Sooooooo huge! Ang galing-galing. Haha. Nanood kami ng advance screening ng Transformers last Tuesday sa SM North Edsa. Yes, expensive pero worth it naman. Pati minsan lang naman :)
The first thing na napansin ko pagpasok ko sa IMAX eh yung screen nya. Ang laki laki laki talaga! Tapos naka-curve sya unlike the standard screens used by the others na flat lang. Sa unahan kami naupo nung una... at napasubo yata kami. Ahaha. Kasi sa sobrang lapit namin sa screen eh halos lamunin na kami ng pinapanood namin. Tapos hindi ko makita lahat, kailangan ko pang lumingon sa kaliwa at sa kanan para makita ko ung buong picture. Eeerrrggg. Badtrip. Minsan naduduling pa ko pag sobrang bilis ng eksena. Ehehe.
After 30 minutes, lumipat kami sa bandang likuran sa mga bakanteng upuan. At ayun, kita ko na rin yung buong screen. Ang napansin ko lang, ang maganda lang kapag nasa harap ka eh pakiramdam mo nasa paligid mo lang ung objects sa movie at parang you're "in" the movie talaga. Kapag nasa taas ka naman, although 3D pa din naman pero laging nasa harap mo lang yung objects. Siguro dahil nakikita mo yung borders ng screen at yung mga upuan sa harap mo. But still, you will feel that the actions is just right in front of you. Pakiramdam ko talaga kasama ko sa labanan ng mga Autobots at Decepticons. Haha. Galing!
The whole IMAX experience is so great. But how it differs from the usual Digital 3D? Hmmmm... The screen maybe??? Haha. Hindi ako sure. Siguro ang pinaka-napansin ko sa IMAX experience eh yung feeling mo nagmomove yung upuan mo, yung parang naka-angat ka while the picture is moving. Hehe, nakakatuwa. :) Minsan feeling ko mahuhulog ako. The picture almost looks so real na mapapa-iwas ka talaga minsan kapag may objects na feeling mo matatamaan ka. Haha. And the sounds??? It is just amazing!
Can't wait to see Harry Potter again in IMAX. Weeeeee~!
Showing posts with label experience. Show all posts
Showing posts with label experience. Show all posts
Thursday, June 30, 2011
Monday, October 4, 2010
Isang araw sa bus sa EDSA...
Tinanghali na naman ako nagising. Nakasakay sa bus at pupungay-pungay ang mata. *twink *twink. Pagka-upo ko sa bus, napansin ko agad yung ads na nakalagay sa ulunan ng sandalan mga upuan. Ads yun ni Sarah Geronimo para sa Robitussin. May komiks. Binasa ko. "Ang salitang bagyo ay nagsimulang gamitin noong 1911 ng ang isang tropical cyclone ay tumama sa Baguio at nagbuhos ng 46 cubic meter ng ulan sa loob lamang ng 24 oras blah blah blah". Sa isip-isip ko, "ay ang galing. nice info." Maya-maya andyan na yung kundoktor...
Dala ng hindi paggising ng maaga. Mapapa-punta bigla sa Baguio. Ehe.
Kundoktor: San po?
Ako (wala pa sa wisyo): Sa Baguio...
Kundokotr: huh? (nabigla)
Ako (biglang nataranta): Ay! baguio tuloy!! Sa Ayala lang pala kuya. Haha.
Kundoktor: hehe.
Dala ng hindi paggising ng maaga. Mapapa-punta bigla sa Baguio. Ehe.
Monday, September 6, 2010
Strike Two!
I should be more alert and cautious. Wala ng ligtas sa panahon ngayon. Stealers. Pathetic.
Tuesday, August 3, 2010
So quick!
Nadukot sakin yung phone ko just this morning. My first time na manakawan...and I'm not proud.
Hindi ko ba alam kung bakit sa dinami-rami ng mga naririnig kong mga nadudukutan eh hindi pa rin ako naging alerto. Sa dinami-rami rin ng mga modus na napapakinggan ko sa TV eh hindi ko pa rin natandaan. Siguro dahil na rin sa hindi pa nga ako nawawalan kaya din siguro hindi ko pa natututunan ang mag-ingat sa gamit kapag nasa public places. And now it happened...
Kaninang umaga, bago ko umalis ng bahay, madeded-bat na yung phone ko. Pero naisip ko na wag ko na lang i-charge at sa opisina nalang para tuloy-tuloy ang pagcha-charge ko at para na rin tipid kami ng kuryente sa bahay, haha. Bago ko lumabas ng pinto, muntik ko pang makalimutan dalin dahil naaliw ako sa pinapanood ni ate Lez, hehe, pero ayun nga nakita ko at nilagay ko sa kaliwang bulsa ng pantalon ko na usually dun ko talaga nilalagay (oh, may idea na yung mga mandurukot dyan).
Habang nag-aabang sa crossing ng bus pa-Ayala, may 2 bus na rin siguro akong hindi sinakayan dahil sobrang siksikan. Pero nung pangatlo na eh sumakay na rin ako dahil baka ma-late na naman ako. Usually, kapag tayuan, gusto ko talagang mapunta sa gawing dulo, kasi medyo maluwag-luwag dun kumapara sa harap na ang sikip-sikip na eh ang dami pang bumababa at sumasakay. Pero this time, hindi ako maka-diskarte na makapunta sa bandang likod dahil sa sobrang dami ng tao sa may harapan. Nung nagba-baba na yung bus sa Boni, medyo madami yung pasaherong bumaba. Tapos merong lalaki sa likod ko na medyo sumiksik sakin akmang para makapag-bigay ng daan sa mga baba. Then medyo na-wirduhan ako kasi bigla nalang syang sumabay sa mga bumababang pasahero.
Dahil marami na nga ang nakababa, nagkaron na rin ako ng pagkakataon na makapunta sa bandang likuran ng bus kung san maluwag. Tapos kinuha ko yung wallet ko sa bag para kumuha ng pambayad at nilagay ko nalang sa kaliwang bulsa ng pantalon ko. Nagulat ako kasi ang bilis ko lang malagay yung wallet sa bulsa ko. Dahil usually mahirap yun isuksuk dun dahil nandun yung phone ko. At yun, kinapa-kapa ko. Until I realized...nawala na yung cellphone ko.
Bigla-bigla naalala ko yung lalaking bumaba sa Boni. Kaya siguro sya sumiksik nung una eh para i-distract ako. At nung time na bigla nalang syang naki-sabay sa mga bumababa eh nagtagumpay na sya sa pagkuha ng phone ko. Na-amaze lang ako of how he have done it so quick. Hindi ko manlang naisip.
Nalungkot lang ako dahil may mga taong kailangang magnakaw o manggulang sa kapwa nila. I didn't know kung ako man ang dahilan niya. Naawa nalang ako. He might gain something out of stealing, but in fact, he lose himself by doing such thing. Hindi ko na pinanghinayangan yung phone ko, well it's just a phone. Mahigit 1 year ko na rin naman gamit yun, at medyo hindi na ko natutuwa sa mga bugs ni Ericsson. Hehe.
Swerte na rin ako at ganun lang ang nangyari, wala ng panunutok ng baril o patalim. Pasalamat na rin talaga ko at hindi yun snatch, dahil baka ma-trauma ko kapag ganun. Buti na lang din at ma-dededbat na yun. Atleast kelangan pa nya ng technician para mabuksan yun dahil my security code. Ehehe. Nakakainis lang dahil kung kelan nakabisado ko na yung number ko sa sun tsaka pa nawala. Haha. Tapos kaloload ko lang nun na 1month unlimited nung Friday. Huhu.
Now I've learned my lesson. Hindi ko na ilalagay sa kaliwang bulsa ko yung phone...sa kanan na. Haha, joke! Basta alert lang kapag madaming tao. Pero mas maging alerto kapag walang tao. Di ba! Di ba! Phone lang yun. Mapapalitan at mapapalitan. Makabili nga bukas ng BB. Wow!
Hindi ko ba alam kung bakit sa dinami-rami ng mga naririnig kong mga nadudukutan eh hindi pa rin ako naging alerto. Sa dinami-rami rin ng mga modus na napapakinggan ko sa TV eh hindi ko pa rin natandaan. Siguro dahil na rin sa hindi pa nga ako nawawalan kaya din siguro hindi ko pa natututunan ang mag-ingat sa gamit kapag nasa public places. And now it happened...
Kaninang umaga, bago ko umalis ng bahay, madeded-bat na yung phone ko. Pero naisip ko na wag ko na lang i-charge at sa opisina nalang para tuloy-tuloy ang pagcha-charge ko a
Habang nag-aabang sa crossing ng bus pa-Ayala, may 2 bus na rin siguro akong hindi sinakayan dahil sobrang siksikan. Pero nung pangatlo na eh sumakay na rin ako dahil baka ma-late na naman ako. Usually, kapag tayuan, gusto ko talagang mapunta sa gawing dulo, kasi medyo maluwag-luwag dun kumapara sa harap na ang sikip-sikip na eh ang dami pang bumababa at sumasakay. Pero this time, hindi ako maka-diskarte na makapunta sa bandang likod dahil sa sobrang dami ng tao sa may harapan. Nung nagba-baba na yung bus sa Boni, medyo madami yung pasaherong bumaba. Tapos merong lalaki sa likod ko na medyo sumiksik sakin akmang para makapag-bigay ng daan sa mga baba. Then medyo na-wirduhan ako kasi bigla nalang syang sumabay sa mga bumababang pasahero.
Dahil marami na nga ang nakababa, nagkaron na rin ako ng pagkakataon na makapunta sa bandang likuran ng bus kung san maluwag. Tapos kinuha ko yung wallet ko sa bag para kumuha ng pambayad at nilagay ko nalang sa kaliwang bulsa ng pantalon ko. Nagulat ako kasi ang bilis ko lang malagay yung wallet sa bulsa ko. Dahil usually mahirap yun isuksuk dun dahil nandun yung phone ko. At yun, kinapa-kapa ko. Until I realized...nawala na yung cellphone ko.
Bigla-bigla naalala ko yung lalaking bumaba sa Boni. Kaya siguro sya sumiksik nung una eh para i-distract ako. At nung time na bigla nalang syang naki-sabay sa mga bumababa eh nagtagumpay na sya sa pagkuha ng phone ko. Na-amaze lang ako of how he have done it so quick. Hindi ko manlang naisip.
Nalungkot lang ako dahil may mga taong kailangang magnakaw o manggulang sa kapwa nila. I didn't know kung ako man ang dahilan niya. Naawa nalang ako. He might gain something out of stealing, but in fact, he lose himself by doing such thing. Hindi ko na pinanghinayangan yung phone ko, well it's just a phone. Mahigit 1 year ko na rin naman gamit yun, at medyo hindi na ko natutuwa sa mga bugs ni Ericsson. Hehe.
Swerte na rin ako at ganun lang ang nangyari, wala ng panunutok ng baril o patalim. Pasalamat na rin talaga ko at hindi yun snatch, dahil baka ma-trauma ko kapag ganun. Buti na lang din at ma-dededbat na yun. Atleast kelangan pa nya ng technician para mabuksan yun dahil my security code. Ehehe. Nakakainis lang dahil kung kelan nakabisado ko na yung number ko sa sun tsaka pa nawala. Haha. Tapos kaloload ko lang nun na 1month unlimited nung Friday. Huhu.
Now I've learned my lesson. Hindi ko na ilalagay sa kaliwang bulsa ko yung phone...sa kanan na. Haha, joke! Basta alert lang kapag madaming tao. Pero mas maging alerto kapag walang tao. Di ba! Di ba! Phone lang yun. Mapapalitan at mapapalitan. Makabili nga bukas ng BB. Wow!
Friday, June 4, 2010
Ay Mali!
After kong magpaka-prinsipe sa Lets Face It, nadaan ako sa Atrium at naisipan kong magpunta sa Adoration Chapel. Kaso nung pagkita ko sa pinto closed na pala, sayang. Buti nalang may ongoing mass pala sa main chapel kaya ayun dun nalang ako pumasok.
Humanap ako ng mauupan sa bandang gitna at ng makakita na ko, nag-excuse ako sa babae na nasa dulo ng upuan. Hindi ko maintindihan kung bakit nung mapansin ako ng babae eh napa-tingin sya sakin ng matagal. Ayee, moment ito! Mali! Hindi yung parang may gusto na tingin ang ibig kong sabihin! Yung wirdong tingin na parang may mali sakin. Ewan ko ba, naka-damit naman ako. Nagsuklay din naman ako. Hindi naman ako mukang basahan. Ano bang mali?? For a moment napatingin lang sya sakin then after some time she finally gave way para makadaan na ko at maka-upo. Hayy salamat naman, akala ko kelangan ko pa ng access pass para makidaan sa kanya.
