil sa wala talaga kaming maisip, bigla nalang nasabi ni Lorie, "Eh kung mag MRT nalang tayo dulo sa dulo? tapos LRT!". Hindi ko alam kung ano ba nasinghot nitong si Bebe para maisip nya yung bagay na yon. Medyo nablangko muna yung reaksyon namin ni Mark bago kami natawa ng sobra dahil sa adik na suggestion ni Bebe.

Then naisip namin magsimba nalang sa di pa namin nasisimbahan. Binondo? (gabi na, pati maliit lang don). Quiapo? (Delikado). Manila Cathedral? (ayun sige!). Kaso si Mark parang ayaw. Hmp. Sabagay, sana kanina pa, gabi na namna kasi kaya hindi rin namin ma-eenjoy yung view. Hindi naglaon napagod na rin kami mag-isip, at alam nyo ba kung san kami nakarating??? Bumili kami ng mais at dun namin kinain sa park sa Ilaya facing Pasig river. Sa tinagal-tagal ng pag-iisip namin, dun lang din pala kami babagsak. 6PM na kami nagsimba, san pa ba eh di sa normal na sinisimbahan namin ni Mark every Sunday, sa San Roque. Hehe, Manila-Manila Cathedral pa ah, walang tatalo kay Father Andy!

After ng simba, pupunta sana kami kila Ate Gie dahil nga di kami nakapunta nung 1PM, ang kaso naiba na naman. May pasok yata sya, kaya ayun dun nalang din kami kumain ng hapunan sa Barangka. Pero atleast natupad na rin yung isang pangarap ni Bebe na makakain sa Satur. Hehe.

10PM na ko nakauwe at hindi ko alam kung bakit daig ko pa ang nag-construction worker nung araw na yun sa sobrang pagod. Sa dinami-dami ng gusto naming puntahan eh ni isa wala kaming narating. Mas mabuti pa talaga ang biglaang lakad natutuloy. Ang planado hindi. Haha. (^^,)

Jobus (Dye)

Ako: San kaya ako makakabili ng jobus?
Ate Cecil: Dyan sa robinson baka meron.
Ako: Meron ba dyan? Ano ba itsura non?
Ate Cecil: Ano ba yan jd tumanda ka ng ganyan hindi mo alam ang itsura ng jobus???
Ako: Haha, eh ano nga ba itsura nun?
Ate Cecil: Eh di parang food color. Nakalagay yun sa papel, may tatak pa nga eh.
Ako: Ahhh. (Sabay text kay Mark, *Ui mark bili mu nmn aq ng jobus, tnx!*)

Hehe, sa totoo lang tinatamad talaga kong bumili ng jobus. Eh kasi naman hindi ko alam kung san ako bibili. (Bakit ba kasi kelangan mo ng jobus???) Last time kasi na paluwas ako ng Manila, sinuot ko yung SFC shirt ko na color violet. Nung nakita ko yun galing sa damitan, sa isip-isip ko, "parang may nabago??". Tapos nung nakita ko sa liwanag napansin ko na medyo kumupas yung kulay. Tsk tsk. Ang bilis naman mangupas! Pero ayun, sinuot ko pa rin kasi feeling ko hindi naman ganung kasagwa.

Nung nasa simbahan na ko, pagdating ni Mark, napatingin sya sa damit ko. Medyo nakakatawa kasi parang napatigil pa talaga sya habang nakatingin sa damit.

Mark: Hala jd ano nangyari sa damit mo? (tingin sa suot ko na parang imposibleng mabago ang kulay ng damit) 
Ako: Huh? bakit?
Mark: Bakit kumupas? 
Ako: Ewan ko nga eh. Baka ganun talaga. 
Mark: Ang sagwa kaya. 
Ako: Ok lang yan. (kunyare hindi nako-concious pero gusto ko ng magpalit ng damit nung time na yun, haha)

Mga 2 weeks pa siguro lumipas bago ko maisipang ijobus yung damit, kasi sayang naman kung gagawin ko nalang yun na pambahay, kaya yun nagpabili na nga ako kay Mark at nakakatuwa dahil special delivery pa! at kasama pa si Bebe! Hehe. Dahil sa sobrang excitement ko para masuot ulit yung kupas na SFC shirt, pagdala palang nila ng jobus ginawa na namin agad. Hehe.

Hindi ko alam kung ano magiging itsura nun after ma-dye pati natatakot ako kasi baka pati yung print maging violet din pero basta, nandun naman si Mark at sabi nya nakapag-jobus na sya kaya ayun bahala na sya. Binabad ko yung damit siguro mga 20mins then sinampay ko nalang after. Kinabukasan ng matuyo, hala! hindi pantay yung kulay! Huhu. Ang daming puti-puti sa likod tapos sa harap may dark tapos may light din yung kulay. Grrrr. Hindi ko na yata talaga magagawan ng paraan. Naisip ko, i-clorox ko tapos i-jobus ko ulit. Haha, sa sobrang pagka-depressed wala na kong maisip na matino.

Last week nagpabili ulit ako kay Mark ng jobus. Hindi ko kasi alam kung san sya bumubili sa barangka, hehe. For the 2nd time inulit ko yung pagkukulay, but this time ibang method naman. Nung una kasi tinunaw ko sa mainit na tubig yung jobus at asin sabay ibinabad ko yung damit for 20mins, tapos sabi sakin ni Ate Cecil pinapakuluan daw yun. Nung una nag-aalangan pa ko kasi may print yung shirt, baka sa sobrang init eh malusaw. Haha, wala feeling ko lang baka malusaw yun. Tapos hindi ko pa alam kung kakasya sa kaserola yung damit ko, (pati nawiwirduhan ako, damit papakuluan sa kaserola, hehe) pero sabi naman ni Ate Ces kasya daw yun kaya ayun, pinakuluan ko yung damit sa kaserola ng mga 20mins din ng walang tigil na paghahalo. Pagkatapos binanlawan ko na at sinampay and thank God! nagpantay na ulit yung kulay nya. Yahoo!

Ang napansin ko lang, kapag pinaplantsa ko sya eh naiiba yung kulay parang magic mug, yung nag-iiba yung kulay kapag mainit na tubig ang nilagay, hehe. Pero bumabalik din naman sya sa original na color kapag lumalamig na. Ayus db! Hehe.

 *tama ba spell ng jobus ko? hehe.

Weekend!

Supposedly last weekend eh aakyat kami ng Mt. Maculot sa batangas, but since ang busyng-busy na si Chito na paalis na papuntang New Zealand (Congratulations!!!) eh napaka-busy din sa trabaho, nag-backout na sya. At sa kasamaang palad din, si Aldine na natitirang ka-close ko sa climb sana eh nagback-out na rin dahil makikipaglamay naman sya (RIP). So wala akong choice kundi wag na rin sumama. Kasi alangan namang sumama pa ko dun eh hindi ko na naman kakilala yung mga natira na magka-climb, nakakahiya naman. Alam nyo naman ako sobrang mahiyain. Haha.

