Monday, May 24, 2010

SFC United Concert

"With eyes on high we praise You
    And with one voice we come together
Our one desire to praise You
    And lift You up in our surrender
We are living to make Your Name high
Jesus"

It's been almost 3 months of preparation and practice...and finally we have attained our goal. United in God through music and praise.

Hayyy, matagal-tagal din ang ginawa naming pag-papraktis para mabuo yung concert last Saturday night. And thank God that it turned out good. Hindi ko alam kung sino naka-isip na magkaron ng concert ang cluster namin sa SFC, pero kahit sino pa man sya, eh sobrang laki ng naging tulong nya sa cluster because we're definitely became united.

There are four chapters in our cluster: (1)Fatima, (2)Divine Mercy at San Roque combined, (3)Sacred Heart and lastly, (4)POLA (Parish of Our Lady of the Abandoned) where I belong. Bawat chapter may 4 na solo-ista (2 brothers and 2 sisters) at participation sa choir. At ako, part ng choir. Cute! Hehe.

Brother Zhyke has been a great coach para sa music ministry. He shared his knowledge learned from his voice lesson saming mga "songer" and it greatly helps. Nung una medyo mahirap kasi hindi ko pa talaga yun (breathing exercise) nagagawa pero as time goes by medyo nasanay na rin ako. Pinaka-fav kong part ng lesson eh yung pool training. Hehe, bukod sa masarap mag-swimming, medyo challenging kasi nakikigamit lang kami ng pool sa California Gardens kaya medyo suspense, haha.

Marami ding dumating na oppressions tulad nga nung muntik-muntikan na talaga kaming hindi makapag-pool training dahil nga nakiki-gamit lang kami ng pool, may mga hindi magka-sundong schedule kaya hindi nakakapag-praktis ng kumpleto, minsan yung instruments naman ang pumapalya, yung mga ganon. But it didn't keep us from attaining our goal. The concert is a BIG success! See? Walang malaking balakid at problema ang hindi malalampasan sa mga gawain para kay God.


May God be Praised!

Monday, May 17, 2010

Sudden Adventure

Kahapon, isa na namang kahindik-hindik na adventure ang nangyari sakin dahil sa may kung ano na pumasok sa kautakan ko at naisipan kong pumunta ng megamall, ng San Juan at di kalaunan ay sa Quiapo. Haha. Ewan ko ba, minsan talaga pabigla-bigla nalang ako mag-decide.

Habang papunta sa Megamall nakasalubong ko pa si Kuya Lucky (officemate sa Pelatis) at sa dinami-dami na lugar na pwede kaming magkita, dun pa sa gitna ng kalsada EDSA corner Shaw habang nananakbo ako at pa-green na ang street lights. Haha. Sa gulat ko nahampas ko nalang tuloy sya. Sori naman kuya Lucky. Hehe.

Ayun, after kong maglaboy sa Megamall, sugod naman ako sa Greenhills para tumingin ng mga polong pamasok at ng kung ano pang pwedeng mabili. Ang kaso, 3 oras na yata akong nagii-ikot dun sa tyanggian at halos kilala na ko ng lahat ng tindera don eh wala manlang akong nabili kundi yung isang pulang T-shirt. Hayy.

Akshuali ganun talaga ko kapag namimili, sobrang lahat ng tindahan titingnan ko muna, tapos pili-pili, tawa-tawad. Matagal talaga ko mamili ng bibilin, kaya nga gusto ko mag-isa lang ako kapag ganun. Ayoko kasi ng may iniisip kang kasama. Nakakahiya pati na mag-ikot-ikot at magtagal kapag may kasama ka. Minsan naman kelangan ko ng kasama, lalo na kapag gusto ko ng second opinion sa mga bibilin ko. Ganun lang, pero kapag personal na mga bagay ang bibilin, I'd rather be alone. (Huwow!)

Ayun nga dahil sa inis ko at wala akong mabiling polo, naalala kong may Bus na byaheng Quiapo sa harap ng GSC (Greenhills Shopping Center), kaya ayun naisip kong mag-Divisoria. Haha.

Nung nasa labas na ko ng GSC, nagdalawang-isip pa ko kung pupunta ko, kasi naman 3:30PM na nun, eh magsisimba pa ko ng 6 or 7PM. Tapos may praktis pa para sa concert, pero nung biglang may bus na na byaheng Quiapo, ewan ko ba bigla nalang akong sumakay. Haha.

First time kong bumyahe papuntang Quiapo galing San Juan kaya medyo excited ako sa mga makikita ko sa byahe. Mahilig kasi talaga ko sa ganung mga trip. Mag-explore kahit hindi naman ako si Dora. (Oh sige na korni na)

At ayun, nung una kabado ako kasi hinding-hinding-hindi talaga pamilyar sakin yung mga dinadaanan nung bus, pero nung makita ko na ang Centerpoint natuwa naman ako kasi pamilyar na sakin yung lugar na yun. Dun kasi kami tumambay ni Jan-jan nung sinamahan nya kong bumili ng gitara. Weee!