Homily na nung pari nung dumating ako. And he's discussing about how to make a community relationship healthier and stronger. Wow! Since I'm part of SFC, sobrang naka-relate ako. After ng homily, dun ko na napansin na parang may mali. They skipped the part of proclamation of faith in a usual mass which is the recitation of the Apostle's Creed. Why? Hindi ko din alam. Then nung part na na itinaas na nung pari yung bread and wine at magre-respond yung mga tao ng Amen, aba bigla nalang nila itinaas lahat ng kamay nila tsaka sila kumanta ng "Amen"! What's happening??? That time I'm not sure kung bagong culture ba yun sa Catholic Mass pero naguluhan talaga ko. As if I'm from the outside world. Weird. Isa pang napansin ko eh lagi may dagdag yung pari in between sa mga line-up ng mga ginagawa sa mass. Lagi syang nagpapayo at nagpapa-alala about being a good christian and being an essential part of the community.
The strangest part is this. The time na magbibigay na to everyone the sign of peace, nabigla ako dahil bigla nalang sila, as in silang "lahat" nagyakapan, nagkamayan, at yung iba umaalis pa sa upuan nila para puntahan yung gusto nilang i-kiss at yakapin, they're calling each other by name and saying "hi". As if everyone in that chapel knew one another except me. No!, I mean Yes! They knew each other. Pero hindi naman ako ganong na-out of place kasi yung mga nasa pali-paligid ko kinamayan naman nila ko but the thing is... what's happening??? Tama ba 'tong napasukan ko??? I don't know. Naguguluhan talaga ko.
After ng communion, hindi pa muna tinapos nung pari yung mass. Kumanta pa sila ng tatlong praise song. One of which is hindi naman bago sakin, they sang God of This City na kinakanta din namin sa SFC. Then nung kinanta na nila yung last song, dun na nila tinaas yung mga kamay nila ang yes, it is a praise and worship. Even that is not new to me. Ginagawa din namin yun sa SFC. But the thing is... this is not usual in a mass.
After singing, nag-announce ng mga announcements. At sa lahat ng announcement lagi kong naririnig ang ministry. That time I'm pretty sure that this mass isn't ordinary. Alam ko na that is catholic pero it is a special mass for a specific catholic community. Kaya ayun naglakas-loob na kong tanungin yung katabi ko na tumingin sakin ng wirdo kanina:
After ng ilang announcements dun na tinapos nung pari yung mass. Then kinausap ku ulit si Ate Mely kasi nakalimutan ko yung name nya:
Ayun lumabas na ko. Meron pa kasi silang presentation. Ayoko na din magtagal, bukod sa gutom na ko nun eh nahihiya na talaga ko kasi feeling ko ako lang naiiba. Haha. Kaya naman pala siguro ako tiningnan ni kanina ni Ate Mely ng wirdo eh dahil hindi nya ko kakilala. Hehe.
Humanap ako ng mauupan sa bandang gitna at ng makakita na ko, nag-excuse ako sa babae na nasa dulo ng upuan. Hindi ko maintindihan kung bakit nung mapansin ako ng babae eh napa-tingin sya sakin ng matagal. Ayee, moment ito! Mali! Hindi yung parang may gusto na tingin ang ibig kong sabihin! Yung wirdong tingin na parang may mali sakin. Ewan ko ba, naka-damit naman ako. Nagsuklay din naman ako. Hindi naman ako mukang basahan. Ano bang mali?? For a moment napatingin lang sya sakin then after some time she finally gave way para makadaan na ko at maka-upo. Hayy salamat naman, akala ko kelangan ko pa ng access pass para makidaan sa kanya.
Homily na nung pari nung dumating ako. And he's discussing about how to make a community relationship healthier and stronger. Wow! Since I'm part of SFC, sobrang naka-relate ako. After ng homily, dun ko na napansin na parang may mali. They skipped the part of proclamation of faith in a usual mass which is the recitation of the Apostle's Creed. Why? Hindi ko din alam. Then nung part na na itinaas na nung pari yung bread and wine at magre-respond yung mga tao ng Amen, aba bigla nalang nila itinaas lahat ng kamay nila tsaka sila kumanta ng "Amen"! What's happening??? That time I'm not sure kung bagong culture ba yun sa Catholic Mass pero naguluhan talaga ko. As if I'm from the outside world. Weird. Isa pang napansin ko eh lagi may dagdag yung pari in between sa mga line-up ng mga ginagawa sa mass. Lagi syang nagpapayo at nagpapa-alala about being a good christian and being an essential part of the community.
The strangest part is this. The time na magbibigay na to everyone the sign of peace, nabigla ako dahil bigla nalang sila, as in silang "lahat" nagyakapan, nagkamayan, at yung iba umaalis pa sa upuan nila para puntahan yung gusto nilang i-kiss at yakapin, they're calling each other by name and saying "hi". As if everyone in that chapel knew one another except me. No!, I mean Yes! They knew each other. Pero hindi naman ako ganong na-out of place kasi yung mga nasa pali-paligid ko kinamayan naman nila ko but the thing is... what's happening??? Tama ba 'tong napasukan ko??? I don't know. Naguguluhan talaga ko.
After ng communion, hindi pa muna tinapos nung pari yung mass. Kumanta pa sila ng tatlong praise song. One of which is hindi naman bago sakin, they sang God of This City na kinakanta din namin sa SFC. Then nung kinanta na nila yung last song, dun na nila tinaas yung mga kamay nila ang yes, it is a praise and worship. Even that is not new to me. Ginagawa din namin yun sa SFC. But the thing is... this is not usual in a mass.
After singing, nag-announce ng mga announcements. At sa lahat ng announcement lagi kong naririnig ang ministry. That time I'm pretty sure that this mass isn't ordinary. Alam ko na that is catholic pero it is a special mass for a specific catholic community. Kaya ayun naglakas-loob na kong tanungin yung katabi ko na tumingin sakin ng wirdo kanina:
Ako: Ate, community ba 'to?
Ate: Oo. (naka-ngiti)
Ako: Ahhh. Ano pong communtiy. (sabi na nga ba!)
Ate: Spirit of the Living Water (sabay pakita nya ng ID nya. Sya pala si Ate Mely.)
Ako: Ahhh. Hehe. Akala ko po ordinaryong misa lang 'to. Pumasok tuloy ako, nakakahiya.
Ate Mely: Hindi, okay lang naman. Okay lang naman na sumimba din kahit hindi namin member.
Ako: Part din po ako ng community....sa Singles For Christ.
(Mukang hindi nya naintindihan ang sinabi ko, medyo maingay kasi. Siguro ang pagkakaintindi nya sa sinabi ko eh "akala ko Singles For Christ")
Ate Mely: Ay hindi, sa Couples For Christ yata yun eh.
After ng ilang announcements dun na tinapos nung pari yung mass. Then kinausap ku ulit si Ate Mely kasi nakalimutan ko yung name nya:
Ako: Ate ano ulit pangalan nyo?
Ate Mely: Mely. Ikaw?
Ako: (pinakita ko yung ID ko ng SFC para maintindihan nya yung sinabi ko kanina na part ako ng SFC) JD po. Sige po nice meeting you.
Ate Mely: Ikaw din.Ayun lumabas na ko. Meron pa kasi silang presentation. Ayoko na din magtagal, bukod sa gutom na ko nun eh nahihiya na talaga ko kasi feeling ko ako lang naiiba. Haha. Kaya naman pala siguro ako tiningnan ni kanina ni Ate Mely ng wirdo eh dahil hindi nya ko kakilala. Hehe.
Thursday, June 3, 2010
Let's face it!
Yesterday, nagpunta ko sa Megamall after office and got my very first full body massage! Aw! Ilang linggo ko na rin kasi iniinda ang sakit ng likod ko. Hindi ko nga alam kung ngawit lang. Akshuali, matagal ko na rin talaga plano magpa-massage. Kaso nahihiya naman ako magpunta sa mga spa. Hehe. Alam nyo na, first time. Meron nga isang beses dapat pupunta na ko sa isang spa sa mandaluyong, tapos nung malapit na ko nakita ko sa loob may mga naghihintay na customer! Kaya ayun back-out ako. (takot sa tao???) Eh kahapon, naiba na yung pakiramdam ko, feeling ko talaga lalagnatin na ko dahil pakiramdam ko eh may pilay ako sa likod (arte lang). Sa Bulacan kasi, kapag ganon nagpapahilot na ako, eh dito wala namang ganun!
Bago ang lahat, syempre nagbasa-basa muna ko sa forums ng kung ano ba ang culture sa mga spa. Ayoko naman syempre magmukang eengot-engot kapag nagpa-service na ko 'di ba. Hehe. At ayun, pumunta na nga ako ng Megamall at tumingin-tingin sa mga spa center dun kung magkano mga services nila, pero sa totoo lang meron na talaga kong target puntahan. Wala lang baka mamaya may discount yung iba o kaya promo.
At eto na, nung nakita ko na yung store ng Let's Face It, nakita ko ang daming waiting na customer! Ayun na naman ako, nagdalawng-isip na naman dahil nahihiya! Hayy. Pero nilakasan ko nalang ang loob ko dahil nung time na yun eh masama na rin ang timpla ko dahil sa nag-iinarteng likod. Diretso lang ako at lumapit ako sa babae sa counter at buti nalang sya ang naunang nagsalita at tinanung ako, "Yes sir?". At ako naman, medyo kabado pa pero naka-ngiti naman, "Ahmm, body massage?". Hay Thank God nasabi ko din! Haha. Medyo challenging talaga yung part na yun. But I'm happy na na-conquer ko yung hiya ko. At ayun pinagfill-up na nila ko ng form then hintay ng konti tapos pinapasok na ko sa treatment room.
The room was okay. Candlelit. Mint essence. Relaxing music. May maliit na locker sa corner para sa gamit mo, may sink at syempre yung bed. Yung wall, muka syang room pang couple kasi may divider and it was not air tight kapag sinara. But I was lucky na walang tao sa kabilang room so okay lang. After nun lalabas muna yung masseuse (nose-bleed!) para mag-ready ka for the massage. Syempre dapat undies lang ang ititira mo. But no worries kasi may shorts naman sila na provided and they're very professional and wholesome naman.
After about 3minutes siguro bumalik na yung masseuse and she started her therapy. Nung una medyo nailang lang ako kasi hindi ako sanay na hinahawakan ng iba ang mala-Derek Ramsey kong katawan. Tapos ang ganda pa nung therapist, kamuka sya ni Tricia ng PBB Teen Clash, nakakaself-conscious tuloy. Hehe. Pero after sometime ok na rin naman. Bring it babeh!
The masseuse will occasionally ask you kung ok lang sayo yung pressure na ginagawa nya and it's good. May mga times na natatawa ko kapag natatanggi nya yung tagiliran ko. Pero buti nalang naka-dapa ako nun at di nakikita nung nagma-massage sakin na napapa-ngiti ako. Kaso medyo nahirapan akong pigilin yung tawa ko nung naka-higa na ko. May kiliti kasi ko sa tuhod, tapos hindi ko alam na may kiliti din pala ko malapit sa singit. Ahaha. Pero ok lang, tingin ko naman lahat ng lalaki may kiliti sa hita malapit sa singit. Wala, palagay ko lang. Meron nga ba? Subukan ko nga sa mga kaibigan kong lalaki para mapatunayan. Haha.
After ng treatment, feeling ko close na kami ni ate dahil sya palang ang nakahimas sa buong pagkatao ko. Haha. Lumabas sya ng room tapos binigyan nya ko ng 3 towel para makapagbihis na. Hayyy ang sarap ng feeling. Heaven. Parang natanggalan ako ng ilang kilong buhat-buhat sa katawan. Natanggal talaga ang mga stress ko sa muscles. Sa sobrang katuwaan ko eh nakalimutan ko nga na nasa mall nga pala ko at kelangan ko pang maglakad para sumakay ng tricycle sa crossing para maka-uwi. Hehe. This is my first and will definitely not be the last.
Pahabol:
Pagkalabas ko ng Lets Face It, may bading na lumapit sakin na naka-necktie....necktie lang ang suot. Haha Joke!.. Naka-formal syempre (alam na) at sigurado kapag ganon ang porma sa loob ng mall, kung hindi yan nag-aalok ng condo eh nag-aalok yan ng credit card. At tumpak!
Natawa lang ako kasi kung makapagdemand sya na pansinin ko naman sya akala mo nakikipagbalikan sa boyfriend. Haha.