Dahil sa biglang nabakante ang weekend ko, naisipan ko nung Saturday na pumunta nalang ng greenhills at maghanap ng polo shirts. Pagdating ko naman ng greenhills, nakakainis kasi wala na yung mga polo shirts na nakita dun dati. Puro imitation nalang ng Lacoste, Arrow at Nike ang mga tinda nila, ang nakakainis pa, halos lahat ng tindahan magkakamuka ng tinda! Anu ba yan pinaghiwa-hiwalay pa! Haha. Isa pang napansin ko, ang dami-daming foreigner na namimili sa greenhills, kami naman tuloy nose bleed. May narinig pa kong isang tindera sabi nya sa foreigner, "Hi sir, what buy? Beautiful here!" Haha, anu kaya ibig sabihin ni ate? Tapos may nakita pa kong 2 muslim (no offense, I'm not writing against any religion here), magaganda. Kaso nung dumaan sa harap ko lintek! naiba yung ihip ng hangin, pwede ng pang chicken curry. Hehe. Narinig ko nalang yung daing nung isang tindera na hindi napansin yung 2 babae, "Anu ba yun ang baho!" hehe, hindi ko alam kung maaawa ako kay ate o matatawa sa reaksyon nya eh. Haha. At ayun, wala rin naman ako napala sa pagpunta ko dun, wala din ako nabili kundi yung pinabiling Victoria ng housemate ko. Hehe.

Sunday morning pumunta ko kila Lorie para tulungan sya sa pagluluto sana. Food Committee kasi sya sa darating naming Christian Life Program sa Singles For Christ. Eh since my leafleting kahapon, nagpaluto sa kaniya yung Team leader para pang-lunch nung mga sumama dun. Pagdating ko naman dun, halos nakaluto na sya ng chopsuey at nagawa na yung gigi na piprituhin. Kaya ayun kwento nalang ako at moral support. Hehe. Mga 11:30 nagpasundo na kami para ihatid na yung lunch at ayun nakakatuwa kasi kahit di ako nakasama sa leafleting nakapag-serve pa din ako through food preparations for them. Nice!

2PM nagpunta kami ni Lorie sa Megamall para manuod ng matagal na naming gustong panuorin na "I Miss You Like Crazy". Finally! Medyo nag-atat pa kami kasi 2:30PM yung screening. Pero ayun, buti naka-abot. After manuod, nagsimba na rin kami kasama na si Mark dugal at tumuloy sa Robinson para bumili lang sana si Lorie sa bookstore, pero bigla naming naalala ni Lorie na may utang nga pala si Mark dugal samin! Talo sya dahil Alaska at pusta nya at ang Purefoods ang champion. Hurrayyy Lorie! Haha. Kaya ayun, nilibre nya kami sa KFC kahit silang 2 lang ni Lorena ang nagpustahan. Aba syempre kasama ko! (Buko Pandan) Ang sarap talaga kapag libre! Sana finals na ulit. Haha.

Nga pala, medyo na-guilty ako before kami kumain hindi dahil ililibre kami ni Mark kundi dahil sa 2 mag-asawang bulag na hindi ko manlang natulungan when I have given the opportunity to extend my help. Nabunggo kasi sila kay Lorie, medyo nabigla ako kasi hindi ko talaga sila napansin na padating. Tapos may tinanung yung lalaking bulag, hindi ko naman narinig, basta sabi ni Lorie "Ay dun pa po sa baba.". Tapos napatingin ako sa asawa nya na nakahawak sa balikat nya, bulag din pala si ate. Hindi ko alam kung bakit natakot akong tanungin sila kung ano ang hinahanap nila, at kung bakit hindi ko manlang sila inalalayan samantalang nasa harap ko lang sila. Medyo nagising lang ako nung may isang babaeng biglang lumapit tsaka tinanung sila, "'Tay san po kayo pupunta?". Nun ko lang nalaman na lalabas na pala sila. At nun ko lang din na-realize na hindi ko nagawa yung dapat kong ginawa. I felt guilty and disappointed with myself. Kasi pwede ko namang gawin yung ginawa nung babae. Pero hindi ko nagawa. Hinatid sila nung babae sa baba palabas, at ako, pinanuod ko lang sila. Hayyy. I hope maging matapang na ko next time.

Fiesta

Hindi ako umuwi ng Bulacan last weekend kasi fiesta ng Tondo. Yearly kasi kami nagsisimba dun ng mga dadi ko kapag fiesta, kumbaga naging devotion na, eh kung uuwe pa ko ng Saturday tapos luluwas din naman kami ng Sunday, eh di parang nagpagod lang ako. Hehe. Kaya kahapon, dun nalang ako tumuloy sa Divisoria, at syempre dahil first time kong pupunta sa Divisoria na manggagaling sa Mandaluyong, sino pa ba ang tatanungin ko kung saan ako sasakay at ano-ano ang mga sasakyan ko papunta don??? Eh di si Alex! Si Alex na pangulo ng lahat ng TODA (Tricycle Operators - Drivers Association) at kung may JODA (Jeepney Operators - Drivers Association *Meron bang ganto?? parang ampangit pakinggan, haha) man sa Mandaluyong! Haha. (Peace lex!)

Umalis ako sa bahay mga 7:30AM. At gaya ng sinabi sakin ni Alex, sumakay ako ng jip papuntang Stop&Shop then jip ulit papuntang Divisoria. Ayus! Medyo nauna lang ako ng konti sa mga dadi ko kaya medyo naglibot-libot muna ko dun, magkikita kasi kami sana sa Tutuban mga 8:30AM, ang kaso tinanghali na sila ng luwas galing Bulacan. Sobrang natutuwa talaga ko sa itsura ng entrance ng Tutuban, hindi talaga kasi nila tinanggal yung dating station na ang ganda-ganda unlike sa napakaraming historical buildings sa Manila na hindi manlang mabigyan ng tamang pag-aalaga ng mga nasa pwesto! Hmp! Sayang tuloy, nasisira lang. (Galit na galit?? haha) Anyway sobrang fascinated kasi talaga ko sa mga old structure sa Manila. Lalo na yung mga spanish-style. Ibang klase!

For more info about Tutuban Railway Station, click here.

Habang hinihintay ko sila dadi, naupo muna ko sa plaza sa harap ng tutuban, sa may monumento ni Bonifacio. Hmmm nakakatuwa yung feeling na nandun ka mismo sa isang napaka-historic na lugar. Ito kasi yung mismong lugar hindi lang ng dating main terminal ng kauna-unahang railroad sa Pilipinas kundi pati ito rin ang lugar kung san sinilang ang bayaning si Andres Bonifacio. Oha! Oha! (Favorite subject ko talaga ang History at Geography. Halata ba?? Haha.)

Sorry, di maganda ang kuha, panakaw na shot lang kasi. Hehe.

Nakakainis lang na may ibang tao na wala manlang respeto sa mga ganitong lugar. Tulad ng mga 'to!

Nilagyan na nga ng rehas para hindi mababoy, pero ganun pa din. Hindi lang ginawang upuan, 

ginagawa pang tapakan with matching kuyakoy pa! Tsk! Tsk!

Kung buhay pa siguro si Bonifacio pinagtataga na 'to. Hehe joke lang!

Pasaway talaga! Sana kahit pano magkaron tayo ng disiplina. Matuto tayong rumespeto.

Di naman nagtagal dumating na rin sila dadi at yun, dumeretso na kami sa simbahan ng Tondo. Katulad pa rin ng dati, saksakan ng dami sa tao. At pahirapan talaga maka-pasok at maka-labas sa simbahan.

Natural nalang satin na sinasamantala ng mga pulitiko ang mga ganitong pagkakataon.