Tapos nakakatuwa kasi for the first time nasilayan ko din yung San Sebastian Church na matagal ko ng pangarap mapuntahan. Gusto ko na nga sanang bumaba nung makita ko, ang kaso limited nalang yung time ko para mamili sa Divi, kaya ayun tuloy lang sa byahe.

Medyo kinabahan ako nung biglang nakita ko na sa Ayala bridge dumaan yung bus, eh kabila na yon ng Quiapo!!! Waaah! Tapos nakita ko pa yung sign ng bus nakalagay TAYTAY na at hindi na QUIAPO! Kabog! Kabog! Kabog! Hay nako kaba talaga. Pagbaba ng tulay at bago pa man ako mag-sterical sa sobrang nerbyos at takot maligaw, pinakiramdaman ko muna kung san liliko yung bus. Sa isip-isip ko, dapat kumanan 'to para dadaanan kami ng City Hall. Medyo mapapanatag na rin kasi ko kapag nasa City Hall na ko dahil alam ko na yun at marami na kong masasakyan pauwi ng Mandaluyong.

At ayun, tuloy ang adventure ko dahil kumanan nga si kuyang driver at dumaan kami sa City Hall, tumawid ng Quezon Bridge at ibinaba ako sa Recto. Ok naman, dun naman pala talaga ang ruta nila, liliko muna sa Ayala Bridge, masyado ko lang pinag-alala sarili ko. Haha. Akala ko naman kasi nalagpasan na namin yung babaan ng Quiapo at hindi ko lang narinig nung nasa Ayala Bridge na kami dahil sa sobrang amazement sa San Sebastian Church. Mahilig din talaga kasi ko sa architecture. Wala lang sinabi ko lang. Hehe.

Natuwa naman ako nung naka-baba na ko ng bus. Kasi syempre hindi na ko naliligaw. Hehe. Naisip ko na 'wag na rin magpunta ng Divisoria, nakakatamad na kasi. Magsisimba nalang ako sa Nazareno, at habang iniisip ko yun at naglalakad sa footbridge, bigla nalang may naka-pukaw ng atensyon ko. Sa gitna ng footbridge, sa ilalim ng tirik na tirik na araw ay napaka-dami at sunod-sunod na nakalatag na mga panindang "sex toys"! Waaahh! May mga bata na nakakakita at wala silang paki-alam! Grabe, considering they're in the vicinity of Quiapo Church, which, in history is one of the center of Catholic Church in Manila eh ganito ang makikita mo! Tsk.. Tsk.. Walang modo.

Well anyway, isa pang napansin ko eh sobrang dami na talaga sigurong masasama ang loob at mga halang ang bituka dahil mantakin mo ba namang pati ang simbahang eh punuan mo ng matataas na bakod na may tulis-tulis pa sa taas! Hayyy, sayang ang ganda ng facade ng Quiapo Church at ng Plaza Miranda dahil sa ginawang gate at bakod. (Hindi ko na binalak pa na picturan dahil baka mahablot lang ang phone ko at umuwi akong nguma-ngawa, hehe)

After nun, hindi ko naman alam kung pano babalik ng Mandaluyong. Haha. Naisip ko baka may byaheng jeep na dadaan ng Stop&Shop sa harap ng Isetan kaya naglakad nalang ako papunta dun at nagmasid ng mga bumabyaheng jeep. At ayun binggo! Stop&Shop mismo ang byaheng nakita ko! Hehe. Nakaka-pagod man at nakakapanlagkit, masaya naman ako kasi I Survived! 'Till next trip!

**Ang haba na pala ng post ko, haha.

Saturday, May 15, 2010

Hachiko

Waaahh! Nung retreat lang ako umiyak ng ganto! May hagulgul at may kasama pang sipon. Haha. Ewan ko. Siguro iisipin ng iba na OA ako pero sobrang nadala talaga ako ng storya ni Hachi. Kung hindi kayo pamilyar kay Hachi, paki basa nalang dito.

Sige try mong manuod, tingnan lang natin kung hindi ka maiyak! Hehe. Well anyway, para bigyan ng pahapyaw na ideya yung mga tamad magbasa dyan at hindi kinlick yung link sa 'dito', ganito kasi yon. Yung sinasabi ko na si Hachi (came from the symbols on the collar of the puppy - 'Hachiko', Japanese for 'good luck') eh hindi isang kathang isip o isang guni-guni. Isa po syang aso sa Japan na sobrang naging loyal sa kanyang amo. For years kasi, hinahatid at sinusundo ni Hachi sa station ng train yung amo nya pag papasok at pauwi na sya galing trabaho. At ayun, basta panuorin nyo nalang. Ayoko maging spoiler. Haha.

Sobrang ganda nung story. A mirror of a true loyalty and love. Sa lahat yata ng napanuod ko dito lang ako naiyak ng sobra. Walang sinabi ang Star for All Season (Peace sa mga fans ni ate V. joke lang yan wag seryosohin). Hehe.  A must see movie! Two thumbs up! Ay! Isama mu na din yung sa paa. Haha.