Bago ang lahat, syempre nagbasa-basa muna ko sa forums ng kung ano ba ang culture sa mga spa. Ayoko naman syempre magmukang eengot-engot kapag nagpa-service na ko 'di ba. Hehe. At ayun, pumunta na nga ako ng Megamall at tumingin-tingin sa mga spa center dun kung magkano mga services nila, pero sa totoo lang meron na talaga kong target puntahan. Wala lang baka mamaya may discount yung iba o kaya promo.
At eto na, nung nakita ko na yung store ng Let's Face It, nakita ko ang daming waiting na customer! Ayun na naman ako, nagdalawng-isip na naman dahil nahihiya! Hayy. Pero nilakasan ko nalang ang loob ko dahil nung time na yun eh masama na rin ang timpla ko dahil sa nag-iinarteng likod. Diretso lang ako at lumapit ako sa babae sa counter at buti nalang sya ang naunang nagsalita at tinanung ako, "Yes sir?". At ako naman, medyo kabado pa pero naka-ngiti naman, "Ahmm, body massage?". Hay Thank God nasabi ko din! Haha. Medyo challenging talaga yung part na yun. But I'm happy na na-conquer ko yung hiya ko. At ayun pinagfill-up na nila ko ng form then hintay ng konti tapos pinapasok na ko sa treatment room.
The room was okay. Candlelit. Mint essence. Relaxing music. May maliit na locker sa corner para sa gamit mo, may sink at syempre yung bed. Yung wall, muka syang room pang couple kasi may divider and it was not air tight kapag sinara. But I was lucky na walang tao sa kabilang room so okay lang. After nun lalabas muna yung masseuse (nose-bleed!) para mag-ready ka for the massage. Syempre dapat undies lang ang ititira mo. But no worries kasi may shorts naman sila na provided and they're very professional and wholesome naman.
After about 3minutes siguro bumalik na yung masseuse and she started her therapy. Nung una medyo nailang lang ako kasi hindi ako sanay na hinahawakan ng iba ang mala-Derek Ramsey kong katawan. Tapos ang ganda pa nung therapist, kamuka sya ni Tricia ng PBB Teen Clash, nakakaself-conscious tuloy. Hehe. Pero after sometime ok na rin naman. Bring it babeh!
The masseuse will occasionally ask you kung ok lang sayo yung pressure na ginagawa nya and it's good. May mga times na natatawa ko kapag natatanggi nya yung tagiliran ko. Pero buti nalang naka-dapa ako nun at di nakikita nung nagma-massage sakin na napapa-ngiti ako. Kaso medyo nahirapan akong pigilin yung tawa ko nung naka-higa na ko. May kiliti kasi ko sa tuhod, tapos hindi ko alam na may kiliti din pala ko malapit sa singit. Ahaha. Pero ok lang, tingin ko naman lahat ng lalaki may kiliti sa hita malapit sa singit. Wala, palagay ko lang. Meron nga ba? Subukan ko nga sa mga kaibigan kong lalaki para mapatunayan. Haha.
After ng treatment, feeling ko close na kami ni ate dahil sya palang ang nakahimas sa buong pagkatao ko. Haha. Lumabas sya ng room tapos binigyan nya ko ng 3 towel para makapagbihis na. Hayyy ang sarap ng feeling. Heaven. Parang natanggalan ako ng ilang kilong buhat-buhat sa katawan. Natanggal talaga ang mga stress ko sa muscles. Sa sobrang katuwaan ko eh nakalimutan ko nga na nasa mall nga pala ko at kelangan ko pang maglakad para sumakay ng tricycle sa crossing para maka-uwi. Hehe. This is my first and will definitely not be the last.
Pahabol:
Pagkalabas ko ng Lets Face It, may bading na lumapit sakin na naka-necktie....necktie lang ang suot. Haha Joke!.. Naka-formal syempre (alam na) at sigurado kapag ganon ang porma sa loob ng mall, kung hindi yan nag-aalok ng condo eh nag-aalok yan ng credit card. At tumpak!
Guy: Sir may credit card ka na?
Ako: (Direcho sa paglalakad. Ngiti lang sabay iling.)
Guy: Sir hindi po ako nag-aalok ng credit card pansinin mo naman ako!
Ako: (Wow may nakaraan tayo pansinin naman kita??? Kung makapag-demand ah!)
Ako: Wala.
Guy: Ok thank you.
Natawa lang ako kasi kung makapagdemand sya na pansinin ko naman sya akala mo nakikipagbalikan sa boyfriend. Haha.
Monday, May 17, 2010
Sudden Adventure
Kahapon, isa na namang kahindik-hindik na adventure ang nangyari sakin dahil sa may kung ano na pumasok sa kautakan ko at naisipan kong pumunta ng megamall, ng San Juan at di kalaunan ay sa Quiapo. Haha. Ewan ko ba, minsan talaga pabigla-bigla nalang ako mag-decide.
Habang papunta sa Megamall nakasalubong ko pa si Kuya Lucky (officemate sa Pelatis) at sa dinami-dami na lugar na pwede kaming magkita, dun pa sa gitna ng kalsada EDSA corner Shaw habang nananakbo ako at pa-green na ang street lights. Haha. Sa gulat ko nahampas ko nalang tuloy sya. Sori naman kuya Lucky. Hehe.
Ayun, after kong maglaboy sa Megamall, sugod naman ako sa Greenhills para tumingin ng mga polong pamasok at ng kung ano pang pwedeng mabili. Ang kaso, 3 oras na yata akong nagii-ikot dun sa tyanggian at halos kilala na ko ng lahat ng tindera don eh wala manlang akong nabili kundi yung isang pulang T-shirt. Hayy.
Akshuali ganun talaga ko kapag namimili, sobrang lahat ng tindahan titingnan ko muna, tapos pili-pili, tawa-tawad. Matagal talaga ko mamili ng bibilin, kaya nga gusto ko mag-isa lang ako kapag ganun. Ayoko kasi ng may iniisip kang kasama. Nakakahiya pati na mag-ikot-ikot at magtagal kapag may kasama ka. Minsan naman kelangan ko ng kasama, lalo na kapag gusto ko ng second opinion sa mga bibilin ko. Ganun lang, pero kapag personal na mga bagay ang bibilin, I'd rather be alone. (Huwow!)
Ayun nga dahil sa inis ko at wala akong mabiling polo, naalala kong may Bus na byaheng Quiapo sa harap ng GSC (Greenhills Shopping Center), kaya ayun naisip kong mag-Divisoria. Haha.
Nung nasa labas na ko ng GSC, nagdalawang-isip pa ko kung pupunta ko, kasi naman 3:30PM na nun, eh magsisimba pa ko ng 6 or 7PM. Tapos may praktis pa para sa concert, pero nung biglang may bus na na byaheng Quiapo, ewan ko ba bigla nalang akong sumakay. Haha.
First time kong bumyahe papuntang Quiapo galing San Juan kaya medyo excited ako sa mga makikita ko sa byahe. Mahilig kasi talaga ko sa ganung mga trip. Mag-explore kahit hindi naman ako si Dora. (Oh sige na korni na)
At ayun, nung una kabado ako kasi hinding-hinding-hindi talaga pamilyar sakin yung mga dinadaanan nung bus, pero nung makita ko na ang Centerpoint natuwa naman ako kasi pamilyar na sakin yung lugar na yun. Dun kasi kami tumambay ni Jan-jan nung sinamahan nya kong bumili ng gitara. Weee!
Tapos nakakatuwa kasi for the first time nasilayan ko din yung San Sebastian Church na matagal ko ng pangarap mapuntahan. Gusto ko na nga sanang bumaba nung makita ko, ang kaso limited nalang yung time ko para mamili sa Divi, kaya ayun tuloy lang sa byahe.
Medyo kinabahan ako nung biglang nakita ko na sa Ayala bridge dumaan yung bus, eh kabila na yon ng Quiapo!!! Waaah! Tapos nakita ko pa yung sign ng bus nakalagay TAYTAY na at hindi na QUIAPO! Kabog! Kabog! Kabog! Hay nako kaba talaga. Pagbaba ng tulay at bago pa man ako mag-sterical sa sobrang nerbyos at takot maligaw, pinakiramdaman ko muna kung san liliko yung bus. Sa isip-isip ko, dapat kumanan 'to para dadaanan kami ng City Hall. Medyo mapapanatag na rin kasi ko kapag nasa City Hall na ko dahil alam ko na yun at marami na kong masasakyan pauwi ng Mandaluyong.
At ayun, tuloy ang adventure ko dahil kumanan nga si kuyang driver at dumaan kami sa City Hall, tumawid ng Quezon Bridge at ibinaba ako sa Recto. Ok naman, dun naman pala talaga ang ruta nila, liliko muna sa Ayala Bridge, masyado ko lang pinag-alala sarili ko. Haha. Akala ko naman kasi nalagpasan na namin yung babaan ng Quiapo at hindi ko lang narinig nung nasa Ayala Bridge na kami dahil sa sobrang amazement sa San Sebastian Church. Mahilig din talaga kasi ko sa architecture. Wala lang sinabi ko lang. Hehe.
Natuwa naman ako nung naka-baba na ko ng bus. Kasi syempre hindi na ko naliligaw. Hehe. Naisip ko na 'wag na rin magpunta ng Divisoria, nakakatamad na kasi. Magsisimba nalang ako sa Nazareno, at habang iniisip ko yun at naglalakad sa footbridge, bigla nalang may naka-pukaw ng atensyon ko. Sa gitna ng footbridge, sa ilalim ng tirik na tirik na araw ay napaka-dami at sunod-sunod na nakalatag na mga panindang "sex toys"! Waaahh! May mga bata na nakakakita at wala silang paki-alam! Grabe, considering they're in the vicinity of Quiapo Church, which, in history is one of the center of Catholic Church in Manila eh ganito ang makikita mo! Tsk.. Tsk.. Walang modo.
Well anyway, isa pang napansin ko eh sobrang dami na talaga sigurong masasama ang loob at mga halang ang bituka dahil mantakin mo ba namang pati ang simbahang eh punuan mo ng matataas na bakod na may tulis-tulis pa sa taas! Hayyy, sayang ang ganda ng facade ng Quiapo Church at ng Plaza Miranda dahil sa ginawang gate at bakod. (Hindi ko na binalak pa na picturan dahil baka mahablot lang ang phone ko at umuwi akong nguma-ngawa, hehe)
After nun, hindi ko naman alam kung pano babalik ng Mandaluyong. Haha. Naisip ko baka may byaheng jeep na dadaan ng Stop&Shop sa harap ng Isetan kaya naglakad nalang ako papunta dun at nagmasid ng mga bumabyaheng jeep. At ayun binggo! Stop&Shop mismo ang byaheng nakita ko! Hehe. Nakaka-pagod man at nakakapanlagkit, masaya naman ako kasi I Survived! 'Till next trip!
**Ang haba na pala ng post ko, haha.
Habang papunta sa Megamall nakasalubong ko pa si Kuya Lucky (officemate sa Pelatis) at sa dinami-dami na lugar na pwede kaming magkita, dun pa sa gitna ng kalsada EDSA corner Shaw habang nananakbo ako at pa-green na ang street lights. Haha. Sa gulat ko nahampas ko nalang tuloy sya. Sori naman kuya Lucky. Hehe.
Ayun, after kong maglaboy sa Megamall, sugod naman ako sa Greenhills para tumingin ng mga polong pamasok at ng kung ano pang pwedeng mabili. Ang kaso, 3 oras na yata akong nagii-ikot dun sa tyanggian at halos kilala na ko ng lahat ng tindera don eh wala manlang akong nabili kundi yung isang pulang T-shirt. Hayy.
Akshuali ganun talaga ko kapag namimili, sobrang lahat ng tindahan titingnan ko muna, tapos pili-pili, tawa-tawad. Matagal talaga ko mamili ng bibilin, kaya nga gusto ko mag-isa lang ako kapag ganun. Ayoko kasi ng may iniisip kang kasama. Nakakahiya pati na mag-ikot-ikot at magtagal kapag may kasama ka. Minsan naman kelangan ko ng kasama, lalo na kapag gusto ko ng second opinion sa mga bibilin ko. Ganun lang, pero kapag personal na mga bagay ang bibilin, I'd rather be alone. (Huwow!)
Ayun nga dahil sa inis ko at wala akong mabiling polo, naalala kong may Bus na byaheng Quiapo sa harap ng GSC (Greenhills Shopping Center), kaya ayun naisip kong mag-Divisoria. Haha.
