Semana Santa

Nakakalungkot lang na sa panahon ngayon, hindi na masyadong binibigyan ng importansya ang pagsasakripisyo sa panahon ng semana santa.

Naaalala ko dati, bawal talaga mag-ingay pag alas-tres na ng Good Friday hanggang sa Salubong. Napapagalitan pa ko ng lola ko kapag nagbubukas ako ng radyo. Kasi nga, we are commemorating the death of Jesus. Pero ngayon, may nag-iinuman at meron pang nagvi-videoke. Dati rin, halos ang mga tao nasa bahay lang kapag Maundy Thursday hanggang Black Saturday. Pero ngayon, nasa Galera, Boracay at kung saan-saan pang galaan. Jesus was somehow lost in Holy Week. And it's sad. Holiness was now hardly felt in the air.

I wish we can bring back the "Holy" in Holy Vacation Week.

But he was pierced for our rebellion,
Crushed for our sins.
He was beaten so we could be whole.
He was whipped so we could be healed.


Isaiah 53:5

T'is the season to be jolly!

Nakakatuwa ang pasko noh? mga ilaw... mga dekorasyon... simoy ng hanging malamig... simbang gabi... mga pagkain... mga party... regalo... caroling... 13th month pay(yun yun eh!, haha)... It's like everyone's happy. Everyone is busy. Everyone is preparing. Ibang excitement talaga ang dala ng pasko. But you know, what I love most about Christmas is the spirit of sharing and giving. Hindi lang of material things but also giving of your time, of your presence, of your forgiveness, thanksgiving and appreciation. Di ba ang saya?! At ang lahat ng ito is brought by LOVE. The word that made flesh, JESUS - the real reason why there's Christmas.

So if you think you don't have any reason to be happy this season, just think of how much love Jesus has for you. More than anything... it's more than enough. He believes that you're to die for.

Have a merry Christmas! ^_^

Holy Week

Tulad ng maraming pinoy na grdauate na sa mga kalokohan sa skwelahan, inaabangan ko talaga ang Holy Week. Bakit kamo??? Dahil sa mahaaaaaaaaaaaaaaaaba ang bakasyon! Wuhuu! Ito lang kasi yung time para makatakas sa stress ng Manila.

Last Holy Week naki-probinsya ulit ako kila Lorie sa Lobo Batangas kasama si Mark. Last yir dun din ako nag-semana santa kasama naman sila Alex at Monch. Nung una medyo nag-aalangan pa ko sumama kasi magpi-pilgrimage sila mami sa Baguio ng Holy Week kaya walang makakasama mga kapatid ko sa bahay, pero sa huli di naman sila natuloy kaya ayun nakasama ko kila Bebe. Unang plan Saturday kami uuwi kasi birthday ni Dugal ng Sunday, baka umuwi sya ng Isabela at my reunion din kasi sila nung linggo na yun, eh ewan ko ba biglang nabago na naman ang ikot ng mundo kaya biglang Sunday nalang kami nauwi.

Unlike before, tanghali ng myerkules santo kami lumuwas papuntang Batangas. Kainitan. Pero kagaya ng dati, nasiraan din yung sasakyan na sinasakyan namin. At grabe! nasa Bicutan palang kami non! Nak ng! Kaya ayun nagtulak kami hanggang sa SM Bicutan. (Imaginin mo nagtutulak ako ng Van sa SLEX!, hehe) Pero it's a blessing in disguise kasi nakapaghulog ako sa BDO. Kelangan ko kasi talaga maghulog nun sa bangko para kila mami, eh naubusan na ko ng time nung umaga dahil may pasok pa ko sa opisina, tapos wala din namang BDO sa bayan sa Lobo. (anu bang klase??) Haha. Actually, that's what I love about this town. Kumbaga, sobrang probinsyang-probinsya yung dating. Simple lang. Tapos nag-carousel pa kami nila Bebe sabay sumakay sa mga animals na umaandar. Medyo nakakahiya pero pinagbigyan na namin ang batang si Bebe, baka maglupasay pa dun mas lalong nakakahiya. Pero ok lang masaya naman pala. (Haha, kunyare pa!)

This time, nagkaron kami ng pagkakataon na makapunta dun sa mga lugar na gusto naming puntahan na hindi namin narating last yir. Syempre sino pa ba ang pasimuno??? Eh di si Bebe the bibe! Narating namin yung dulo sa dulo ng Lobo. Sa Eastern part is yung Parola ng Malabrigo at sa Western part naman eh yung MonteMaria na project ni Fr. Suarez. At syempre, mawawala ba naman ang dagat??? Nakakatuwa kasi ang linis nung dagat na napuntahan namin. Dati kasi mabuhangin tsaka ang daming damo sa ilalim, medyo nakakatakot tuloy lumakad-lakad dahil hindi mo ala kung anung nilalang yung nasa mga damo na yun. Haha. Ang weird.