Kahit simbahan hindi pinatawad ng mga posters nila. Hayyy.

Tulad ng nakasanayan, after namin magsimba, dadaan kami sandali sa Divisoria then tuloy na agad sa Quiapo. Tutal kasi, nasa Maynila na kami at kaka-fiesta lang din ng Black Nazarene, nagsisimba na rin kami don.

 

(Quiapo Church Interior)

 (Plaza Lacson view from LRT Carriedo station)

Simula nung maupo si Lim na Mayor ng Maynila, halos lahat ng binago ni Atienza sa lungsod eh binalik nya sa dati. Tulad nalang nitong Plaza Lacson, dati ganito itsura nyan, pero ngayon daanan ulit ng mga sasakyan. Although sabi nila mas maganda daw ngayon na bukas na ulit yan kasi dati nagtatraffic daw sa Sta. Cruz dahil sarado ang plaza sa public vehicles. Isa pang malaking pagbabago sa lugar na 'to eh yung dating Prudential Bank na naging BPI na.

After sa Quiapo eh nage-LRT kami hanggang sa Baclaran, para naman makapunta sa Paranaque. Tondo-Quiapo-Paranaque lagi ang ruta namin kapag fiesta ng Sto. Nino. May mga kamag-anak kasi kami dun sa Sto. Nino sa Paranaque, kaya nagpupunta din kami dun.

Habang nakasakay sa LRT, napansin ko na tanaw pala dun yung Cathedral tsaka Palacio del Gobernador sa Intramuros. Hehe. Sa tinagal-tagal kasi na taon-taon kong pagsakay sa LRT papauntang Baclaran, ngayon ko lang napansin yung mga yun. At ang pinaka-kinatuwa ko eh nakita ko na na bago na ang pintura ng National Museum. Buti at ginawa na nilang cream at gray yung kulay. Dati kasi PINK at gray! Anu ba yun! Ang sagwa! National Museum kulay PINK??? Ang kikay! Hehe. Eye sore talaga. Tapos napansin ko parang may bagong building ang DLSU. Ewan ko kung bago nga yun, hindi ko kasi yun nakikita dati (eh kung ang cathedral nga ang tagal-tagal na dun nun hindi mu rin nakikita dati, hehe) basta before yun ng open field. (ayun meron nga!)

Medyo nakaka-pagod ang maghapong pamimyesta. Pero ok lang naman kasi nagkita-kita ulit kami ng mga kamag-anak namin sa Paranaque. At tulad din ng mga nakakaraang taon, umuwe kami na maraming balot na halaya. Haha. (^^,)

Studio

"Music min kita kits 7pm jobe maysilo."

Gaya nga ng nasabi ko before, member ako ng music ministry namin sa SFC-POLA. At since sa Saturday (December 12) na ang Lord's Day celebration namin, kelangan naming mag-praktis ng mga kakantahin for the occasion. Isa pa, balak kasi nilang mag-full band kaya kelangan talaga ng praktis. Usually, nagsisimba kami ni Mark sa San Roque ng 7:15pm but since 7pm ang call time ng music min, 6pm sana kami magsisimba. Ang kaso, itong si Mark, hindi umabot sa misa! hmp... (Member din si Mark ng music min) Galing daw syang MOA at sinamahan yung pinsan nyang galing Baguio. Ok. Forgiven.

Dumating kami sa Jollibee Maysilo mga 7:20pm at ayun, as usual hindi pa rin kumpleto ang grupo, kaya kumain muna kami. After nun, nilakad nalang namin from Maysilo gang dun sa pagpapraktisan naming studio sa may Boni Ave. malapit sa Club Mwah. At pagdating namin sa studio...     computer shop na pala. Wala na yung studio. Nyeh! Akala ko nakapagpa-reserve na sila bago pa man kami mag-praktis. Pero ayun, ano pa bang magagawa? Hinintay nalang namin yung iba dun. Pagdating nila Kuya Leo, nag-try naman kami dun sa Barangka. Meron daw studio dun sabi ni Kuya Egie (chapter head namin sa SFC). Ok, lumayo pa kami nung una meron naman pala sa barangka. Haha.

Pagdating namin sa place...     sarado. Waaaattt??!! Hayyy, makakapag-praktis ba kami? Buti naman my kumausap samin nung lilingap-lingap kami sa studio. Binigay nung babae yung number nung may-ari ng Dredd (studio) at ayun, na-kontak naman ni Kuya Leo. Ang kaso...    wala palang instrument na available. Narentahan daw lahat kaya sarado. Hayyy... Pero buti nalang natanong ni Kuya Leo kung san meron pang studio na pwede, at sabi nung may-ari ng Dredd, sa Roaa daw sa San Joaquin. Kaso ang sabi nila Jan-Jan mahal daw dun. So pano na? Bago pa man kami maka-alis sa studio na yun, may dumaan dun na 4 na lalaki na parang naghahanap din ng studio. Yung 2 may dalang gitara. At yun, hinabol nila Doc Anna at Kuya Leo para tanungin kung may alam sila na iba pang studio. Pagbalik nila Kuya Leo, sabi nila wala na daw alam yung 4 na lalaki. Wala na kaming choice kundi dun sa Roaa. Sayang naman yung gabi kung hindi kami makakapag-praktis.

Nag-taxi nalang kami para mabilis. Past 8pm na kasi nun. At pagdating namin sa Roaa, thank God at sa wakas eh bukas sila at my available na studio! Yipee! At ang nakakatuwa pa,  P120 lang pala per hour. Air-conditioned room pa! First time ko din to mag-rehearse sa studio kaya medyo excited akong mag-ingay. Hehe. At 'di nagtagal habang nagpa-praktis na kami, nakita namin sa labas ng studio yung 4 na lalaki na nakita namin sa barangka na sabi eh wala na silang alam na studio. (Wala na palang alam ah)

Ayun, naging ok naman yung una naming praktis, kahit medyo sabog pa ang drums. Todo bigay kami nila Doc Anna. Haha. Hope maging maganda ang kalabasan ng mga kakantahin namin sa Lord's Day. For all of these, May God be Praised.

At Last!

Jan-Jan: San ka na? dito nko. cnbi ng auko nghhnty eh. hmpf. twag k skn

Hai nako 'tong si Jan-Jan masyadong strikto! Para 5 mins. lang naman akong late. (Nagpapaliwanag pa!) Hehe. Nagpasama kase ko sa kanya last Saturday na bumili ng gitara. Sya expert eh. Ehe. Magkikita sa Mcdo Boni barangka 1pm, eh quarter plang nandun na agad sya kaya naghintay tuloy sya! (Sinisi pa!, haha)

Sabi nya sa Sta. Mesa daw bilihan ng gitara. Maganda daw quality. At since medyo malapit lang naman kami dun, dun na kami nagpunta. Natatawa nga ako sa sarili ko kasi wala akong kaalam-alam sa lugar. Parang bata. Kada may kakaiba lagi kong tinatanung kay Jan-Jan kung nasan na kami, parang mawawala, haha. At habang nasa daan, eto namang si Jan-Jan eh na-inspire mag-share ng love life nya. Yihee!