Nung nasa labas na ko ng GSC, nagdalawang-isip pa ko kung pupunta ko, kasi naman 3:30PM na nun, eh magsisimba pa ko ng 6 or 7PM. Tapos may praktis pa para sa concert, pero nung biglang may bus na na byaheng Quiapo, ewan ko ba bigla nalang akong sumakay. Haha.
First time kong bumyahe papuntang Quiapo galing San Juan kaya medyo excited ako sa mga makikita ko sa byahe. Mahilig kasi talaga ko sa ganung mga trip. Mag-explore kahit hindi naman ako si Dora. (Oh sige na korni na)
At ayun, nung una kabado ako kasi hinding-hinding-hindi talaga pamilyar sakin yung mga dinadaanan nung bus, pero nung makita ko na ang Centerpoint natuwa naman ako kasi pamilyar na sakin yung lugar na yun. Dun kasi kami tumambay ni Jan-jan nung sinamahan nya kong bumili ng gitara. Weee!
Tapos nakakatuwa kasi for the first time nasilayan ko din yung San Sebastian Church na matagal ko ng pangarap mapuntahan. Gusto ko na nga sanang bumaba nung makita ko, ang kaso limited nalang yung time ko para mamili sa Divi, kaya ayun tuloy lang sa byahe.
Medyo kinabahan ako nung biglang nakita ko na sa Ayala bridge dumaan yung bus, eh kabila na yon ng Quiapo!!! Waaah! Tapos nakita ko pa yung sign ng bus nakalagay TAYTAY na at hindi na QUIAPO! Kabog! Kabog! Kabog! Hay nako kaba talaga. Pagbaba ng tulay at bago pa man ako mag-sterical sa sobrang nerbyos at takot maligaw, pinakiramdaman ko muna kung san liliko yung bus. Sa isip-isip ko, dapat kumanan 'to para dadaanan kami ng City Hall. Medyo mapapanatag na rin kasi ko kapag nasa City Hall na ko dahil alam ko na yun at marami na kong masasakyan pauwi ng Mandaluyong.
At ayun, tuloy ang adventure ko dahil kumanan nga si kuyang driver at dumaan kami sa City Hall, tumawid ng Quezon Bridge at ibinaba ako sa Recto. Ok naman, dun naman pala talaga ang ruta nila, liliko muna sa Ayala Bridge, masyado ko lang pinag-alala sarili ko. Haha. Akala ko naman kasi nalagpasan na namin yung babaan ng Quiapo at hindi ko lang narinig nung nasa Ayala Bridge na kami dahil sa sobrang amazement sa San Sebastian Church. Mahilig din talaga kasi ko sa architecture. Wala lang sinabi ko lang. Hehe.
Natuwa naman ako nung naka-baba na ko ng bus. Kasi syempre hindi na ko naliligaw. Hehe. Naisip ko na 'wag na rin magpunta ng Divisoria, nakakatamad na kasi. Magsisimba nalang ako sa Nazareno, at habang iniisip ko yun at naglalakad sa footbridge, bigla nalang may naka-pukaw ng atensyon ko. Sa gitna ng footbridge, sa ilalim ng tirik na tirik na araw ay napaka-dami at sunod-sunod na nakalatag na mga panindang "sex toys"! Waaahh! May mga bata na nakakakita at wala silang paki-alam! Grabe, considering they're in the vicinity of Quiapo Church, which, in history is one of the center of Catholic Church in Manila eh ganito ang makikita mo! Tsk.. Tsk.. Walang modo.
Well anyway, isa pang napansin ko eh sobrang dami na talaga sigurong masasama ang loob at mga halang ang bituka dahil mantakin mo ba namang pati ang simbahang eh punuan mo ng matataas na bakod na may tulis-tulis pa sa taas! Hayyy, sayang ang ganda ng facade ng Quiapo Church at ng Plaza Miranda dahil sa ginawang gate at bakod. (Hindi ko na binalak pa na picturan dahil baka mahablot lang ang phone ko at umuwi akong nguma-ngawa, hehe)
After nun, hindi ko naman alam kung pano babalik ng Mandaluyong. Haha. Naisip ko baka may byaheng jeep na dadaan ng Stop&Shop sa harap ng Isetan kaya naglakad nalang ako papunta dun at nagmasid ng mga bumabyaheng jeep. At ayun binggo! Stop&Shop mismo ang byaheng nakita ko! Hehe. Nakaka-pagod man at nakakapanlagkit, masaya naman ako kasi I Survived! 'Till next trip!
**Ang haba na pala ng post ko, haha.
Wednesday, April 7, 2010
Holy Week
Tulad ng maraming pinoy na grdauate na sa mga kalokohan sa skwelahan, inaabangan ko talaga ang Holy Week. Bakit kamo??? Dahil sa mahaaaaaaaaaaaaaaaaba ang bakasyon! Wuhuu! Ito lang kasi yung time para makatakas sa stress ng Manila.
Last Holy Week naki-probinsya ulit ako kila Lorie sa Lobo Batangas kasama si Mark. Last yir dun din ako nag-semana santa kasama naman sila Alex at Monch. Nung una medyo nag-aalangan pa ko sumama kasi magpi-pilgrimage sila mami sa Baguio ng Holy Week kaya walang makakasama mga kapatid ko sa bahay, pero sa huli di naman sila natuloy kaya ayun nakasama ko kila Bebe. Unang plan Saturday kami uuwi kasi birthday ni Dugal ng Sunday, baka umuwi sya ng Isabela at my reunion din kasi sila nung linggo na yun, eh ewan ko ba biglang nabago na naman ang ikot ng mundo kaya biglang Sunday nalang kami nauwi.
Unlike before, tanghali ng myerkules santo kami lumuwas papuntang Batangas. Kainitan. Pero kagaya ng dati, nasiraan din yung sasakyan na sinasakyan namin. At grabe! nasa Bicutan palang kami non! Nak ng! Kaya ayun nagtulak kami hanggang sa SM Bicutan. (Imaginin mo nagtutulak ako ng Van sa SLEX!, hehe) Pero it's a blessing in disguise kasi nakapaghulog ako sa BDO. Kelangan ko kasi talaga maghulog nun sa bangko para kila mami, eh naubusan na ko ng time nung umaga dahil may pasok pa ko sa opisina, tapos wala din namang BDO sa bayan sa Lobo. (anu bang klase??) Haha. Actually, that's what I love about this town. Kumbaga, sobrang probinsyang-probinsya yung dating. Simple lang. Tapos nag-carousel pa kami nila Bebe sabay sumakay sa mga animals na umaandar. Medyo nakakahiya pero pinagbigyan na namin ang batang si Bebe, baka maglupasay pa dun mas lalong nakakahiya. Pero ok lang masaya naman pala. (Haha, kunyare pa!)
This time, nagkaron kami ng pagkakataon na makapunta dun sa mga lugar na gusto naming puntahan na hindi namin narating last yir. Syempre sino pa ba ang pasimuno??? Eh di si Bebe the bibe! Narating namin yung dulo sa dulo ng Lobo. Sa Eastern part is yung Parola ng Malabrigo at sa Western part naman eh yung MonteMaria na project ni Fr. Suarez. At syempre, mawawala ba naman ang dagat??? Nakakatuwa kasi ang linis nung dagat na napuntahan namin. Dati kasi mabuhangin tsaka ang daming damo sa ilalim, medyo nakakatakot tuloy lumakad-lakad dahil hindi mo ala kung anung nilalang yung nasa mga damo na yun. Haha. Ang weird.
At the end of the day, sobrang naging masaya nung vacation namin. Relaxing at nakakawala talaga ng stress. Isama mo pa ang kakulitan ng mga tao dun. Thanks kay Bebe at sa family nya na sobrang accomodating. 'Till next time.(^^,)
At ayan, pagkauwi namin ng Manila nognog na ko. Haha. Pero ok lang. It's fun!
Last Holy Week naki-probinsya ulit ako kila Lorie sa Lobo Batangas kasama si Mark. Last yir dun din ako nag-semana santa kasama naman sila Alex at Monch. Nung una medyo nag-aalangan pa ko sumama kasi magpi-pilgrimage sila mami sa Baguio ng Holy Week kaya walang makakasama mga kapatid ko sa bahay, pero sa huli di naman sila natuloy kaya ayun nakasama ko kila Bebe. Unang plan Saturday kami uuwi kasi birthday ni Dugal ng Sunday, baka umuwi sya ng Isabela at my reunion din kasi sila nung linggo na yun, eh ewan ko ba biglang nabago na naman ang ikot ng mundo kaya biglang Sunday nalang kami nauwi.
Unlike before, tanghali ng myerkules santo kami lumuwas papuntang Batangas. Kainitan. Pero kagaya ng dati, nasiraan din yung sasakyan na sinasakyan namin. At grabe! nasa Bicutan palang kami non! Nak ng! Kaya ayun nagtulak kami hanggang sa SM Bicutan. (Imaginin mo nagtutulak ako ng Van sa SLEX!, hehe) Pero it's a blessing in disguise kasi nakapaghulog ako sa BDO. Kelangan ko kasi talaga maghulog nun sa bangko para kila mami, eh naubusan na ko ng time nung umaga dahil may pasok pa ko sa opisina, tapos wala din namang BDO sa bayan sa Lobo. (anu bang klase??) Haha. Actually, that's what I love about this town. Kumbaga, sobrang probinsyang-probinsya yung dating. Simple lang. Tapos nag-carousel pa kami nila Bebe sabay sumakay sa mga animals na umaandar. Medyo nakakahiya pero pinagbigyan na namin ang batang si Bebe, baka maglupasay pa dun mas lalong nakakahiya. Pero ok lang masaya naman pala. (Haha, kunyare pa!)
This time, nagkaron kami ng pagkakataon na makapunta dun sa mga lugar na gusto naming puntahan na hindi namin narating last yir. Syempre sino pa ba ang pasimuno??? Eh di si Bebe the bibe! Narating namin yung dulo sa dulo ng Lobo. Sa Eastern part is yung Parola ng Malabrigo at sa Western part naman eh yung MonteMaria na project ni Fr. Suarez. At syempre, mawawala ba naman ang dagat??? Nakakatuwa kasi ang linis nung dagat na napuntahan namin. Dati kasi mabuhangin tsaka ang daming damo sa ilalim, medyo nakakatakot tuloy lumakad-lakad dahil hindi mo ala kung anung nilalang yung nasa mga damo na yun. Haha. Ang weird.
At the end of the day, sobrang naging masaya nung vacation namin. Relaxing at nakakawala talaga ng stress. Isama mo pa ang kakulitan ng mga tao dun. Thanks kay Bebe at sa family nya na sobrang accomodating. 'Till next time.(^^,)
At ayan, pagkauwi namin ng Manila nognog na ko. Haha. Pero ok lang. It's fun!
Monday, March 29, 2010
Ang layo pala ng Ilaya Park
Yesterday has been a long looooonngggg day!
Nakakapagod. Pero hindi ko naman alam kung bakit kami napagod ng husto eh parang dun lang naman kami nagpunta sa mga usual na lugar na pinupuntahan namin sa pang-araw araw naming buhay. Haha.
Ganito kasi ang itinerary:
Oh di ba busyng-busy! Haha. Eh eto na nga, nung bumangon ako kahapon at pagtingin ko sa phone, hala! 8AM na! Hindi ako nagising sa alarm! Tapos my mga text na 'tong si Mark, "Wer n kau?.d2 n me..", "Uy san n kau?.mgsi2mba pba kau?.hala d n ata ngising t0ng mga to..hmMmp..". WaaaahH! Actually narinig ko naman talagang my nagtetext nung umaga pero di ko nalang pinansin kasi di pa nga nag-aalarm yung fone kaya feeling ko naman maagang-maaga pa. Eh kaya naman pala hindi ako nagising sa alarm eh dahil wala naman pala talagang alarm. Yung na-set ko palang alarm nung Saturday night eh pang Mon-Fri lang. Haha, ang T! Tinext ko nalang 'tong si Mark na 7PM nalang kami magsimba, tutal hindi pa rin naman nya kasama si Bebe. Kawawang Mark, ang aga nya sa skul para sa exam. Hehe.
Tulog nalang ulit ako dahil antok pa talaga. Paggising ko ng 10AM, si Bebe naman ang nagtext, punta na daw ako sa kanila para sabay na kami pumunta sa binyag. Ligpit-Ligo-Bihis-Lakad. Ito namang si Bebe, naka-dalawang misa na pala! (Hindi daw kasi nag-basbas ng palaspas nung unang misa) Hindi daw nya matext si Mark dahil wala na daw palang syang load. Haha.