At the end of the day, sobrang naging masaya nung vacation namin. Relaxing at nakakawala talaga ng stress. Isama mo pa ang kakulitan ng mga tao dun. Thanks kay Bebe at sa family nya na sobrang accomodating. 'Till next time.(^^,)

At ayan, pagkauwi namin ng Manila nognog na ko. Haha. Pero ok lang. It's fun!

Nu Yir!

Yon oh! 2010 na! Ang bilis lang talaga ng panahon. 2 years nalang magpapalit na ang south pole at north pole. (Weh?!)

2009 is indeed a great and busy year for me. Siguro ito yung yir na sobrang na-appreciate ko lahat ng meron ako at mga dumadating sakin. Maybe ito rin yung pinaka-emotional yir for me as I turned 21...starting to be independent. Never a second that God didn't let me feel His loving presence...I feel blessed enough. Siguro several things na naging highlights ng yir 2009 is nung nakalipat ako ng trabaho ng hindi ako masyadong nahirapan, nung mangupahan ako dito sa manila at nung maging member ako ng SFC community.

Mga unforgettable experience naman siguro eh nung (1)nagpunta kami sa Star City na dapat eh reunion ng college friends pero ng malaon eh naging kaming 2 nalang kami ni Raffh!!! (May galet?? hehe);

(2)magsara yung kumpanyang pinapasukan ko (pero nagkaron naman ako agad ng work after);

(3)makabili ko ng phone with my own money (nagyayabang!);

(4)magbakasyon kami nila Alex at Monch sa probinsya nila Lorie sa Batangas nung Holy Week (sobrang nakaka-tanggal talaga ng stress);

(5)mag-summer outing kami sa Nasugbu ng mga officemates ko (summer outing sa tag-ulan); 

(6)unang beses akong nag-confess sa pari (in preparation for receiving the gifts of the Holy Spirit - sa SFC) at english pa ah! Nosebleed! Haha;

(7)Lord's Day namin ng mga ka-batch ko sa SFC na first time kong mag-share, sumayaw at kumanta sa harap ng maraming tao (nyay!);

(8)makasama ko sa Metro Manila Conference ng SFC sa Baguio na talaga namang napaka-life changing!;

(9)makasali ko sa Music Ministry ng chapter namin (bago pa ko maging SFC eh pinilit ko na ang sarili ko sa Music Min, haha);

(10)mag-celebrate ako ng 21st birthday (waaahh! bente uno na ko!);

(11)makabili ko ng gitara kasama si Jan-Jan (naputol ko agad yung string);

(12)first time akong mapakanta sa videoke nung nag-fellowship kami ng mga brothers ko sa household at nung birthday ng boss ko. Haha.

Sad part is, hindi ko na masyadong nakaka-bonding yung mga kaibigan ko sa Bulacan dahil mas madalas na ko dito sa Manila. Pero ganun siguro talaga, hmmm may kanya-kanyang panahon lang. Pero 'di ko naman syempre nakakalimutan silang lahat. Medyo busy lang sa mga panahon na 'to.

Ayon, I'm hoping for another wonderful year. Sana 'di ako mabakante sa work. Makapag-serve pa rin ako ng tuloy-tuloy sa SFC. Hindi magakasakit. At magkaron ng malinis na election, oha! oha!

Yun lang! Have a blessed year ahead! God bless us all. And God bless our nation! (^^,)

Bakasyon mode

Grabe 2 tulog nalang pasko na! Wuhuu! Ang bilis na talaga ng panahon. Parang kelan lang nung nagsimula akong mag-work sa globe at mag-stay dito sa manila tapos ngayon nandito pa din ako tamad na tamad dahil bakasyon-mode na ko. Haha. (Kasi naman bakit di pa kami pauwiin nalang at makatulog nalang sa bahay) Ai! joke lang naman yon, syempre dapat ok lang sakin na nandito pa sa opisina. Baka naman sabihin sakin ng boss ko eh gusto ko palang matulog eh di umuwe na ko't matulog nalang at wala na kong babalikang trabaho. Mas masaklap naman yon. Hehe.