Ng dumating kami sa mga tindahan, ayun nagtanong-tanong na 'tong si Jan-Jan ng mga gitara. Nakakatuwa sya kasi 'di nya ko pine-pressure sa pagpili. Sya bahala, sya din ang tumatawad. Sinasabi nya sakin kung maganda. So ayun, palipat-lipat kami ng tindahan. Kada labas namin sa tindahan ang dami kong tinatanung sa kanya about sa mga napag-uusapan nila nung mga nagtitinda. (Anu pinagkaiba ng nylon strings sa steel? Pareho lang ba tunog nila? Mas maganda ba ang fiber sa kahoy? Ano ba yung pickup? etc.) Since first time ko palang talaga maggi-gitara, wala talaga kong alam sa mga yun. Hehe. Pati andami talagang mga instruments! (Music Stores yun, what do you expect???) Siguro in less than  an hour na pagtingin-tingin sa mga tindahan meron na kong napiling bilihan. Sabi din ni Jan-Jan maganda na yun. P2,500 daw ksama na yung pickup, bag at strap. Yung medyo color red sana ang gusto ko, kaso nung pina-check ko kay Jan-Jan may mga scratches pala, kaya yung itim nalang ang kinuha ko. Sabi pa nga ni Jan-Jan, "Wow, puti nga ang gusto mo. Puting-puti ang napili mo eh!, haha" Sabi ko kasi sa kanya nung una kulay puti ang gusto kong kulay ng gitara. Puti as in Puti talaga. Haha. Since ilalagay pa yung pickup sa gitara, inaya muna ko ni Jan-Jan sa Centerpoint, sinabi namin sa tindero na babalikan nalang namin.

Mga 1 oras din siguro kami sa Centerpoint hanggang sa naisipan naming bumalik. Naaliw kasi kami sa mga adik na naglalaro sa Quantum. Hehe. Pagbalik namin sa tindahan.......

Tindero: Ay sir may problema!

Ako: (Nagtataka at hinihintay ang susunod na sasabihin ng lalaki)

Tindero: Binenta na po namin sa kanila (Sabay turo sa mga lalaki na pinagbentahan nila ng gitara) yung gitara. Antagal nyo po kasi akala namin 'di na kayo babalik. Hindi na po kasi kami naniniwala sa mga customer na sasabihing babalik tapos hindi na bumabalik.

Jan-Jan: Huh? Bakit ganun?!

Tindero: Eh akala kasi namin hindi na kayo babalik. Sana nagdeposit kayo. Gusto nyo sir pumili nalang kayo ng ibang kulay?

Ako: (Sa isip-isip: binenta nyo yung bibilin ko sana at ngayon gusto nyong bumili pa ko sa inyo?!)

Tindero: O kaya sir ipipili ko nalang kayo dun sa isa naming tindahan. (sabay turo sa kabilang kalsada)

Jan-Jan: Jd ikaw nalang pumili. Sige kuya kami nalang ang pupunta.

Ayun lumabas na kami. Badtrip! Ano bang klase yun? 'di ba kami mukang kapani-paniwala ni Jan-Jan sa mala-anghel naming itsura??? (walang kokontra, blog ko 'to!, hehe) Hai nako. At gusto pa nya sya na pipili ng bibilin ko para sa kanila pa rin kami bumili?! Hayyyyyyyyy... Kalma, kalma...

Dahil nga sa nabuwisit na nila kami, dun nalang kami tumingin ulit sa una naming tiningnan na tindahan ni Jan-Jan. Nung una wala pa kong mapili. Parang na-desperado na yata ako dahil sa tindero kanina. Pero 'di naman nagtagal may nagustuha na rin ako. Hmmmm, kulay dark maroon sya. Kasing ganda din sya nung dapat na bibilin ko kanina pero mas naka-mura kami. P2,200 lang ang turing samin kasma na lahat. Great! So hindi na ko nagdalawang-isip pa! pinalagyan na namin ng pickup at hinintay na rin namin dahil baka na naman pag umalis kami at balikan nalang eh mabenta pa ulit. Haha.

Ayun, masaya naman ako sa nabili ko. Isa pa, nakamura pa ko! Salamat at matiyaga si Jan-Jan sa pagsama sakin. Hehe. Hindi ko pa napipicturan eh. Post ko nalang minsan. Sana matuto ko agad.

Undas

Tradisyon na ng pinoy ang pagdalaw sa sementeryo twing November 1. Pero bakit nga ba november 1 eh ang araw naman talaga ng mga kaluluwa eh november 2?? Dahil ba sa halloween eh October 31?? (anong konek?) Basta November 1!, meron din namang ibang family na November 2 dumadalaw sa mga patay nila para daw konti nalang ang tao. (Takot kaya sila sa tao???) Mas masaya kaya kapag maraming tao!, Hehe.

Hmmm, sa panahon ngayon iba-iba na dahilan ng mga pinoy sa pagpunta sa sementeryo. Mayrong para maka-gala lang, maka-tambay, magnegosyo, magtinda-tinda, mag-chicks gazing, boys gazing, merong para makipag-yabangan sa mga matagal ng 'di nakikitang kamag-anak, mayron naman para makipag-chismisan lang, para makipag-magandahan ng puntod, meron para makita 'yung mga classmates nung elementary high school o college, meron din naman na talagang para sumunod sa tradisyon at iba pang mga kadahilanan.

Nung bata pa 'ko maghapon talaga kami sa panchon. Umaga palang nandun na kami hanggang gabi. Wala naman kaming ginagawa kundi naka-upo sa harap ng nitso. Kung hindi nakikipag-daldalan sa katabi, nanginginain o kaya nangongolekta ng kandila. Hehe. 'Di ko rin ma-gets bakit nga ba ganun. Maghapon ka naka-bantay dun. Basta ang alam ko lang, gustong-gusto ko kapag sa st. james kami nagpupunta, kasi madaming tindahan dun pati laging may perya. Hehe. Tsaka maluwag dun kasi sa lupa naka-libing 'yung mga patay. Haiii, those old days. Ngayon kasi hapon nalang ako nagpupunta sa panchon, mainit kasi sa tanghali. Mainit na nga 'yung mga kandila mainit pa 'yung sikat ng araw. Redundant. Pati nanlilimahid na rin ang mga tao nun, problema pa masisilungan kung walang bubungan 'yung nitso n'yo o kaya wala kang dalang payong. Kaya ayun, hapon nalang ako nagpupunta para malamig na. Pati matagal na 2 oras ngayon pag dumalaw ako ng sementeryo. "Everything's changed now, isn't it?" - Hermione Granger, Goblet of Fire

Pila sa terminal

(ES Terminal sa Cubao)

Nagdesyd ako na saturday ng tanghali nalang umuwe (Oct. 31) ng bulacan dahil alam kong uumagahin na naman ang uwe ko kung friday ng gabi ako luluwas. Pero ayun, pagdating ko sa terminal....pagkahaba-habang pila din ang naabutan ko. *sigh*