12PM nagstart yung binyag (sa mga baptist, paghahandog ang term), halos 10mins lang yung ceremony, parang seminar lang yung katumbas sa katoliko. Tapos ayun nakasama na rin namin si Mark sa handaan. Tumagal kami don hanggang 2PM, nakakahiya naman masyado kung mag eat and run kami, ang PG. Haha. Isa pa, hinihintay din naman namin nun si Monching na alas dos na eh nasa Tanay Rizal pa! Hayyy.
Mga 2:30PM nag-decide nalang kami na sa Paco Park sa Manila nalang kami magpunta via Pasig River Ferry. Atleast matutupad yung isa naming plan na mag-Ferry (hanapin ang bato) at pumunta sa Paco Park (at hanapin sa Lolo Yuri dahil baka makita na rin namin ang soulmate namin, haha).
Pumunta nalang muna kami sa Kalentong para mamili ng mga paninda nila Bebe for Monday. Mga 3PM nagtext si Monch na nasa Ortigas na sya at naalala kong wala nga palang Ferry kapag Sunday! Nak ng! Dahil don, nag-iba na naman ang plano.
Punta nalang kami ng La Mesa Ecopark, pero since halos 4 na yun at baka sarado na kapag nakarating kami, plano nalang naming magsimba sa Antipolo. Mga 4PM nakarating na rin kami sa canteen nila Bebe, then nagtext tong si Monch na baka hindi rin daw kami umabot sa Antipolo dahil hapon na, maraming tao at siguradong traffic. So ano pa ba???
Nag-isip nalang kami nila Bebe kung san malapit pumunta na walang gastos. Intramuros? (ok lang di pa ko napupunta don). CCP? (ikaw lang masisiyahan Bebe dahil sa bike mo). Luneta? (mag-Museong Pambata ka nalang Be tapos hihintayin ka nalang namin ni Mark sa labas, haha). Manila Zoo? (huh???). MOA? (Magastos, wag na). Megamall? (Dapat nga walang gastos!). Sa galleria bili ng Belgian Burger? (ok lang, pero hindi exciting). Kila Luriel? (Malayo). Kila Ate Rak? (eh di sana umuwi nalang ako). Barasoain? (Normal nalang saking pangitain yon!).
Dahil sa wala talaga kaming maisip, bigla nalang nasabi ni Lorie, "Eh kung mag MRT nalang tayo dulo sa dulo? tapos LRT!". Hindi ko alam kung ano ba nasinghot nitong si Bebe para maisip nya yung bagay na yon. Medyo nablangko muna yung reaksyon namin ni Mark bago kami natawa ng sobra dahil sa adik na suggestion ni Bebe.
Then naisip namin magsimba nalang sa di pa namin nasisimbahan. Binondo? (gabi na, pati maliit lang don). Quiapo? (Delikado). Manila Cathedral? (ayun sige!). Kaso si Mark parang ayaw. Hmp. Sabagay, sana kanina pa, gabi na namna kasi kaya hindi rin namin ma-eenjoy yung view. Hindi naglaon napagod na rin kami mag-isip, at alam nyo ba kung san kami nakarating??? Bumili kami ng mais at dun namin kinain sa park sa Ilaya facing Pasig river. Sa tinagal-tagal ng pag-iisip namin, dun lang din pala kami babagsak. 6PM na kami nagsimba, san pa ba eh di sa normal na sinisimbahan namin ni Mark every Sunday, sa San Roque. Hehe, Manila-Manila Cathedral pa ah, walang tatalo kay Father Andy!
After ng simba, pupunta sana kami kila Ate Gie dahil nga di kami nakapunta nung 1PM, ang kaso naiba na naman. May pasok yata sya, kaya ayun dun nalang din kami kumain ng hapunan sa Barangka. Pero atleast natupad na rin yung isang pangarap ni Bebe na makakain sa Satur. Hehe.
10PM na ko nakauwe at hindi ko alam kung bakit daig ko pa ang nag-construction worker nung araw na yun sa sobrang pagod. Sa dinami-dami ng gusto naming puntahan eh ni isa wala kaming narating. Mas mabuti pa talaga ang biglaang lakad natutuloy. Ang planado hindi. Haha. (^^,)
Nakakapagod. Pero hindi ko naman alam kung bakit kami napagod ng husto eh parang dun lang naman kami nagpunta sa mga usual na lugar na pinupuntahan namin sa pang-araw araw naming buhay. Haha.
Ganito kasi ang itinerary:
7:15AM - 8:15AM Simba (Palaspas)
8:15AM -11AM I-experience ang Ferry sa Pasig (habang hinihintay ang binyag at si Mark na rin na mag-eexam pa. At para din hanapin ang bato ni Bea at Loydi, haha.)
11AM - 1PM Aattend ng binyag sa baptist
1PM - 2PM Pupunta kila Ate Gie
2PM - 7PM Pink Sisters' Convent
Oh di ba busyng-busy! Haha. Eh eto na nga, nung bumangon ako kahapon at pagtingin ko sa phone, hala! 8AM na! Hindi ako nagising sa alarm! Tapos my mga text na 'tong si Mark, "Wer n kau?.d2 n me..", "Uy san n kau?.mgsi2mba pba kau?.hala d n ata ngising t0ng mga to..hmMmp..". WaaaahH! Actually narinig ko naman talagang my nagtetext nung umaga pero di ko nalang pinansin kasi di pa nga nag-aalarm yung fone kaya feeling ko naman maagang-maaga pa. Eh kaya naman pala hindi ako nagising sa alarm eh dahil wala naman pala talagang alarm. Yung na-set ko palang alarm nung Saturday night eh pang Mon-Fri lang. Haha, ang T! Tinext ko nalang 'tong si Mark na 7PM nalang kami magsimba, tutal hindi pa rin naman nya kasama si Bebe. Kawawang Mark, ang aga nya sa skul para sa exam. Hehe.
Tulog nalang ulit ako dahil antok pa talaga. Paggising ko ng 10AM, si Bebe naman ang nagtext, punta na daw ako sa kanila para sabay na kami pumunta sa binyag. Ligpit-Ligo-Bihis-Lakad. Ito namang si Bebe, naka-dalawang misa na pala! (Hindi daw kasi nag-basbas ng palaspas nung unang misa) Hindi daw nya matext si Mark dahil wala na daw palang syang load. Haha.
7:15AM - 11AM schedule, SCRAP!
12PM nagstart yung binyag (sa mga baptist, paghahandog ang term), halos 10mins lang yung ceremony, parang seminar lang yung katumbas sa katoliko. Tapos ayun nakasama na rin namin si Mark sa handaan. Tumagal kami don hanggang 2PM, nakakahiya naman masyado kung mag eat and run kami, ang PG. Haha. Isa pa, hinihintay din naman namin nun si Monching na alas dos na eh nasa Tanay Rizal pa! Hayyy.
1PM - 2PM Pupunta kila Ate Gie, RE-SCHEDULED.
Mga 2:30PM nag-decide nalang kami na sa Paco Park sa Manila nalang kami magpunta via Pasig River Ferry. Atleast matutupad yung isa naming plan na mag-Ferry (hanapin ang bato) at pumunta sa Paco Park (at hanapin sa Lolo Yuri dahil baka makita na rin namin ang soulmate namin, haha).
2PM - 7PM Pink Sisters' Convent, CANCELLED.
Pumunta nalang muna kami sa Kalentong para mamili ng mga paninda nila Bebe for Monday. Mga 3PM nagtext si Monch na nasa Ortigas na sya at naalala kong wala nga palang Ferry kapag Sunday! Nak ng! Dahil don, nag-iba na naman ang plano.
3:30PM - 7PM Paco Park + Ferry, CANCELLED.
Punta nalang kami ng La Mesa Ecopark, pero since halos 4 na yun at baka sarado na kapag nakarating kami, plano nalang naming magsimba sa Antipolo. Mga 4PM nakarating na rin kami sa canteen nila Bebe, then nagtext tong si Monch na baka hindi rin daw kami umabot sa Antipolo dahil hapon na, maraming tao at siguradong traffic. So ano pa ba???
7PM Antipolo, CANCELLED.
Nag-isip nalang kami nila Bebe kung san malapit pumunta na walang gastos. Intramuros? (ok lang di pa ko napupunta don). CCP? (ikaw lang masisiyahan Bebe dahil sa bike mo). Luneta? (mag-Museong Pambata ka nalang Be tapos hihintayin ka nalang namin ni Mark sa labas, haha). Manila Zoo? (huh???). MOA? (Magastos, wag na). Megamall? (Dapat nga walang gastos!). Sa galleria bili ng Belgian Burger? (ok lang, pero hindi exciting). Kila Luriel? (Malayo). Kila Ate Rak? (eh di sana umuwi nalang ako). Barasoain? (Normal nalang saking pangitain yon!).
Dahil sa wala talaga kaming maisip, bigla nalang nasabi ni Lorie, "Eh kung mag MRT nalang tayo dulo sa dulo? tapos LRT!". Hindi ko alam kung ano ba nasinghot nitong si Bebe para maisip nya yung bagay na yon. Medyo nablangko muna yung reaksyon namin ni Mark bago kami natawa ng sobra dahil sa adik na suggestion ni Bebe.
Then naisip namin magsimba nalang sa di pa namin nasisimbahan. Binondo? (gabi na, pati maliit lang don). Quiapo? (Delikado). Manila Cathedral? (ayun sige!). Kaso si Mark parang ayaw. Hmp. Sabagay, sana kanina pa, gabi na namna kasi kaya hindi rin namin ma-eenjoy yung view. Hindi naglaon napagod na rin kami mag-isip, at alam nyo ba kung san kami nakarating??? Bumili kami ng mais at dun namin kinain sa park sa Ilaya facing Pasig river. Sa tinagal-tagal ng pag-iisip namin, dun lang din pala kami babagsak. 6PM na kami nagsimba, san pa ba eh di sa normal na sinisimbahan namin ni Mark every Sunday, sa San Roque. Hehe, Manila-Manila Cathedral pa ah, walang tatalo kay Father Andy!
After ng simba, pupunta sana kami kila Ate Gie dahil nga di kami nakapunta nung 1PM, ang kaso naiba na naman. May pasok yata sya, kaya ayun dun nalang din kami kumain ng hapunan sa Barangka. Pero atleast natupad na rin yung isang pangarap ni Bebe na makakain sa Satur. Hehe.
10PM na ko nakauwe at hindi ko alam kung bakit daig ko pa ang nag-construction worker nung araw na yun sa sobrang pagod. Sa dinami-dami ng gusto naming puntahan eh ni isa wala kaming narating. Mas mabuti pa talaga ang biglaang lakad natutuloy. Ang planado hindi. Haha. (^^,)
Monday, March 8, 2010
Weekend!
Supposedly last weekend eh aakyat kami ng Mt. Maculot sa batangas, but since ang busyng-busy na si Chito na paalis na papuntang New Zealand (Congratulations!!!) eh napaka-busy din sa trabaho, nag-backout na sya. At sa kasamaang palad din, si Aldine na natitirang ka-close ko sa climb sana eh nagback-out na rin dahil makikipaglamay naman sya (RIP). So wala akong choice kundi wag na rin sumama. Kasi alangan namang sumama pa ko dun eh hindi ko na naman kakilala yung mga natira na magka-climb, nakakahiya naman. Alam nyo naman ako sobrang mahiyain. Haha.
Dahil sa biglang nabakante ang weekend ko, naisipan ko nung Saturday na pumunta nalang ng greenhills at maghanap ng polo shirts. Pagdating ko naman ng greenhills, nakakainis kasi wala na yung mga polo shirts na nakita dun dati. Puro imitation nalang ng Lacoste, Arrow at Nike ang mga tinda nila, ang nakakainis pa, halos lahat ng tindahan magkakamuka ng tinda! Anu ba yan pinaghiwa-hiwalay pa! Haha. Isa pang napansin ko, ang dami-daming foreigner na namimili sa greenhills, kami naman tuloy nose bleed. May narinig pa kong isang tindera sabi nya sa foreigner, "Hi sir, what buy? Beautiful here!" Haha, anu kaya ibig sabihin ni ate? Tapos may nakita pa kong 2 muslim (no offense, I'm not writing against any religion here), magaganda. Kaso nung dumaan sa harap ko lintek! naiba yung ihip ng hangin, pwede ng pang chicken curry. Hehe. Narinig ko nalang yung daing nung isang tindera na hindi napansin yung 2 babae, "Anu ba yun ang baho!" hehe, hindi ko alam kung maaawa ako kay ate o matatawa sa reaksyon nya eh. Haha. At ayun, wala rin naman ako napala sa pagpunta ko dun, wala din ako nabili kundi yung pinabiling Victoria ng housemate ko. Hehe.