Handa na ba kayo for christmas??? Hmmm, naka-dalawang simbang gabi lang yata ako. Hihi. Ai tatlo pala! (so proud ka pa na naka-tatlo ka lang?!) Ang aga-aga kasi. Tapos naka-3 na yata akong christmas party simula nung 15 palang. At syempre hindi mawawala ang exchange gifts, kainan at pikchuran! Ewan ko nga ba, ganun talaga eh. Iba talaga mag-celebrate ang pinoy kapag christmas. Parang lahat masaya. Parang lahat excited. Parang lahat busy. At parang lahat kinakalimutan munang mag-diet. Haha. Nung makalawa nga mahilo-hilo ko sa dami ng tao sa Megamall. Parang pyesta! Lahat busy sa pamimili. Ganun din kahapon sa Greenbelt, Landmark, Glorietta at SM! Yan ba ang mahirap na bansa??? Hehe.

Simbang Gabi

Bakit ba ang simbang gabi eh sa umaga sine-celebrate??? Eh di kung ganon, dapat ba ang dawn mass eh simbang gabi din ang tawag??? (Bakit ba naman kasi affected ka?) Ang aga naman kasi ng misa. Yun lang un eh. Hehe. Medyo mahirap lang gumising ng maaga. Eto naman kasing si Mark gusto pa sa malayo kami magsimba samantalang may malapit naman. Pati nakakatakot, napraning kasi ko kanina dahil 3AM ako nagising at naalala ko yung movie na "Paranormal Activity" at "Exorcism of Emily Rose", sabi kasi dun, 3AM is the demonic hour. Waaaahhh! Medyo nahirapan tuloy ako bumangon. At ayun pagbangon ko, lagi kong nilalaro yung pusa namin sa bahay para may kasama ko. Medyo maingay lang sya dahil naglalandi pero ok lang atleast may kasama. Haha.

Halos 4AM na ng dumating kami sa San Roque at medyo nakakabigla kasi ang dami ng tao. Tuwing linggo kasi pag nagsisimba kami dun medyo hanggang sa gilid lang ng simbahan ang tao, pero kanina umabot hanggang sa kalsada! Whew! Kaso medyo nainis lang ako kasi karamihan din naman sa mga nakita ko eh mga nandun lang para pumorma. Isa pang napansin ko, wala palang 2nd reading ang misa kapag ganon??? Hindi naman talaga kasi ko nagsisimbang gabi, siguro last simbang gabi ko eh nung elementary pa ko. (ay! nahiya naman ako) At nung mga panahong yun, hindi ko rin naman talaga intensyon na makinig sa misa. Ang sakin lang nun eh makumpleto ang 9 na misa at mag-wish. Hehe. Pero syempre iba na ngayon. Hindi na ko naniniwala na matutupad ang wish mo kapag nakumpleto mo yung 9 na gabi umaga. Bakit? Kasi hindi ka naman hinihingan ni God ng kundisyon para igrant ang wish mo eh. He will give everything you wish for in His own time. Sa ngayon, parang ginagawa ko nalang sya as pasasalamat. Oha! Oha!

Simoy ng Gastos

Ayun, nag-aayos na sa kahabaan ng Ayala Ave. ng christmas decor. At ang pinaka-nagustuhan ko talaga eh ang pagtatanim nila ng poinsettia sa island. Cute 'di ba? Hehe.

Naamoy ko na ang simoy ng gastos, ilang tulog nalang pasko na! Yipee! (^^,)

Undas

Tradisyon na ng pinoy ang pagdalaw sa sementeryo twing November 1. Pero bakit nga ba november 1 eh ang araw naman talaga ng mga kaluluwa eh november 2?? Dahil ba sa halloween eh October 31?? (anong konek?) Basta November 1!, meron din namang ibang family na November 2 dumadalaw sa mga patay nila para daw konti nalang ang tao. (Takot kaya sila sa tao???) Mas masaya kaya kapag maraming tao!, Hehe.

Hmmm, sa panahon ngayon iba-iba na dahilan ng mga pinoy sa pagpunta sa sementeryo. Mayrong para maka-gala lang, maka-tambay, magnegosyo, magtinda-tinda, mag-chicks gazing, boys gazing, merong para makipag-yabangan sa mga matagal ng 'di nakikitang kamag-anak, mayron naman para makipag-chismisan lang, para makipag-magandahan ng puntod, meron para makita 'yung mga classmates nung elementary high school o college, meron din naman na talagang para sumunod sa tradisyon at iba pang mga kadahilanan.