Usually sa ES Transport ako sumasakay pauwe ng bulacan. Last yir, sa Ortigas pa ko pumapasok, umuwe ako ng bulacan ng friday night. Malakas pa loob ko nun na umuwe dahil 'di ko pa nararanasan ang pumila sa terminal. Pati wala naman akong choice kasi uwian talaga ko (si jd, patawa). Hehe. 5pm ako umalis ng opis at grabe!, mag-aalas syete na ko dumating ng Cubao! (Ayos talaga ang kalye ng EDSA) Ayun, sige patawad na 'yun. Pagbaba ko sa Cubao...naknakan ng dami ng tao sa terminals! Pero wala din naman ako magagawa kundi maki-pila sa kanila, syempre kelangan ko ding umuwe. Kaya 'yun, pumila na nga ako at ng maka-uwe na. Nung nasa pila na 'ko, nun ko lang narealize na umabot na sa terminal ng Baliwag ang balu-baluktot na  pila sa ES at take note, walang bus ang ES sa terminal nila! Waaaaaaaaaa!!!!!!! Gusto ko ng umuwe... huhu... Lahat daw ng bus nila eh nasa biyahe na at 'yung iba pauwe palang. Ilang minuto lang nakalipas, may mga dumating na Kellen bus sa terminal nila. (ES din pala may-ari ng Kellen dito sa Manila). Mas okay ang Kellen kasi mas marami ang capacity. May tatluhang upuan kasi sila, eh ang usual bus ng ES eh panay dalawahan lang. Akala ko magiging mabilis na ang pag-usad ng pila dahil medyo sunod-sunod na pagdating ng mga bus sa terminal, pero ayun pinaasa ko lang ang sarili ko. Hehe, from 7pm 'til 12:30mn ako nakatayo sa pila ng walang kainan. Grabe!, 2am na ko nakauwe sa bahay. 'Di ko inaasahan na magiging ganun katagal ang byahe ko pauwe. Hai, Now I've learned my lesson. Pero ok lang, atleast nakauwe. Hehe.

Since last wik, napag-desisyunan ko na rin na saturday nalang umuwe, naglaba nalang ako nung friday night, para kako paggising ko sa umaga eh tuyo na at uuwe nalang ako. Pero tulad din ng paghihintay ko dati sa pila sa terminal, pinaasa ko lang din ang sarili ko. Paggising ko ng saturday at pag-check ko sa sampay ko, basa lahat. Haaaaaaaa!!!!!! Huhu, na-anggihan pala sa sobrang lakas ni Santi (bagyo) nung gabi na 'yun. Kainis talaga. Ayun dinryer ko ulit. Pagtingin ko labas napaka-makulimlim at punong-puno ng ulap sa langit. Sa isip-isip ko imposibleng umaraw kaya pano kaya ako makakauwe kung 'di ako makaktuyo ng sampay??? Then kinilabutan talaga ko nung pagsilip ko sa veranda(wow mayaman, may veranda!) sumisikat ang araw!!! Napahiya ako ke God, wala nga palang imposible. (Sori po) Ayun sa sobrang tuwa ko hinablot ko na lahat ng sampay ko at pinaarawan sa takas na sikat ng araw. Whew!, Thank God! At 'yun ilang minuto lang naman natuyo na din ang sinampay ko at nakaluwas na nga ako pauwe.

Rubik's Cube

(rubik's cube ni sir pao na sakin na daw at ang kodigo ng moves)

Ayon...Matagal ko ng pinangarap na matutunan ang pagbuo ng Rubik's pero ewan ko ba, tinatamad kasi kong mag-aral. Dati masayang-masaya na ko kapag nakakabuo ng isang side. Hehe. Eh bakit ba! 'yun lang kaya ko eh! Tapos minsan tinuruan na rin ako ni Nath kaso 'di naman talaga pumapasok sa utak ko 'yung mga teknik daw, kaya ayun hindi talaga ko matuto-tuto. Dati naalala ko pa kapag 'di ko talaga mabuo 'yung ribik's, ang ginagawa ko eh binabaklas ko 'yung mga cubes saka ko bubuuin ng magkaka-kulay na para buo na s'ya! Oh 'di ba ang daya!, hehe.

Kahapon habang wala akong ginagawa dito sa opis, nagka-interes ako ulit matuto magbuo ng Rubik's. Ito kasing si Michelle(a.k.a. MAV) masyadong na-adik sa paggulo at pagbuo ng Rubik's, eh katabi ko pa naman kaya lagi kong nakikita. Inggitero ko kaya gusto ko din matuto. Haha. Ayun mabait naman si Michelle kaya tinuruan nya ko ng step-by-step procedures at ng mga techniques tulad ng Y-method, H-method at Fish method. Meron pa palang mga ganun-ganun, dati akala ko talaga pure na logic lang ang kailangan para makabuo ng cube. Hehe.

At ayun, ilang oras din kami nagkulitan at kahit pano eh naintindihan ko naman ang mga pinagsasasabi n'ya. Hehe. Gumawa pa talaga ko ng listahan ng mga moves na ako at lang ang nakaka-intindi para makabisado ko. Si Sir Paolo naman china-challenge ako, dapat daw sa saturday kaya ko na magbuo ng walang kodigo. Aba sure! (wow yabang!) Thanks kay Michelle sa pagtututor, at thanks kay Sir Pao sa rubik's. Hehe.

Manong para!

Naranasan mo na ba minsan ang mahirapang pumara sa jip o sa bus? Siguro lahat naman tayo naranasan na 'yung lumagpas sa bababaan dahil sa tulin magpatakbo ni manong, o di naman kaya eh dahil sa lakas ng sounds n'ya na parang may party na sa loob ng sasakyan, o kaya eh dahil lang talaga sa ang lalakas magsipag-daldalan ng mga kasama mong pasahero. May mga pagkakataon din na kapag pumara ka eh halos boses ipis ka na sa hina ng boses dahil sa matagal kang 'di nagsasalita sa haba ng biyahe. Pwede din naman na bingi lang talaga si manong driver. Normal lang ang mga pagkakataon na ganyan para sa'kin, pero ang mahirapang pumara sa tricycle...(huh?) ibang usapan na 'yan. Halos katabi mo na nga lang si manong sa tricycle mahihirapan ka pang pumara??

Last Friday may fellowship kami ng mga brothers ko sa SFC(Singles For Christ). 7pm kita-kits sa Pioneer. After office(6pm) 'di muna ko tumuloy dun, umuwe muna ko samin para sana kumain at mag-ayos ng gamit, pero 'di pa ko nakakababa ng bus eh nag-text na agad 'tong si Mark na pumunta na ko sa kanila para sabay na kami(ano ba 'yan!)...fast forward... Pagdating sa bahay, binaba ko lang ang gamit ko sabay alis para sumabay nalang nga ako kay Mark dahil unang-una ayoko namang magpunta 'dun mag-isa at 'di ko alam 'yung lugar na pupuntahan namin.

ako: Ano sasakyan natin?
Mark: Sogo para deretso na.
ako: (kampante)

Pagsakay sa jip...

Mark: San na daw ba sila?
ako: Andun na daw. (saan nga eh!)
Mark: San don?
ako: Sa -tootooot-. (secret, hehe)
Mark: Sino-sino na sila 'don?
ako: Ewan ko, si Aldine lang ang kausap ko eh.

Jip. Pasok sa tunnel, labas, robinsons, metro, madisons square... Si Mark lilingap-lingap...

ako: Alam mo ba kung san 'yon?
Mark: Alam ko dito lang 'yun eh. (waaaaatt?!?!)
ako: Huh? akala ko alam mo?
Mark: Alam ko 'yon, kaso 'di ko lang makita.
ako: (taranta na) Hala 'wag ka ngang magloko, 'di ako naniniwala.
Mark: Haha, pwede naman tayo maglakad eh.
ako: (blanko muka...ano pa kayang say-say na sumakay kami at maglalakad lang din???) Ano? 'san tayo bababa???
Mark: Tara dito na.