Sunday morning pumunta ko kila Lorie para tulungan sya sa pagluluto sana. Food Committee kasi sya sa darating naming Christian Life Program sa Singles For Christ. Eh since my leafleting kahapon, nagpaluto sa kaniya yung Team leader para pang-lunch nung mga sumama dun. Pagdating ko naman dun, halos nakaluto na sya ng chopsuey at nagawa na yung gigi na piprituhin. Kaya ayun kwento nalang ako at moral support. Hehe. Mga 11:30 nagpasundo na kami para ihatid na yung lunch at ayun nakakatuwa kasi kahit di ako nakasama sa leafleting nakapag-serve pa din ako through food preparations for them. Nice!
2PM nagpunta kami ni Lorie sa Megamall para manuod ng matagal na naming gustong panuorin na "I Miss You Like Crazy". Finally! Medyo nag-atat pa kami kasi 2:30PM yung screening. Pero ayun, buti naka-abot. After manuod, nagsimba na rin kami kasama na si Mark dugal at tumuloy sa Robinson para bumili lang sana si Lorie sa bookstore, pero bigla naming naalala ni Lorie na may utang nga pala si Mark dugal samin! Talo sya dahil Alaska at pusta nya at ang Purefoods ang champion. Hurrayyy Lorie! Haha. Kaya ayun, nilibre nya kami sa KFC kahit silang 2 lang ni Lorena ang nagpustahan. Aba syempre kasama ko! (Buko Pandan) Ang sarap talaga kapag libre! Sana finals na ulit. Haha.
Nga pala, medyo na-guilty ako before kami kumain hindi dahil ililibre kami ni Mark kundi dahil sa 2 mag-asawang bulag na hindi ko manlang natulungan when I have given the opportunity to extend my help. Nabunggo kasi sila kay Lorie, medyo nabigla ako kasi hindi ko talaga sila napansin na padating. Tapos may tinanung yung lalaking bulag, hindi ko naman narinig, basta sabi ni Lorie "Ay dun pa po sa baba.". Tapos napatingin ako sa asawa nya na nakahawak sa balikat nya, bulag din pala si ate. Hindi ko alam kung bakit natakot akong tanungin sila kung ano ang hinahanap nila, at kung bakit hindi ko manlang sila inalalayan samantalang nasa harap ko lang sila. Medyo nagising lang ako nung may isang babaeng biglang lumapit tsaka tinanung sila, "'Tay san po kayo pupunta?". Nun ko lang nalaman na lalabas na pala sila. At nun ko lang din na-realize na hindi ko nagawa yung dapat kong ginawa. I felt guilty and disappointed with myself. Kasi pwede ko namang gawin yung ginawa nung babae. Pero hindi ko nagawa. Hinatid sila nung babae sa baba palabas, at ako, pinanuod ko lang sila. Hayyy. I hope maging matapang na ko next time.
Dahil sa biglang nabakante ang weekend ko, naisipan ko nung Saturday na pumunta nalang ng greenhills at maghanap ng polo shirts. Pagdating ko naman ng greenhills, nakakainis kasi wala na yung mga polo shirts na nakita dun dati. Puro imitation nalang ng Lacoste, Arrow at Nike ang mga tinda nila, ang nakakainis pa, halos lahat ng tindahan magkakamuka ng tinda! Anu ba yan pinaghiwa-hiwalay pa! Haha. Isa pang napansin ko, ang dami-daming foreigner na namimili sa greenhills, kami naman tuloy nose bleed. May narinig pa kong isang tindera sabi nya sa foreigner, "Hi sir, what buy? Beautiful here!" Haha, anu kaya ibig sabihin ni ate? Tapos may nakita pa kong 2 muslim (no offense, I'm not writing against any religion here), magaganda. Kaso nung dumaan sa harap ko lintek! naiba yung ihip ng hangin, pwede ng pang chicken curry. Hehe. Narinig ko nalang yung daing nung isang tindera na hindi napansin yung 2 babae, "Anu ba yun ang baho!" hehe, hindi ko alam kung maaawa ako kay ate o matatawa sa reaksyon nya eh. Haha. At ayun, wala rin naman ako napala sa pagpunta ko dun, wala din ako nabili kundi yung pinabiling Victoria ng housemate ko. Hehe.
Sunday morning pumunta ko kila Lorie para tulungan sya sa pagluluto sana. Food Committee kasi sya sa darating naming Christian Life Program sa Singles For Christ. Eh since my leafleting kahapon, nagpaluto sa kaniya yung Team leader para pang-lunch nung mga sumama dun. Pagdating ko naman dun, halos nakaluto na sya ng chopsuey at nagawa na yung gigi na piprituhin. Kaya ayun kwento nalang ako at moral support. Hehe. Mga 11:30 nagpasundo na kami para ihatid na yung lunch at ayun nakakatuwa kasi kahit di ako nakasama sa leafleting nakapag-serve pa din ako through food preparations for them. Nice!
2PM nagpunta kami ni Lorie sa Megamall para manuod ng matagal na naming gustong panuorin na "I Miss You Like Crazy". Finally! Medyo nag-atat pa kami kasi 2:30PM yung screening. Pero ayun, buti naka-abot. After manuod, nagsimba na rin kami kasama na si Mark dugal at tumuloy sa Robinson para bumili lang sana si Lorie sa bookstore, pero bigla naming naalala ni Lorie na may utang nga pala si Mark dugal samin! Talo sya dahil Alaska at pusta nya at ang Purefoods ang champion. Hurrayyy Lorie! Haha. Kaya ayun, nilibre nya kami sa KFC kahit silang 2 lang ni Lorena ang nagpustahan. Aba syempre kasama ko! (Buko Pandan) Ang sarap talaga kapag libre! Sana finals na ulit. Haha.
Nga pala, medyo na-guilty ako before kami kumain hindi dahil ililibre kami ni Mark kundi dahil sa 2 mag-asawang bulag na hindi ko manlang natulungan when I have given the opportunity to extend my help. Nabunggo kasi sila kay Lorie, medyo nabigla ako kasi hindi ko talaga sila napansin na padating. Tapos may tinanung yung lalaking bulag, hindi ko naman narinig, basta sabi ni Lorie "Ay dun pa po sa baba.". Tapos napatingin ako sa asawa nya na nakahawak sa balikat nya, bulag din pala si ate. Hindi ko alam kung bakit natakot akong tanungin sila kung ano ang hinahanap nila, at kung bakit hindi ko manlang sila inalalayan samantalang nasa harap ko lang sila. Medyo nagising lang ako nung may isang babaeng biglang lumapit tsaka tinanung sila, "'Tay san po kayo pupunta?". Nun ko lang nalaman na lalabas na pala sila. At nun ko lang din na-realize na hindi ko nagawa yung dapat kong ginawa. I felt guilty and disappointed with myself. Kasi pwede ko namang gawin yung ginawa nung babae. Pero hindi ko nagawa. Hinatid sila nung babae sa baba palabas, at ako, pinanuod ko lang sila. Hayyy. I hope maging matapang na ko next time.
Friday, March 5, 2010
It's been a year!
Whew! Isang taon na simula ng maglahong parang bula ang kumpanyang dating pinapasukan ko at mapasok ako dito sa Globe. Ang bilis naman talaga ng panahon, di ko manlang namalayan. Isang taon narin na nagi-stay ako dito sa Manila, anu bang nabago???
Hmmm, naalala ko na naubos ko lahat ng vacation leave ko dito dahil sa pag-attend ko sa wala namang pinatunguhang hearing para makuha namin yung back pay namin. Ayun, walang saysay. Nagpagod at nagastusan lang ako at walang nakuha miski singko sa kumpanya. Hayy buhay nga naman kapag sinuswerte. Pero di din naman nagtagal natanggap ko na sa sarili ko na hindi ko na talaga makukuha yun. Ou sayang pero alangan namang magmukmuk ako para sa wala. Kaya ayun, move on. Hehe.
Blessing din naman dahil di naman ako pinabayaan ni God. After ng Pelatis nagkaron agad ako ng mapapasukan. Dito sa Globe sa Makati. At since hindi ko maintindihan kung bakit nuknukan ng tagal bumyahe from North Edsa hanggang Makati na parang lumuwas na ako ng probinsya, kinailangan kong umupa na ng bahay dito sa Manila. At blessing ulit dahil hindi na ko nahirapan humanap ng matitirahan dahil naghahanap talaga ng makakasama sa bahay yung friend kong si Djem na dati ko ring ka-opismate sa Pelatis. God is so great! So ayun, Friday last day namin sa Pelatis, Sunday naglipat na agad ako ng mga gamit dito sa Manila dahil Monday nun may pasok na agad ako. Di ko manlang na-experience ang bakasyon. Haha.
Nung una talagang nakakabagot tsaka nakakalungkot. Kasi syempre nakakapanibago na hindi ko na lagi nakikita pamilya ko. Pati iba na yung bahay na inuuwian ko. Wala din ako masyado makausap nun sa bahay kasi baliktad yung schedule namin nun. Lagi lang akong mag-isa. Tuloy parang araw-araw nalang gusto kong umuwi ng Bulacan. Hehe. Masayang-masaya ko nun kapag weekend na kasi makakauwi na ko samin.
Buti nalang that time biglang dumating sakin ang SFC (Singles For Christ). Unang una, nagkaron ako ng pagkakataon na makapag-serve kay God, at pangalawa, nagkaroon na ko ng pagkaka-abalahan. God really knows what you need and He will give it to you in His own time.
And here I am. Isang taon na nakalipas. Meron rin namang feeling of fulfillment. The past year is fun. Marami kong natutunan, nakilala, na-experience, nagawa, napuntahan. And I'm bringing back all of these for the praise ang glory of the Most High. I'm hoping for another great year. Be with me Lord.
Hmmm, naalala ko na naubos ko lahat ng vacation leave ko dito dahil sa pag-attend ko sa wala namang pinatunguhang hearing para makuha namin yung back pay namin. Ayun, walang saysay. Nagpagod at nagastusan lang ako at walang nakuha miski singko sa kumpanya. Hayy buhay nga naman kapag sinuswerte. Pero di din naman nagtagal natanggap ko na sa sarili ko na hindi ko na talaga makukuha yun. Ou sayang pero alangan namang magmukmuk ako para sa wala. Kaya ayun, move on. Hehe.
Blessing din naman dahil di naman ako pinabayaan ni God. After ng Pelatis nagkaron agad ako ng mapapasukan. Dito sa Globe sa Makati. At since hindi ko maintindihan kung bakit nuknukan ng tagal bumyahe from North Edsa hanggang Makati na parang lumuwas na ako ng probinsya, kinailangan kong umupa na ng bahay dito sa Manila. At blessing ulit dahil hindi na ko nahirapan humanap ng matitirahan dahil naghahanap talaga ng makakasama sa bahay yung friend kong si Djem na dati ko ring ka-opismate sa Pelatis. God is so great! So ayun, Friday last day namin sa Pelatis, Sunday naglipat na agad ako ng mga gamit dito sa Manila dahil Monday nun may pasok na agad ako. Di ko manlang na-experience ang bakasyon. Haha.
Nung una talagang nakakabagot tsaka nakakalungkot. Kasi syempre nakakapanibago na hindi ko na lagi nakikita pamilya ko. Pati iba na yung bahay na inuuwian ko. Wala din ako masyado makausap nun sa bahay kasi baliktad yung schedule namin nun. Lagi lang akong mag-isa. Tuloy parang araw-araw nalang gusto kong umuwi ng Bulacan. Hehe. Masayang-masaya ko nun kapag weekend na kasi makakauwi na ko samin.
Buti nalang that time biglang dumating sakin ang SFC (Singles For Christ). Unang una, nagkaron ako ng pagkakataon na makapag-serve kay God, at pangalawa, nagkaroon na ko ng pagkaka-abalahan. God really knows what you need and He will give it to you in His own time.
And here I am. Isang taon na nakalipas. Meron rin namang feeling of fulfillment. The past year is fun. Marami kong natutunan, nakilala, na-experience, nagawa, napuntahan. And I'm bringing back all of these for the praise ang glory of the Most High. I'm hoping for another great year. Be with me Lord.
Wednesday, January 27, 2010
Underground Cemetery
After namin mag-lunch sa Victoria, tumuloy na kami sa Majayjay Laguna. Sabi nung kasama din namin sa climb na taga-Nagcarlan, mga 2hours pa daw ang byahe galing dun hanggang Majayjay. Aus! Maraming time para matulog! Hehe.