Nung bata pa 'ko maghapon talaga kami sa panchon. Umaga palang nandun na kami hanggang gabi. Wala naman kaming ginagawa kundi naka-upo sa harap ng nitso. Kung hindi nakikipag-daldalan sa katabi, nanginginain o kaya nangongolekta ng kandila. Hehe. 'Di ko rin ma-gets bakit nga ba ganun. Maghapon ka naka-bantay dun. Basta ang alam ko lang, gustong-gusto ko kapag sa st. james kami nagpupunta, kasi madaming tindahan dun pati laging may perya. Hehe. Tsaka maluwag dun kasi sa lupa naka-libing 'yung mga patay. Haiii, those old days. Ngayon kasi hapon nalang ako nagpupunta sa panchon, mainit kasi sa tanghali. Mainit na nga 'yung mga kandila mainit pa 'yung sikat ng araw. Redundant. Pati nanlilimahid na rin ang mga tao nun, problema pa masisilungan kung walang bubungan 'yung nitso n'yo o kaya wala kang dalang payong. Kaya ayun, hapon nalang ako nagpupunta para malamig na. Pati matagal na 2 oras ngayon pag dumalaw ako ng sementeryo. "Everything's changed now, isn't it?" - Hermione Granger, Goblet of Fire

Pila sa terminal

(ES Terminal sa Cubao)

Nagdesyd ako na saturday ng tanghali nalang umuwe (Oct. 31) ng bulacan dahil alam kong uumagahin na naman ang uwe ko kung friday ng gabi ako luluwas. Pero ayun, pagdating ko sa terminal....pagkahaba-habang pila din ang naabutan ko. *sigh*

Usually sa ES Transport ako sumasakay pauwe ng bulacan. Last yir, sa Ortigas pa ko pumapasok, umuwe ako ng bulacan ng friday night. Malakas pa loob ko nun na umuwe dahil 'di ko pa nararanasan ang pumila sa terminal. Pati wala naman akong choice kasi uwian talaga ko (si jd, patawa). Hehe. 5pm ako umalis ng opis at grabe!, mag-aalas syete na ko dumating ng Cubao! (Ayos talaga ang kalye ng EDSA) Ayun, sige patawad na 'yun. Pagbaba ko sa Cubao...naknakan ng dami ng tao sa terminals! Pero wala din naman ako magagawa kundi maki-pila sa kanila, syempre kelangan ko ding umuwe. Kaya 'yun, pumila na nga ako at ng maka-uwe na. Nung nasa pila na 'ko, nun ko lang narealize na umabot na sa terminal ng Baliwag ang balu-baluktot na  pila sa ES at take note, walang bus ang ES sa terminal nila! Waaaaaaaaaa!!!!!!! Gusto ko ng umuwe... huhu... Lahat daw ng bus nila eh nasa biyahe na at 'yung iba pauwe palang. Ilang minuto lang nakalipas, may mga dumating na Kellen bus sa terminal nila. (ES din pala may-ari ng Kellen dito sa Manila). Mas okay ang Kellen kasi mas marami ang capacity. May tatluhang upuan kasi sila, eh ang usual bus ng ES eh panay dalawahan lang. Akala ko magiging mabilis na ang pag-usad ng pila dahil medyo sunod-sunod na pagdating ng mga bus sa terminal, pero ayun pinaasa ko lang ang sarili ko. Hehe, from 7pm 'til 12:30mn ako nakatayo sa pila ng walang kainan. Grabe!, 2am na ko nakauwe sa bahay. 'Di ko inaasahan na magiging ganun katagal ang byahe ko pauwe. Hai, Now I've learned my lesson. Pero ok lang, atleast nakauwe. Hehe.

Since last wik, napag-desisyunan ko na rin na saturday nalang umuwe, naglaba nalang ako nung friday night, para kako paggising ko sa umaga eh tuyo na at uuwe nalang ako. Pero tulad din ng paghihintay ko dati sa pila sa terminal, pinaasa ko lang din ang sarili ko. Paggising ko ng saturday at pag-check ko sa sampay ko, basa lahat. Haaaaaaaa!!!!!! Huhu, na-anggihan pala sa sobrang lakas ni Santi (bagyo) nung gabi na 'yun. Kainis talaga. Ayun dinryer ko ulit. Pagtingin ko labas napaka-makulimlim at punong-puno ng ulap sa langit. Sa isip-isip ko imposibleng umaraw kaya pano kaya ako makakauwe kung 'di ako makaktuyo ng sampay??? Then kinilabutan talaga ko nung pagsilip ko sa veranda(wow mayaman, may veranda!) sumisikat ang araw!!! Napahiya ako ke God, wala nga palang imposible. (Sori po) Ayun sa sobrang tuwa ko hinablot ko na lahat ng sampay ko at pinaarawan sa takas na sikat ng araw. Whew!, Thank God! At 'yun ilang minuto lang naman natuyo na din ang sinampay ko at nakaluwas na nga ako pauwe.