Pagbaba..............Robinsons pioneer 'din pala bagsak namin. Haiiiiii. Ok sige move on. Tumawag na lang ulit ako kay Aldine para naman masigurado ko na kung pano nga ba talaga kami pupunta sa -tootooot-. Sabi nya sakay nalang kami ng tricycle sa pioneer at sabihin namin na ibaba kami sa -tootooot-. Ok. Kinausap nalang ni Mark si kuyang driver na ibaba kami sa -tootooot- at sumakay na kami sa tricycle n'ya. Nakaktuwa 'yung mga tricycle dun dahil talikuran 'yung sidecar nila. Bale anim na katao ang pwedeng maka-sakay(4 sa sidecar, 2 sa likod ng driver). 'Dun kami sa likuran ng sidecar naupo ni Mark. Nakakatawang experience talaga. Para lang kaming naka-sakay sa ferris wheel sa peryaan. Haha. 'Taz basta kakaiba. Dahil traffic sa pioneer, halos naka-dikit na sa tuhod naming dalawa 'yung mga nguso ng mga sasakyan na kasunod ng tricycle na sinasakyan namin. Pati para kaming naka-spot light dahil sa mga headlights nung mga sasakyan na 'yun na nakatutok saming dalawa. Hai, grabe, walang maitago. Haha.

Mark: Si jd kapit na kapit. Haha.
ako: Eh syempre kung mahulog ako dito?! (tawa ng tawa)

'Di nagtagal, nakita ko na 'yung lugar na pupuntahan namin(ahmm, nakita ko lang 'yung signage).

ako: Uy Mark dito na ba??
Mark: Ewan ko.
ako: Sabi ni Aldine 'di ba -tootooot- daw? 'yun un 'di ba?? (turo sa signange)
Mark: Ewan ko. (Walang kwenta)
ako: Pumara ka na!
Mark: (Ngiti lang sakin na parang ewan)

Dahil 'don nataranta na ko dahil palayo na kami sa lugar na pupuntahan namin. Pagtingin ko sa driver, hindi ko siya makita dahil nahaharangan ako ng 2 naka-sakay sa harap ng sidecar. Hala!, pano ko papara??? Sa katarantahan ko, nautusan ko pa si ate na nakasakay sa harap, "Ate pa-para naman." (Wow Close???) Pero 'di n'ya ko pinansin. (Grrrrrr) Dahil 'don wla na 'kong choice kundi sumigaw...

ako: Manong para! (walang nangyari)...
ako: Para! Para! (asa ka pa!)
ako: Kuya dito na lang! (wala!, as in walang say-say)

Dahil nga sa walang say-say ang pag-para ng pa-sigaw at mukang 'di manlang nakaka-halata ang mga pasahero sa harap ng sidecar na nasa likod namin, pinilit ko nalang isingit ang braso ko sa masikip na gilid ng tricycle sa loob ng sidecar para lang mahablot makalabit ang braso ni kuya at ng mapansin manlang kami. At 'yun!, successful! Haizt. Nun ko lang naranasang mahirapang pumara sa tricycle. Grabe! Akala ko masayang sumakay sa likod ng sidecar. Pahirap pala pumara dun(Ayan ka!, enjoy na enjoy ka pa ah!) Haha. So ayun, buti nalang tumigil na si kuya sa at naibaba na kami. Sa huli, naglakad pa din kami ni Mark.

Lipat-Bahay

Ayan, nag-effort pa kong kunin ang map image sa google. Sana lang nababasa. Hehe. (Click no nalang to enlarge kung interesado kayo)

After ng ilang attempt ng paglipat, kahapon lang kami natuloy. Tinataasan na kasi kami sa dati naming apartment sa Lions Rd. (kung pamilyar kau sa mga kalye sa boni mandaluyong) Eh sus! ka-mahal naman ng gusto nilang ibayad naming upa. To give you an idea, more or less P3,000 ang pinapadagdag sa upa namin per month! Eh ayun, buti yung manager ni Ate Lezlie (housemate friend) eh inoffer ung dati nyang bahay sa Gueventville samin ng 'di kamahalan. So ayun, tinanggap na namin. (kami pa ba magiging choosy?)

Pag-gising ko kahapon, inayos ko na yung mga gamit ko para hahakutin nalang nila pagdating ng truck. Pumasok pa kasi ko sa trabaho kaya 'di ko sila matutulungang maghakot. Tapos nung uuwi na ko, 'di ko alam kung san ba ko uuwe, haha, dun pa rin ba sa Lions o dun na sa Libertad??? Kakay ayun tinawagan ko nalang si Djem to confirm.

Ako: Ui Djem san ba ko uuwe? (nawawalang bata)
Djem: Huh? dito ka muna umuwe sa 'tin.
Ako: Ah, andyan pa ba kayo sa Lions?
Djem: Ou, di pa kami tapos maghakot, andami kasing gamit.
Ako: Ah ok sige.
Djem: Dalian mung umuwe ah!
Ako: Huh? Anung gagawin ko hahatakin ko yung bus??
Djem: Ou sige hatakin mu na yung bus para mabilis ka.

Pagdating ko sa Pioneer, dumaan muna ko sa Robinsons dahil may kailangan akong bilin. Sa isip-isip ko, "Nako baka magalit si Djem, pinapauwe nya ko ng maaga. Kaso pag lumipat na kami ng bahay malamang na matagal pa ulit bago ko madaan dito. Hmp yaan mo na sya, kunyare nalang traffic." Haha, sinungaleng. Eh kasi may bibilin naman talaga kong importante dun tsaka dadaanan ko pa yung pinalaban ko sa boni. Eh pag lumipat na kami ng bahay, malayo na kami sa pioneer kaya baka matagalan na ulit bago ko mapunta ulit dun. Pati ok lang naman kasi alam ko naman yung lilipatan namin kung iwan man nila ko. Pamilyar na sa'kin yung lugar na yun kasi nadadaanan namin 'yun kapag may gathering kami sa Fatima Parish(map: upper right) ng mga kapatid ko sa SFC(Singles For Christ).

Ayun nga bumili muna ko then deretso sa bahay. Pagdating ko dun, bigla sabi sakin nung anak nung may-ari ng apartment

May-ari: "Nako umalis na sila, kaaalis-alis lang"
Ako: "Ah ganun po ba?"

Pero 'di ako naniwala(ang sama, haha) tumuloy pa rin ako sa dati naming bahay para ma-check talaga. Pagsilip ko, hala!, wala na nga talaga sila. Huhu, naiwan ako. (pasaway kasi, may patraffic-traffic pang nalalaman, hehe) Kaya ayun pagdaan ko ulit sa harap nung anak nung may-ari sabi sa'kin text ko nalang. Sabi ko, "Sige po tatawagan ko nalang sila, salamat po". So lumabas ako ng pawisan(dahil andami kong buhat-buhat) sa kalsada at nagseself-pitty (huhu, iniwan nila ko, sana dun nalang talaga ko tumuloy agad sa libertad) tapos pag labas ko pa, biglang buhos ng ulan! Grrrr. Anu ba yan! Nagtricycle nalang tuloy ako papunta dun sa bagong nilipatan. Haiii, napamahal pa. Pero ok lang, atleast 'di ako masyadong nabasa.