Habang bumabyahe, di naman ako nakatulog. Tsk. tsk. Ang hirap naman kasi matulog ng paupo at walang sandalan yung ulo! Nak ng! Kaya ayun sight seeing nalang ako. Siguro mga 1hr mahigit bigla nakita namin sa daan "No Entry Sira ang tulay" ???????(katahimikan)??????? Nice! Pagkatapos ng matagal na byahe, wala rin naman pala kaming madadaanan papunta ng Majayjay Falls. Sabi ng mga taga-don, nung bagyong Ondoy pa daw nung bumagsak yung tulay. Eh kung ganon, hanggang ngayon hindi pa gawa??!! Ano ba yan!?!? Ang tagal ng panahon hindi pa rin ayos??? Ano ba ginagawa sa pondo ng gobyerno??? Tsk. Tsk. Ang laki-laki ng tax tapos ganyan?! (Bitter, hehe) Dahil don, plan B kami. Sa Underground Cemetery sa Nagcarlan nalang kami pupunta. Go!
Habang papunta kami don, natatawa ko kay Aldine kasi duwag sa mga ganun. Lalo ko tuloy tinatakot, "(slow version na tonong nananakot) Aldine, patay ka, susunod sayo yung mga yun, awoooooo!" Haha. Pero sa kabila din naman ng isip ko, parang medyo nakakatakot nga kasi sementeryo yun sa ilalim ng lupa, tapos ang mga nakalibing pa eh matagl na panahon na nandun, bukod pa sa mga namatay nung panahon ng hapon. Creeeeeeppyyy.
Nung dumating kami sa site, sobrang natuwa ako kasi ang ganda nung lugar. At kahit pano kita mo na naaalagaan talaga yung site. Habang nasa loob, sobrang naiisip ko yung pagka-historic nung lugar. Sabi dun daw meeting place ng mga katipunero. Sosyal! Sementeryo meeting place! Hehe. Kidding aside, sabi din nila may tunnel daw dun sa underground papuntang Mt. Banahaw, yun daw yung ginamit na daanan ng mga pilipino para ma-evade ang mga spaniards dun sa lugar. Interesting!
Habang bumabyahe, di naman ako nakatulog. Tsk. tsk. Ang hirap naman kasi matulog ng paupo at walang sandalan yung ulo! Nak ng! Kaya ayun sight seeing nalang ako. Siguro mga 1hr mahigit bigla nakita namin sa daan "No Entry Sira ang tulay" ???????(katahimikan)??????? Nice! Pagkatapos ng matagal na byahe, wala rin naman pala kaming madadaanan papunta ng Majayjay Falls. Sabi ng mga taga-don, nung bagyong Ondoy pa daw nung bumagsak yung tulay. Eh kung ganon, hanggang ngayon hindi pa gawa??!! Ano ba yan!?!? Ang tagal ng panahon hindi pa rin ayos??? Ano ba ginagawa sa pondo ng gobyerno??? Tsk. Tsk. Ang laki-laki ng tax tapos ganyan?! (Bitter, hehe) Dahil don, plan B kami. Sa Underground Cemetery sa Nagcarlan nalang kami pupunta. Go!
Habang papunta kami don, natatawa ko kay Aldine kasi duwag sa mga ganun. Lalo ko tuloy tinatakot, "(slow version na tonong nananakot) Aldine, patay ka, susunod sayo yung mga yun, awoooooo!" Haha. Pero sa kabila din naman ng isip ko, parang medyo nakakatakot nga kasi sementeryo yun sa ilalim ng lupa, tapos ang mga nakalibing pa eh matagl na panahon na nandun, bukod pa sa mga namatay nung panahon ng hapon. Creeeeeeppyyy.
Nung dumating kami sa site, sobrang natuwa ako kasi ang ganda nung lugar. At kahit pano kita mo na naaalagaan talaga yung site. Habang nasa loob, sobrang naiisip ko yung pagka-historic nung lugar. Sabi dun daw meeting place ng mga katipunero. Sosyal! Sementeryo meeting place! Hehe. Kidding aside, sabi din nila may tunnel daw dun sa underground papuntang Mt. Banahaw, yun daw yung ginamit na daanan ng mga pilipino para ma-evade ang mga spaniards dun sa lugar. Interesting!
(Bricks dated 1983)
Monday, January 25, 2010
Mt. Kalisungan
Adventurous ka ba? Mahilig lumakad? Mahilig mamasyal? Mahilig sa mga adrenaline rush activities? Hmmm ako gustong-gusto ko talaga ng adventure! Gusto ko ng bungee jumping, rappelling, rock climbing, ziplining, skydiving, rafting at kung anu-ano pa! Gusto kong hinahagis ako, hinuhulog, pinapalipad, pinapaikot, binibitin at kung anu-ano pang maisip nyong pwedeng gawing sports adventure. Hehe. And finally, last weekend natupad na rin ang isa sa mga gusto kong ma-experience na activity...ang mag mountain climb! Wuhuu!
Mga December pa lang last year medyo nagsasabi na sakin si Aldine about sa climb. Ako naman syempre excited hindi na ko nagpa-pilit, OO kaagad ang sagot. Hehe. Wala talaga kong kaalam-alam sa pamumundok. Kaya tadtad sakin ng tanong si Aldine. Ano ba yung isusuot? Anu ba dapat ang mga dala? Anung mga klaseng damit ba ang pwede? Anung mga pagkain ba ang pwede? Mga ganun. At dahil required ang may strap na footwear at wala naman ako non dahil hindi ako mahilig, napabili tuloy ako ng di oras. Pahirapan din mamili ng sandals kasi gusto ko yung parang sapatos para pwede gamitin partner ng jeans pero gusto ko din yung sandals kasi maganda ang kapit sa paa. Haha. Sa huli, yung sandals nalang ang binili ko, naiisip ko naman kasi kaya ako bibili eh para gamitin sa bundok hindi para ipartner sa jeans. Ehe.
Saturday morning umalis kami ng Manila around 10:30AM. At swerte dahil di pa kami nakakalayo sa terminal eh nasira ang aircon ng sinasakyan naming bus. (malapit palang kami sa magallanes intersection) Anu ba yun! At dahil sa paghihintay, ganito nalang ang nangyari...
Syempre picture-picture. Hehe. Di naman nagtagal dumating na rin yung kapalit na bus at parang walang nangyari dahil kung saan kami naka-upo sa unang bus eh dun din kami naka-upo sa pangalawa. Around 1PM na ng dumating kami sa Jump Off sa Eraiz Farm at nag-lunch. Mga 2PM, pray muna then start na kami mag-trek.
Nung nakita ko yung aakyating bundok, ang yabang-yabang ko na "ayan lang ba yung bundok??? sandali lang yan akyatin eh ang baba baba!" pero pagtagal-tagal, "malayo pa ba? parang di ko pa nakikita yung tuktok." Haha. Nagyayabang pa ah. Medyo mahirap ung trail. Sa bandang simula medyo mabagal lang yung pagtaas ng lupa, pero habang papalapit na kami sa summit nagiging matarik na yung daan. May mga part na halos pagapang ka na umaakyat at parang walang katapusan yung slope. Mga 5 beses din siguro kami nag-rest. At nung medyo tanaw na yung tuktok, talaga namang hindi na ko nagpatumpik-tumpik pa! Akyat kung akyat! Hehe. At ng marating ko na ang summit...sobrang sarap ng feeling. Hindi ko ma-explain. Mawawala talaga yung pagod mo. Sobrang saya. Napaka-breathtaking ng scenery. At one moment hindi ko mapigilang maging emotional, for at that moment I felt God's love through His creations. He entrusted us a world of such beauty. Wonders of nature shown me the greatness of our God and His sovereignty over all. Simply amazing!
5:30PM na ng dumating kami sa campsite at ayos na ayos lang ang pagdating namin dahil naabutan pa namin ang sunset. Meron na ring 2 grupong nauna sa min don ng makarating kami. Di rin naman nagtagal, nagtayo na rin kami ng mga tents at nag-prepare na ng hapunan. Sobrang lakas ng hangin dun sa tuktok. As in literal na nililipad ako! Haha. Kapag tumalon ka nga hindi ka na babagsak sa tinalunan mo dahil madadala ka talaga ng hangin. Ang lameeeeeggg. Kita din sa summit ang Mt. Cristobal sa Quezon, seven lakes ng San Pablo at standing proud ang Mt. Banahaw at Mt. Makiling. Nakakawala talaga ng pagod. Siguro mga 8PM na ng maka-kain kami, sobrang lamig talaga sa labas. As in nakaka-kilig, kaya lagi nalang kami napasok sa tents. Naalala ko ang paboritong linya ni Monch, "Chill sa aking duyan." with matching panginginig pa ng bibig. Haha. Bago kami natulog, medyo nagbonding muna kami ng group. Tanungan portion habang shuma-shot ng the bar. (para manlang medyo uminit kahit onte, hehe) At ayun, siguro mga 12MN na rin kami nagsi-higa.
Dun ako natulog sa tent ni Monch, 3 kami dun nila Jona. Nung una, medyo ok pa kasi hangin lang. Pero ng mga bandang alas-kwatro ng madaling araw ayan na! Basang-basa na yung 2 katabi ko dahil naulan pala ng malakas at medyo tumatagos na sa tent yung tubig. Bukod pa dun yung sobrang lakas na hangin na bumabayo sa tent. At eto pa! Itong pangalawang SE ko, lumangoy din sa tubig gaya nung una kong SE. Hayyyy buti nalang matibay at nagana pa. Nung time na yun naisipan namin lumipat sa tent nila Aldin dahil mas malaki yun, pero nung sinilip ko yung tent nila sa labas, hala! bagsak na pala! Haha. Sila din pala eh parang na-Ondoy. Hehe. Kaya yun, tiniis nalang namin ang tubig.
Nakatulog pa naman kami after nun. Hindi nalang namin pinansin. Basa kung basa! Mga 7:30AM na rin kami bumangon para kumain, mag-ayos at maghanda na pababa. Kelangan kasi mga 9AM nakababa na kami dahil may mga pupuntahan pa kami. At paglabas namin sa tent, aba! yung tatlo nakakain na pala ng canton! Mga nagsolo! Hmp! Pero pinagbigyan na namin, baka nagutom dahil nasalanta sila nung gabi. Haha. Nagluto na rin kami, kumain, nag-ayos ng gamit, at nag-prepare na bumaba. Nauna na rin samin bumaba yung 2 grupong una ring maka-akyat samin. Mga 30mins. after bumaba nung 2 grupo, naka-ayos na kami, nag-pray at nagsimula na sa pagbaba.
Siguro di pa kami nakakalayo sa summit, naabutan na namin yung 2 grupo na pababa. Nagtaka naman ako kasi bakit ang bagal-bagal nila, siguro may naaksidente o kaya may naka-harang sa daan. Yun pala, ang bagal lang talaga nilang bumaba. Ay hindi pala! Nuknukan ng bagal! Para silang may mga prinsesang kasama. Parang kada-tatlong hakbang tumitigil. Nakakainis talaga! Lalo na may hinahabol kaming oras. Hayyy patience...patience... Dahil sa kabagalan nila, inaliw nalang namin ang mga sarili sa pamamagitan ng pagpi-picture at pinoy henyo. (Oh di ba nakapag-pinoy henyo pa kami habang pababa! Haha) Nakakatawa yung pagbaba kasi paramihan kami ng dulas! Ay sila pala! Haha. Nagpapaligsahan sa pagsaldak si Aldine at Dards. Sabi nila hindi daw masaya kapag hindi nadudulas, eh kung alam ko lang ginagawa lang nilang palusot yun sa mga record-breaking nilang pagsaldak sa putik. Hehe. (Nasaldak din ako 1 bese pero walang nakakita, secret lang. Hehe)
Mga 12NN na kami nakarating ulit sa Jump Off. Ang sarap ng feeling na makarating sa taas at maabot mo uli yung paanan. There is a feeling of fulfillment. I'ts been a great climb! Di na kami nagtagal sa lugar dahil naghahabol kami sa oras. Pupunta pa sana kami sa underground cemetery at Majayjay falls ang kaso kulang na sa time kaya kelangang ma-sacrifice na yung isa. (Kasi naman kabagalan nung unang grupo eh! Grr) Umarkila na kami ng jip para mabilis. At ayun, kumain muna kami sa Victoria ng lunch. Specialty??? ITIK! Sarrraaapp! (^^,)
Mga December pa lang last year medyo nagsasabi na sakin si Aldine about sa climb. Ako naman syempre excited hindi na ko nagpa-pilit, OO kaagad ang sagot. Hehe. Wala talaga kong kaalam-alam sa pamumundok. Kaya tadtad sakin ng tanong si Aldine. Ano ba yung isusuot? Anu ba dapat ang mga dala? Anung mga klaseng damit ba ang pwede? Anung mga pagkain ba ang pwede? Mga ganun. At dahil required ang may strap na footwear at wala naman ako non dahil hindi ako mahilig, napabili tuloy ako ng di oras. Pahirapan din mamili ng sandals kasi gusto ko yung parang sapatos para pwede gamitin partner ng jeans pero gusto ko din yung sandals kasi maganda ang kapit sa paa. Haha. Sa huli, yung sandals nalang ang binili ko, naiisip ko naman kasi kaya ako bibili eh para gamitin sa bundok hindi para ipartner sa jeans. Ehe.
Saturday morning umalis kami ng Manila around 10:30AM. At swerte dahil di pa kami nakakalayo sa terminal eh nasira ang aircon ng sinasakyan naming bus. (malapit palang kami sa magallanes intersection) Anu ba yun! At dahil sa paghihintay, ganito nalang ang nangyari...
Nung nakita ko yung aakyating bundok, ang yabang-yabang ko na "ayan lang ba yung bundok??? sandali lang yan akyatin eh ang baba baba!" pero pagtagal-tagal, "malayo pa ba? parang di ko pa nakikita yung tuktok." Haha. Nagyayabang pa ah. Medyo mahirap ung trail. Sa bandang simula medyo mabagal lang yung pagtaas ng lupa, pero habang papalapit na kami sa summit nagiging matarik na yung daan. May mga part na halos pagapang ka na umaakyat at parang walang katapusan yung slope. Mga 5 beses din siguro kami nag-rest. At nung medyo tanaw na yung tuktok, talaga namang hindi na ko nagpatumpik-tumpik pa! Akyat kung akyat! Hehe. At ng marating ko na ang summit...sobrang sarap ng feeling. Hindi ko ma-explain. Mawawala talaga yung pagod mo. Sobrang saya. Napaka-breathtaking ng scenery. At one moment hindi ko mapigilang maging emotional, for at that moment I felt God's love through His creations. He entrusted us a world of such beauty. Wonders of nature shown me the greatness of our God and His sovereignty over all. Simply amazing!
5:30PM na ng dumating kami sa campsite at ayos na ayos lang ang pagdating namin dahil naabutan pa namin ang sunset. Meron na ring 2 grupong nauna sa min don ng makarating kami. Di rin naman nagtagal, nagtayo na rin kami ng mga tents at nag-prepare na ng hapunan. Sobrang lakas ng hangin dun sa tuktok. As in literal na nililipad ako! Haha. Kapag tumalon ka nga hindi ka na babagsak sa tinalunan mo dahil madadala ka talaga ng hangin. Ang lameeeeeggg. Kita din sa summit ang Mt. Cristobal sa Quezon, seven lakes ng San Pablo at standing proud ang Mt. Banahaw at Mt. Makiling. Nakakawala talaga ng pagod. Siguro mga 8PM na ng maka-kain kami, sobrang lamig talaga sa labas. As in nakaka-kilig, kaya lagi nalang kami napasok sa tents. Naalala ko ang paboritong linya ni Monch, "Chill sa aking duyan." with matching panginginig pa ng bibig. Haha. Bago kami natulog, medyo nagbonding muna kami ng group. Tanungan portion habang shuma-shot ng the bar. (para manlang medyo uminit kahit onte, hehe) At ayun, siguro mga 12MN na rin kami nagsi-higa.
Dun ako natulog sa tent ni Monch, 3 kami dun nila Jona. Nung una, medyo ok pa kasi hangin lang. Pero ng mga bandang alas-kwatro ng madaling araw ayan na! Basang-basa na yung 2 katabi ko dahil naulan pala ng malakas at medyo tumatagos na sa tent yung tubig. Bukod pa dun yung sobrang lakas na hangin na bumabayo sa tent. At eto pa! Itong pangalawang SE ko, lumangoy din sa tubig gaya nung una kong SE. Hayyyy buti nalang matibay at nagana pa. Nung time na yun naisipan namin lumipat sa tent nila Aldin dahil mas malaki yun, pero nung sinilip ko yung tent nila sa labas, hala! bagsak na pala! Haha. Sila din pala eh parang na-Ondoy. Hehe. Kaya yun, tiniis nalang namin ang tubig.
Nakatulog pa naman kami after nun. Hindi nalang namin pinansin. Basa kung basa! Mga 7:30AM na rin kami bumangon para kumain, mag-ayos at maghanda na pababa. Kelangan kasi mga 9AM nakababa na kami dahil may mga pupuntahan pa kami. At paglabas namin sa tent, aba! yung tatlo nakakain na pala ng canton! Mga nagsolo! Hmp! Pero pinagbigyan na namin, baka nagutom dahil nasalanta sila nung gabi. Haha. Nagluto na rin kami, kumain, nag-ayos ng gamit, at nag-prepare na bumaba. Nauna na rin samin bumaba yung 2 grupong una ring maka-akyat samin. Mga 30mins. after bumaba nung 2 grupo, naka-ayos na kami, nag-pray at nagsimula na sa pagbaba.
Siguro di pa kami nakakalayo sa summit, naabutan na namin yung 2 grupo na pababa. Nagtaka naman ako kasi bakit ang bagal-bagal nila, siguro may naaksidente o kaya may naka-harang sa daan. Yun pala, ang bagal lang talaga nilang bumaba. Ay hindi pala! Nuknukan ng bagal! Para silang may mga prinsesang kasama. Parang kada-tatlong hakbang tumitigil. Nakakainis talaga! Lalo na may hinahabol kaming oras. Hayyy patience...patience... Dahil sa kabagalan nila, inaliw nalang namin ang mga sarili sa pamamagitan ng pagpi-picture at pinoy henyo. (Oh di ba nakapag-pinoy henyo pa kami habang pababa! Haha) Nakakatawa yung pagbaba kasi paramihan kami ng dulas! Ay sila pala! Haha. Nagpapaligsahan sa pagsaldak si Aldine at Dards. Sabi nila hindi daw masaya kapag hindi nadudulas, eh kung alam ko lang ginagawa lang nilang palusot yun sa mga record-breaking nilang pagsaldak sa putik. Hehe. (Nasaldak din ako 1 bese pero walang nakakita, secret lang. Hehe)
Mga 12NN na kami nakarating ulit sa Jump Off. Ang sarap ng feeling na makarating sa taas at maabot mo uli yung paanan. There is a feeling of fulfillment. I'ts been a great climb! Di na kami nagtagal sa lugar dahil naghahabol kami sa oras. Pupunta pa sana kami sa underground cemetery at Majayjay falls ang kaso kulang na sa time kaya kelangang ma-sacrifice na yung isa. (Kasi naman kabagalan nung unang grupo eh! Grr) Umarkila na kami ng jip para mabilis. At ayun, kumain muna kami sa Victoria ng lunch. Specialty??? ITIK! Sarrraaapp! (^^,)
Friday, January 1, 2010
Nu Yir!
Yon oh! 2010 na! Ang bilis lang talaga ng panahon. 2 years nalang magpapalit na ang south pole at north pole. (Weh?!)
2009 is indeed a great and busy year for me. Siguro ito yung yir na sobrang na-appreciate ko lahat ng meron ako at mga dumadating sakin. Maybe ito rin yung pinaka-emotional yir for me as I turned 21...starting to be independent. Never a second that God didn't let me feel His loving presence...I feel blessed enough. Siguro several things na naging highlights ng yir 2009 is nung nakalipat ako ng trabaho ng hindi ako masyadong nahirapan, nung mangupahan ako dito sa manila at nung maging member ako ng SFC community.
Mga unforgettable experience naman siguro eh nung (1)nagpunta kami sa Star City na dapat eh reunion ng college friends pero ng malaon eh naging kaming 2 nalang kami ni Raffh!!! (May galet?? hehe);
(2)magsara yung kumpanyang pinapasukan ko (pero nagkaron naman ako agad ng work after);
(3)makabili ko ng phone with my own money (nagyayabang!);
(4)magbakasyon kami nila Alex at Monch sa probinsya nila Lorie sa Batangas nung Holy Week (sobrang nakaka-tanggal talaga ng stress);
(5)mag-summer outing kami sa Nasugbu ng mga officemates ko (summer outing sa tag-ulan);
(6)unang beses akong nag-confess sa pari (in preparation for receiving the gifts of the Holy Spirit - sa SFC) at english pa ah! Nosebleed! Haha;
(7)Lord's Day namin ng mga ka-batch ko sa SFC na first time kong mag-share, sumayaw at kumanta sa harap ng maraming tao (nyay!);
(8)makasama ko sa Metro Manila Conference ng SFC sa Baguio na talaga namang napaka-life changing!;
(9)makasali ko sa Music Ministry ng chapter namin (bago pa ko maging SFC eh pinilit ko na ang sarili ko sa Music Min, haha);
(10)mag-celebrate ako ng 21st birthday (waaahh! bente uno na ko!);
(11)makabili ko ng gitara kasama si Jan-Jan (naputol ko agad yung string);
(12)first time akong mapakanta sa videoke nung nag-fellowship kami ng mga brothers ko sa household at nung birthday ng boss ko. Haha.
Sad part is, hindi ko na masyadong nakaka-bonding yung mga kaibigan ko sa Bulacan dahil mas madalas na ko dito sa Manila. Pero ganun siguro talaga, hmmm may kanya-kanyang panahon lang. Pero 'di ko naman syempre nakakalimutan silang lahat. Medyo busy lang sa mga panahon na 'to.
Ayon, I'm hoping for another wonderful year. Sana 'di ako mabakante sa work. Makapag-serve pa rin ako ng tuloy-tuloy sa SFC. Hindi magakasakit. At magkaron ng malinis na election, oha! oha!
Yun lang! Have a blessed year ahead! God bless us all. And God bless our nation! (^^,)
2009 is indeed a great and busy year for me. Siguro ito yung yir na sobrang na-appreciate ko lahat ng meron ako at mga dumadating sakin. Maybe ito rin yung pinaka-emotional yir for me as I turned 21...starting to be independent. Never a second that God didn't let me feel His loving presence...I feel blessed enough. Siguro several things na naging highlights ng yir 2009 is nung nakalipat ako ng trabaho ng hindi ako masyadong nahirapan, nung mangupahan ako dito sa manila at nung maging member ako ng SFC community.
Mga unforgettable experience naman siguro eh nung (1)nagpunta kami sa Star City na dapat eh reunion ng college friends pero ng malaon eh naging kaming 2 nalang kami ni Raffh!!! (May galet?? hehe);
(2)magsara yung kumpanyang pinapasukan ko (pero nagkaron naman ako agad ng work after);
(3)makabili ko ng phone with my own money (nagyayabang!);
(4)magbakasyon kami nila Alex at Monch sa probinsya nila Lorie sa Batangas nung Holy Week (sobrang nakaka-tanggal talaga ng stress);
(5)mag-summer outing kami sa Nasugbu ng mga officemates ko (summer outing sa tag-ulan);
(6)unang beses akong nag-confess sa pari (in preparation for receiving the gifts of the Holy Spirit - sa SFC) at english pa ah! Nosebleed! Haha;
(7)Lord's Day namin ng mga ka-batch ko sa SFC na first time kong mag-share, sumayaw at kumanta sa harap ng maraming tao (nyay!);
(8)makasama ko sa Metro Manila Conference ng SFC sa Baguio na talaga namang napaka-life changing!;
(9)makasali ko sa Music Ministry ng chapter namin (bago pa ko maging SFC eh pinilit ko na ang sarili ko sa Music Min, haha);
(10)mag-celebrate ako ng 21st birthday (waaahh! bente uno na ko!);
(11)makabili ko ng gitara kasama si Jan-Jan (naputol ko agad yung string);
(12)first time akong mapakanta sa videoke nung nag-fellowship kami ng mga brothers ko sa household at nung birthday ng boss ko. Haha.
Sad part is, hindi ko na masyadong nakaka-bonding yung mga kaibigan ko sa Bulacan dahil mas madalas na ko dito sa Manila. Pero ganun siguro talaga, hmmm may kanya-kanyang panahon lang. Pero 'di ko naman syempre nakakalimutan silang lahat. Medyo busy lang sa mga panahon na 'to.
Ayon, I'm hoping for another wonderful year. Sana 'di ako mabakante sa work. Makapag-serve pa rin ako ng tuloy-tuloy sa SFC. Hindi magakasakit. At magkaron ng malinis na election, oha! oha!
Yun lang! Have a blessed year ahead! God bless us all. And God bless our nation! (^^,)
Subscribe to:
Posts (Atom)