Pagdating ko dun sobrang busy ng mga tao, eh di nagbusy-busyhan na din ako, haha. Kahit nakapang-ofis pa ko sige lang sa pagbuhat ng mga gamit para maipasok sa bahay. And at last, natapos din kami ng mga 9pm sa pagpapasok palang ng gamit. Haiii. Andaming kelangan ayusin pa, pero hapi naman kaming lahat dahil much better yung nilipatan namin na yun compare sa dati naming bahay. Sana maging maayos kami don. Ayun lang. New home, new start. (^^,)

Kwento Lang

--Umaga--

P50 nalang ang laman ng wallet ko, at inutang ko pa un kay Lota (housemate friend *buti nlng andyan si lota, hehe) dahel walang-wala na kong pera sa mga panahong malapit na ang sweldo(kawawa naman), haha. 'Di na ko bumili ng breakfast sa 7-eleven sa boni na madalas kong binibilan pag umaga dahel gusto ko munang ma-sure na my sweldo na kame bago ko gastusin ung last money ko, kaya ayun, ang ginawa ko eh pumasok muna ko sa office tapos nag-check ng atm at pag-check ko, charaaannn!!! MAY SWELDO NA! wuhuu, makakakain na ko. (haha, poor!)

Bumili lang ako ng hotdog sandwich sa 7-eleven sa harap ng building namen para sa breakfast ko. Tapos di nagatagal, lunch n pala! (di nagtagal dahil as usual, late akong pumasok kya sandali lang ang nilalagi ko sa ofis twing umaga *kunyare pang nagulat 2ng si jd eh lagi naman syang late!* haha)


--Lunch--

Madalas kong kasabay si Monch(office mate before and turned to be a close friend) mag-lunch dito sa makati dahil mgkalapit lang kame ng ofis. Aun nga, kahapon, nagpataan muna ko sa time bago ko bumaba para mag-lunch(kase naman 'tong si monch lagi akong pinag-hihintay pag maaga kong naka-baba). Nung mga 11:50 na, nun palang ako lumabas ng ofis para bumababa for lunch, not knowing na tatlo pala ang sira sa apat lang na elevator ng building!!! hay nako napaka-hirap bumaba! Hanggan 15 floor lang ang Globe telepark dito sa makati, pang 9th floor ako, kaya kapag pababa na ung nag-iisang umaandar na elevator eh punong-puno na! Hai nako talaga! Inabot din ako ng mga 20mins sa paghihintay ng elevator hanggang sa naisipan kong mag-round trip nalang para ma-sure na makaka-baba na ko. So aun nga nagtagumpay naman ako sa pagbaba. (Congratulations!!!)

Dahil sa late na 'kong naka-baba, naubusan kame ng pagkain sa kinakainan namin sa Cityland. (Wawa, haha) Kaya naisip namin na sa GT Tower nalang kumain.

Monch: Antagal-tagal mo naman!
Ako: Eh kasi sira ung elevator eh.
(Pumunta sa kainan sa Country Style sabay sabi ng tindera, "wala ng kanin!")
Ako at Monch: (napatigil at na-blanko ang muka)
Monch: Ayan, san tayo kakain?
Ako: Sa GT nalang.
(Lumabas na ng building papuntang GT)
Monch: Sa GT pa tayo kakakin eh wala nga akong pera! (*kunyari pa pero sumusunod din naman sa paglakad)
(hindi galit si monch, ganyan lang talaga sya magsalita, parang laging naiinis, kaya masanay na kayo kapag nagkukwento ko tungkol sa kanya, haha *Peace Monch!*)
Ako: (Sige lang sa paglalakad at parang walang narinig purket bagong sweldo, haha)

Habang papuntang GT, naalala kong wala akong dalang tumbler, (mahal pa kase 'pag dun bimili ng drinks, gagatos ka ng mga P100, mahal na yun sakin at 'wag ka nang magulat, haha)

Ako: Hala 'di ko pala dala ung tumbler ko!
Monch: (tingin lang na parang ewan, haha)
Ako: Sa tokyo-tokyo nalang tayo kumain, ganun din naman gagastusin natin pag sa GT.
Monch: Hay nako anung oras na, mawawalan na ko ng trabaho. Sige ok lang bahala sila(mga boss nya) dahil naiinis nila ko.
(ganyan talaga si monch, magrereklamo sa una pero biglang papayag din sa huli, haha)

kaya imbis na sa GT sa Tokyo-Tokyo nalang kame kumain, ganun din kase magagastos sa GT dahil wala nga kameng dalang inuminan (mga kuripot!, haha). Ayun, final answer na, Tokyo-Tokyo nalang talaga. Hehe.

Pagdating sa tokyo-tokyo: ang haba ng pila!!! Pero tumuloy na rin kami, kesa naman bumalik pa kami. So, pumila kami, umorder at... binigyan kami ng number. NUMBER???!!! so maghihintay pa kame para makakain???!!! *petience, patience* Humanap nalang kami ng upuan at nagkwentuhan. --30minutes later-- Inaaliw na lang namin ang isa't-isa para kumalma. (Bakit ba antagal ng service dito???!!!) Haiii, tatllong crew na nila ang pinag-follow-up namin ng order, ay hnde!, lima na ata, pero antagal pa din! Anu ba yan! Pagdating ng order namin...

Monch: Ay, parang ang konti ng kanin.
Ako: O-order pa ba ko?
Monch: Ou, eh kakasya ba satin 'yan eh construction worker ka kung kumain.
Ako: (wala ng nasabi, umorder nalang) 1 extra-rice.
Monch: Isa lang? dalawahin mo na!
Ako: Aun, dalawa na daw ('di makapalag, haha) Magkanu ba rice?
Crew: Five pesos po.
Ako: (shocked) Five lang?! (kelan lang libre pa ang rice dito)

Di nagtagal, halos maubos na ulam namin, pero ung rice... ung rice... andameng rice! Haha, hindi pala namin kayang ubusin, ang dami-dami. Na-takaw tingin lang kami dahil sa sobrang tagal ng pinaghintay namin. (hay, kasi ba naman!) Ayun, nasayang lang ung mga 2 cups pa yun. Parang katumbas nung extra rice na inorder ko yung 'di nakain.

Ako: Ui kumain ka pa!
Monch: Anu b?! 'Di na nga ako nahinga dito sa sobrang busog eh!
Ako: Ayan ka, umorder-order pa tayo ng extra rice. Haha.

Kaya ayun, hanggang hapon meryenda na yung kinain namin. Hehe.


--Gabi--

May CLP(Christian Life Program) ulit kami kaya maaga kong umuwe(lagi naman akong maaga umalis ng ofis, anung bago?), pati may isasama kong kaibigan, si Lhen(classmate nung college sa bulacan), dahil gusto daw nyang maging SFC(Singles For Christ). So ayun, I'm more than willing na isama sya.

Mga 7pm, dun kami nagkita sa Mcdo Boni, after nun dumeretso kami sa apartment para naman sunduin si Djem na hindi pa pala nagbibihis. (hay nako!, haha) Pero ok lang kasi ako din naman magpapalit pa. Kaya yun mga 7:30 na rin kami nakaalis ng bahay. Buti nalang hindi kami na-late, hmmm, actually parang maaga pa nga kasi medyo matagal din naghintay sila bago mag-start ung Talk 1. Kahapon, ayun nag-serve ako as music min sa CLP. Natuwa ako kasi parang bumalik sa 'kin ung time na ako yung participant ng CLP. Pero mas natuwa ako nung nakita ko sila Djem na nag-she-share na rin sa groups nila after ng talk. Hehe. God is really working in a way we would never understand.

After ng CLP, I felt happy. Nakakatuwa kasi nasama ko sila sa CLP, lalo na si Djem. Nung tinatanong ko kasi sya dati parang ayaw pa nya. Eh si Lhen walang problema kasi Go na Go sya. Hehe. Isa pa, atleast 'di na ko masyadong mag-aalala sa kanila na baka wala silang makausap dahil bago palang sila, dahil ayun nga sila na yung parang laging magkakausap kapag may talk. Ayun, sana kahit malayo at gabi na, sana regular silang maka-attend, syempre gusto ko din talaga silang maging part ng community ng SFC. Masaya kaya! and at the same time nakakapag-serve ka pa kay God.


Ayan ang haba na ng blog ko. Haha, andami kasing nangyari kahapon. Pati ang saya-saya. Next time ulit. (^^,)

Assembly with CFC

Aun, kagabi umatend ako ng akala ko eh chapter assembly nameng mga taga-POLA pero cluster assembly pala ng mga taga-CFC sa Central A2. Wala namang masama, medyo naguluhan lang ako. Kase ang pagkaka-sabi samen eh chapter assembly daw nameng SFC POLA ksama mga CFC POLA na nung una eh dun sa POLA mismo. ("Ano ba kase yang pola na yan??!! pola ka ng pola naguguluhan nako!!!") Hmm, ang ibig sabihin ng POLA eh Parish of Our Lady of the Abandoned, dun talaga 'yung chapter namen sa mandaluyong. Ayun.

So ayun na nga, tapos bigla nung thursday night, ang sabi naman nila eh sa Fatima chapel nalang daw pala yung assembly, dun ako naguluhan kase may chapter din ng CFC community sa Fatima, eh POLA nga kame kaya baket kami mag-aassembly sa Fatima instead of POLA. Nung pagdating namen ni Monch sa Fatima kahapon, around quarter to 8pm, dun ko lang na-realize na cluster assembly pala 'yun, meaning, assembly 'yun 'di lang ng POLA chapter pero kasama din ang ibang chapter sa Central A2(San Roque, Divine at Fatima). Aun, kaya pala. Haha, basta ganun. Hehe.

Nakakatuwa kase first time kong makasama yung mga nanay at tatay namen sa community(Couples For Christ). Kameng POLA chapter lang ang kasamang Singles s assembly pero ok naman. Kala ko nga makakakanta ko sa praise and worship, kaso 'di ko naman alam 'yung mga kinanta nila, kase mga luma na, haha. (You know) Eh d ayun nakikinig nalang ako instead na kumanta. (pagbigyan mu na sila jd, hehe)

Then maya-maya si ate rizza(Chapter Leader namen) kinukulit ako, sabi mag-share daw ako mamaya after ng worship. Hala!, ayoko nga nakakahiya. Haha. Kasi andame-daming tao, pati basta kinakabahan ako. (Natural saken ang pagiging mahiyain. *weh!* Kaya nga 'di ako pedeng mag-artista, kaya songer nalang. haha. *wag nang umalama! blog ko 'to!*) Sabi ako nalang daw mag-share kasi si Doc Anna na daw ang mag-ba-Bible sharer. Ako naman todo tanggi, sabay turo ko kay Aldine. *Ate Rizza si Aldine nalang!* Haha. Basta nagkukulitan kaming dalawa hanggang sa nagdesyd na sya na ako nalang talaga. (Hala! sapilitan, haha) Kailangan daw kasing atleast may isang sharer samen sa Singles.

Ano pa ba magagawa ko??? So ayun, nung nagba-Bible sharing na, biglang nagbago ang ikot ng mundo! Si Doc Anna ayaw mag-share ako nalang daw. Nyeh! Pero pumayag naren ako kase mas mabilis lang ang exposure sa harap kapag Bible sharer kesa sa sharer ng experience. So ayun, habang may nagbabasa sa harap, ako naman eh todo-hanap ng verse sa Bible na magandang i-share habang umiikot na sikmura ko sa sobrang kaba(haha), hanggang sa naalala ko na meron nga plang kong verse na naka-save sa phone ko. (Buti nalang!, hehe)

Tapos after nung isang sharer, hindi na ko nag-isip-isip pa kung ako na ba ang susunod, basta tumayo nalang ako sa upuan then narinig ko nagpalakpakan sila. Ahaha. Ang sarap kaya ng feeling, pero kabado paren. (Pinapalakpakan pala yun? 'di ko alam, hehe) Hmmm, medyo nakatulong 'yung palakpak kase medyo tumibay ung loob ko ng konte, hmmm, mga 1 inch. Haha. Tapos nung inabot na sa 'kin ni Bro. Beeboy(Cluster Head) 'yung mike, grabeeeeee, nangi2nig pa 'yung kamay ko. Haha, OA man pero ewan ko ba! Tapos ayun nag-start na kong magbasa:

A reading from the letter of Paul to the Galatians:

⁷Do not be deceived: God cannot be mocked. A man reaps what he sows. ⁸The one who sows to please his sinful nature, from that nature will reap destruction; the one who sows to please the Spirit, from the Spirit will reap eternal life. ⁹Let us not become weary in doing good, for at the proper time we will reap a harvest if we do not give up. ¹⁰Therefore, as we have opportunity, let us do good to all people, especially to those who belong to the family of believers.

-Galatians 6:7-10

Wow! what a relief! Hehe, after ko magbasa sobrang natuwa ako kase parang lahat sila nakinig sa 'kin. Wala, kakaiba 'yung feeling pag-nagshe-share ka tapos yung mga shine-sharan mo eh talagng interesado. 'Yun lang, excited naman ako mamaya sa practice namen sa music ministry. Hehe. For that, May God be Praised!

Freshman

Ayun parang istudyante lang! hehe.. 'freshman' since newbie ako dito sa blogger..

Hmm, meron naren akong mga nagawang blogs before pero hindi maxadong marami (http://dhen7.multiply.com). Kumbaga yung mga importanteng happenings lang talaga, pati kelan nalang din ako nagsimula. Wala lang, nakakatuwa kase kapag binabasa mu ulit after a while. Hehe.

Tapos kaya naman napa-register ako dito sa blogger eh dahil na-inspire ako kay olis. Olis? Sino si olis?... Ewan ko, 'di ko din sya kilala. Haha. Ou, kase one time, wala akong magawa sa ofis (well, lagi namang walang magawa dito, hehe), nag-browse-browse lang ako ng pwedeng basahin, then aun bigla kong nakita ung blog nya dito. Aun. Nakakatuwa kase mga blogs nya, pati naka-relate ako medyo sa kanya kase preho kameng taga-bulacan tsaka dun sya nag-aaral sa BSU (Bulacan State University). Hindi ako dun nag-aral pero sobrang pamilyar saken yung skul dahel unang-una, karamihan sa mga classmate ko nung high school at elementary eh dun nag-aaral, pati mga common friends at mga kapitbahay namen. Haha.

'Yun lang muna. Hmm, kung gus2 nyong makita site ni olis na sinasabi ko, visit nyo lang blog nya dito: http://thisisolis.blogspot.com/